Lievergezond.nl -

Volg mij via de artikelen in mijn blog: kies aan de rechter kant voor blog, dan zie je de artikelen onder elkaar staan.

Als we wat problemen met de auto hebben, komen we in de garage erachter dat we de afgelopen maanden maar liefst 10.000 km hebben gereden. Dat is wel schokkend veel. Meteen duidelijk waarom ik mijn website zo verwaarloosd heb. Maar we hebben heel veel bijgeleerd.

Ik heb veel, heel veel informatie te delen. Totdat ik op 12 december voor een weekje naar New York vertrek (met 4 vriendinnen)  heb ik maar 2 afspraken, dus alle tijd om veel te schrijven. Tijd om alle informatie door middel van deze site te herkauwen.  Goed voor mij en misschien informatief voor jullie.

Ik weet jullie brandende vraag: je hebt al anderhalve maand niet geschreven hoe het met je gaat.

Het is morgen 9 maanden na mijn opname in het Vlietlandziekenhuis.
En hoe gek het voor velen van jullie ook mag klinken: het zijn, terugkijkend, negen interessante maanden geweest.

Voordat ik jullie ga vertellen hoe het met me gaat, wil ik jullie eerst nog wat meer uitleg geven over hoe ik al jaren denk. Omdat het belangrijk is te begrijpen hoe ik nu tegen mijn “ziekte” aankijk. Maar ook omdat het te maken heeft met de manier waarop ik aan jullie ga vragen tegen mijn “ziekte” aan te kijken.

Twee maanden  voordat ik 18 jaar word,  start ik in het Sophia Kinderziekenhuis in de opleiding tot verpleegkundige A. Grappig genoeg is de eerste afdeling waar ik start de Quarantaine afdeling. 9 maanden lang verpleeg ik daar ernstige zieke kinderen die geïsoleerd verpleegd worden. Of omdat ze zelf heel vatbaar zijn, of omdat ze zeer besmettelijk zijn voor anderen.
Ik zal later uitleggen waarom het nu  juist zo bijzonder is dat ik hier ben gestart, alhoewel ik er verder niets mee heb gedaan in die tijd en  het me ook helemaal niet gerealiseerd heb.

Na 18 maanden ga ik over naar de volwassen verpleging in Dijkzigt, voor de 2e helft van de opleiding. En natuurlijk is het een heel spannende wereld als je zo jong bent. En zijn er leuke dokters, en is er een heel speciale sfeer, en heb je vaak een heel goed gevoel bij wat er gebeurt, maar ook:
Hier al begint mijn onvrede te kriebelen hoe de geneeskunde wordt bedreven.
Een patiënt wordt aan zijn maag geopereerd in verband met een maagzweer. Op geen enkele manier wordt er iets ondernomen om bij deze gestreste persoon herhaling te voorkomen. Ik zie mensen doodgaan aan de complicaties, “prima” als ze maar niet primair doodgaan aan de operatie… Ik weiger een voedingsinfuus aan te sluiten in combinatie met een ander medicijn: uitdrukkelijk voorschrift huisapotheek als ik hierover informeer. Een ander doet het toch met als gevolg: heel erge (maandenlange) complicaties voor een patiënt. Ik heb in de jaren in Academische ziekenhuizen heel veel geleerd. In het Sophia heb ik vooral geleerd om heel bijzonder goed te observeren omdat kinderen het vaak niet kunnen duiden. Daar heb ik alle jaren in mijn werk heel veel plezier van gehad.

Maar zoals ik vaak zeg, al vanaf mijn twintigste heb ik veelal met het gevoel van “kromme tenen” gewerkt, ik was het zo vaak oneens met de ingezette behandelingen. En zovele malen vond ik daarin later de bevestiging van mijn denken, maar je kunt slechts je mond houden. Want het is tenslotte altijd de arts die het beleid bepaalt. Logisch, maar het is met een andere visie dan die ik heb.  Ik mis de holistische visie op de mens (en vooral de bereidheid te kijken naar de psychische kant achter ziekten) en gelukkig kan ik die wel op mijzelf toepassen.

In de jaren als arboverpleegkundige en als teammanager thuiszorg heb ik die kant wel meer naar voren kunnen brengen. Christiane Beerlandt was ” mijn bijbel” op het gebied van ziekten en de achtergronden. Nu nog krijg ik van mensen te horen dat, hoewel ze er aanvankelijk vaak niets van wilden weten, het wel degelijk heeft geklopt en dat ze er baat bij hebben gehad.

Ik weet dat ik een uniek pad loop. Mijn huisarts heeft het niet eerder zo meegemaakt en is er soms ongemakkelijk onder. Velen prijzen mij om mijn lef. Maar is dat echt lef? Heb ik zoveel lef? Weet je wel hoeveel lef je moet hebben om chemo’s te doorstaan? Vrijwillig gif in al je cellen laten lopen in de hoop dat het aanslaat? Vrijwillig alle complicaties ondergaan die onvermijdelijk lijken tengevolge van verzwakking van je immuunsysteem? Ik noem dat pas echt lef!

1 paracetamol dat is alles wat ik chemisch gebruikt heb sinds ik de paracetamol gestaakt heb na de operatie, rond 27 maart. Ik had wat koorts en wilde naar een lezing die avond. Ja, heel veel mangosteendrank, en uiteraard voedingssupplementen als vitamine C, multivitamine etc.

Godzijdank heb ik al jaren een diepe afkeer van chemotherapie en is de keus voor mij niet zo moeilijk geweest. Als blijkt dat ik het bij het verkeerde eind heb, dan neem ik die kennis mee naar een volgend leven…
Als ik bij het goede eind heb, dan ga ik er een boek over schrijven om zo de publiciteit te zoeken zodat meer mensen er over horen.