Lievergezond.nl -

Lekkere positieve titel he? Voor het eerst sinds maart 2009 voel ik me ook niet positief, maar depri! Ik weet dat ik mezelf echt hard aan moet gaan pakken. En dat ga ik ook doen….Morgen…
Wat de kanker niet voor mekaar gekregen heeft krijgt een stompzinnige infectie wel. Ik ben total-loss, volslagen uitgeput, lig minstens 20 uur per dag in bed. En dat al 3 weken lang!

Wat is er gebeurd? Eerste Pinksterdag, 23 mei, vieren we verjaardagen. Zoals ieder jaar doen we dat op 1 dag, omdat Froukje, Sanne en ik alle drie binnen 1 maand jarig zijn en iedereen ver weg woont.
Om iedereen te bedanken voor de steun afgelopen jaar wilde ik iets anders doen. En heb een brunch geboekt in Avifauna. En omdat ik weet dat ik een bijzonder pad loop, heb ik iedereen bedankt met een bedankkaartje met daarin de volgende tekst

23 mei 2010

Met deze brunch wil ik jullie bedanken voor jullie steun het afgelopen jaar.

Ik besef heel goed dat het ook zeker niet makkelijk was voor jullie.

En ik beken ook dat ik me daar eigenlijk niet echt mee bezig heb willen houden.

Ik ben ook niet iemand die uren praat over emoties, waar ik kan los ik liever op.  Alhoewel dat nog wel een leerproces is…

Ik heb jullie ook verder niet lastig willen vallen met van alles en nog wat.

Ik heb me daar bij anderen erg aan geërgerd in het verleden, dus doe zeker niet hetzelfde  en het past ook niet in mijn aard.

Jullie weten dat een slachtofferrol ook niet echt mijn ding is.

Ik neem zelf de verantwoordelijkheid voor mijn ziekte omdat ik ervan overtuigd ben dat het  ook te maken heeft met keuzes die ik in het verleden gemaakt heb.

En dat betekent niet eigen schuld, dikke bult, want er is bij ziekte nooit sprake van enige opzet.

Hooguit van een bewustwordingsproces.

Voor mij betekent dit dan ook dat ik alles zoveel mogelijk zelf wil oplossen.

Misschien zijn de keuzes die ik gemaakt heb ook wel zo makkelijk geweest omdat ik absoluut geen angst heb om dood te gaan.

Tot nu toe is het een interessant leerproces geworden en wie weet wat er nog allemaal volgt.

Ik leef alsof ik nog een heleboel jaren voor mij heb, en vraag jullie om daar ook op te vertrouwen.

Aangezien gedachten krachten zijn, is het prettig als we allemaal positief over de toekomst kunnen denken.

Vrijdag zijn we weer bij een lezing geweest, de boodschap was ook daar weer: leef alsof je al bereikt hebt wat je wil bereiken en het  komt als vanzelf naar je toe. Daar hebben we allemaal iets aan toch?

Ik leef dus alsof ik al genezen ben.

Ik hoop op een gezellige dag met elkaar.

Geniet van de brunch  en laten we toasten op een mooie toekomst  voor ons allemaal!

Veel liefs Inge

We hebben een topdag, het is echt gezellig en het is nog stralend weer ook! Kortom echt een dag om op terug te kijken met een dankbaar gevoel.

In de avond krijg ik ineens koorts. Ik heb een raar plekje in mijn hals: irritatie van een kettinkje of is het een insectenbeet? Tweede pinksterdag, de koorts stijgt tot 38.5  Die dag stuurt m’n zus, die in Zuid-Afrika woont, een artikel, dat ik weliswaar al ken, maar wel heel grappig juist die dag. Want ik heb het hele proces nog nooit koorts gehad. Het gaat over het effect van koorts op kanker.
http://www.medischdossier.org/archief/jaargang_11/nummer_6/artikel_510/dossier_koorts_en_kanker_wanneer_kanker_gewoon_weggaat.html

Via iemand anders heb ik een methode doorgekregen die zelfhelend zou zijn: http://www.mirmethode.nl Een aantal dagen daarvoor ben ik er mee begonnen dus de koorts kan een onderdeel van de reiniging zijn als beschreven in het ebook dat ik heb gekocht. Op woensdag vertrekt Marco naar Londen. Hij had afgesproken een gehandicapte man bij een seminar te helpen. Helpen met eten, en het maken en uitwerken van notities. Alles is daarvoor geboekt en ik vind ook zeker dat hij moet gaan.

