Lievergezond.nl -

Onvoorstelbaar, dit weekend ben ik 6 weken ziek! Alles wat ik het afgelopen jaar niet heb meegemaakt krijg ik nu op mijn bordje. Mijn energie is helemaal onder nul gedaald, ik breng nog steeds voornamelijk de dagen door in bed. Vorig weekend zijn we naar het noorden geweest omdat mijn zus en zwagers 30 jarig huwelijksfeest gevierd werd. Dat is ondenkbaar zonder ons haha, dus we waren er. Weliswaar beperkt meegedaan aan het programma, maar toch. De dagen erna weer extra uitgeput.

Omdat het niet opschiet en ik toch steeds een pijn rechts onderin de buik voel zal er een echo gemaakt worden. De collega van mijn huisarts acht een scan beter en ik stem in. Eigenlijk wil ik dit allemaal over de zomer heen tillen,maar ik besef dat er duidelijkheid moet komen. Niet alleen raakt mijn lijf uitgeput, maar ik raak ook psychisch uitgeput. Ik ben geen huilebalk, emotioneel stabiel altijd, maar nu toch even wat minder. En af en toe vloeien de tranen zomaar. En dat is dan maar zo.
Ook niet makkelijk voor Marco die machteloos toe moet zien hoe beroerd ik ben, en alleen maar boodschapjes kan halen, of water met citroensap klaar kan maken. Maar mijn steun en toeverlaat!
Ik die, na mijn ziekteperiodes als baby, nooit ziek ben, krijgt het zwaar voor de kiezen. Voor de scan is opnieuw bloedprikken nodig. De vervanger van mijn huisarts heeft niet de Hb aangekruist, en die was laag dus ik doe dat zelf. Al na een paar uur word ik door mijn huisarts gebeld, mijn HB is heel erg laag! 4.7
Geen wonder dat het loopje naar het ziekenhuis mij zoveel kracht kost! Hoe ik over een bloedtransfusie denk…
Kortademigheid is hiermee ook verklaard, want vocht achter mijn longen heeft ze niet gehoord.
Tja het moet maar, dit duurt allemaal te lang. De oncoloog is er niet, dus maandag verder overleg. Later belt mijn huisarts nog dat mijn leverfuncties, die drie weken geleden slecht waren, nu aanzienlijk verbeterd zijn! Gelukkig, toch nog iets positief! Ik heb me er ook niet druk overgemaakt. Jaren geleden heeft mijn moeder hetzelfde gehad met een flinke infectie.
Ik accepteer zetpillen tegen de misselijkheid. Moet toch weer eens iets binnenhouden. En ik maak me zorgen over mijn mineralen met al die diarree, dus we halen ORS. Een laf drankje, maar het voelt wel veilig. Bij mijn ontslag vorig jaar was mijn kalium zo laag door de diarree dat ik blij mag zijn dat mijn hart niet is gestopt toen. Zal toch zuur zijn zijn als je zo je best doet eierstokkanker te overleven en doodgaat door zoiets. Maar zo gebeurt het natuurlijk vaak. Je rolt van het een in het ander. Mijn neus was gisteren wat verstopt, ik ben aan het hoesten, kortom hoe krijg ik de balans er weer terug in?
Ik luister veel naar de meditaties van Roy Martina, tot vervelens toe als ik wakker ben in de nacht.
De pijn in mijn buik is zo goed als weg, koorts heb ik niet meer. Ik voel me iets energieker.
Wie weet, zet het herstel nu echt in. Ondertussen ben ik bezig om uit te zoeken volgens de Hamer of MetaMedicine theorie wat ik op te lossen heb, welke brok ik niet kan verteren…En misschien moet mij dat wel eerst helder zijn voordat het echt oplost. Af en toe is het lastig om deze theorie aan te hangen en toch geloof ik er voor 100% in.  Terwijl ik dit schrijf heb ik mijn kopje thee er alweer uitgegooid en al weer 2x op toilet gezeten. Het is echt heftig! Straks maar een zetpil om er wat in te houden..
Een van de opruimvoorwaarden voor kanker is ontgiftiging, volgens Lothar Hirneise. Nou daar ben ik wel mee bezig!

Woensdag heb ik niet de uitslag, maar de scan wordt wel het uur van de waarheid! Ga ik, op deze hindernissen na, echt zo goed als ik zelf denk? We zullen het binnenkort weten.

Maandag prikken we opnieuw bloed, spoeduitslag naar arts en dan beslissen we over bloedtransfusie.
Het circuit waar ik zoveel mogelijk uit probeer te blijven slokt mij helemaal op, en het moet maar even, dat zie ik ook wel.
Ik heb gelukkig een superband met onze huisarts en dat is heel wat waard. Er is heel goed overleg en wederzijds respect!