Ik denk ondertussen dat mijn moeheid en mijn koorts nog steeds onderdeel van het reinigingsproces zijn. Ik mail wel de mevrouw die de mirmethode ontwikkeld heeft. Zij heeft echter nooit de moeite genomen om mijn vraag te beantwoorden. Erg, erg slordig!
Behalve dat ik af en toe erge darmkrampen heb, net als kort na de operatie, kan ik niet verzinnen waar de koorts vandaan komt. Mijn normaal zeer groot zelfgenezend vermogen lijkt even niet meer te werken. Normaal heb ik nooit langer dan 1 dag koorts.
Natuurlijk heb ik ook een rem om de huisarts te bellen. Ik zie me het circuit ingaan waar ik juist uit wil blijven.

Uiteindelijk word ik zieker en zieker en bellen we op zondag( 2 weken later) met de huisartsenpost.
Ze vinden dat ik maar tot morgen moet wachten, nou ja ik mag wel m’n urine brengen. Eerst reageer ik dat ik daar niet in geloof, maar later besluiten we het toch te doen.

En ja hoor een urineweginfectie. Ik krijg antibiotica en die nacht word ik nog zieker en loopt de koorts op tot 39.4. Die pijn in m’n rug komt niet van het liggen maar van m’n nieren. De volgende dag komt de huisarts. Nierbekkenontsteking. Er gaat urine op kweek, er wordt bloed afgenomen en ik krijg een ander, sterker, antibioticum. We kunnen twee keer per dag het bed verschonen, zo lig ik te transpireren. Ik heb een plek op mijn schedel die onvoorstelbaar pijnlijk is. Mijn hoofd is permanent zo nat alsof ik net onder de douche vandaan kom. Mijn bloeddruk blijkt goed te zijn gelukkig. Toch nog wat goed, want mijn leverfuncties zijn gestoord. Had ik ook niet echt anders verwacht, als je zo ziek bent. Maak ik me ook niet druk over, zal over een paar weken wel weer beter zijn.

Het is nu een kwestie van bijkomen, aansterken. Prettige bijkomstigheid is dat ik 5 kg afgevallen ben. Heel veel water drinken, amper eten. Eten staat me tegen en af en toe draait mijn maag zich om. Kan ook door de antibiotica komen. Nog zes dagen te gaan met die pillen. Mijn mangosteendrankje kon ik ook niet verdragen, dan moet het wel heel erg zijn….

En ondertussen probeer ik te begrijpen waarom de afgelopen weken mij zo uit mijn evenwicht gebracht hebben. koorts is voor mij blijkbaar heel slopend! Het heeft mij verlamd, en dat heeft het hele proces van kanker niet gedaan. Apart he?  Ik ben ook nooit eerder in mijn leven zo ziek geweest als deze 3 weken. Wonden likken en weer doorgaan. Wie weet wat het voor goeds heeft gebracht uiteindelijk.

Ik moet mezelf aanpakken, ook vandaag zou ik het liefste de hele dag in mijn bed blijven liggen maar dat moet nu maar eens stoppen. Marco heeft het er maar druk mee gehad, hij heeft me prima verzorgd.

Kijk maar eens naar dit filmpje over epigenetics: dit betekent dat je zelf je genen kunt beinvloeden met je gedachten. http://www.youtube.com/watch?v=Y-Hh7b3Nxxc

Veel geleerden zijn het hier inmiddels over eens. Wij hebben dit het afgelopen jaar zeker van 5 verschillende geleerden gehoord. Als dit klopt is het dan niet triest dat er zoveel vrouwen met hetzelfde BCRA1 gen preventief hun borsten laten amputeren?

En dus pak ik mezelf aan vandaag, mijn gedachten beïnvloeden mijn cellen. Weg depri gevoelens, weer focussen op positieve dingen. De koorts is weg, de energie mag terug komen.