Om 9 uur zijn we vanochtend naar de anesthesist gegaan als voorbereiding op de operatie. Nog een x thorax gemaakt en even bloed geprikt.Mijn moeder komt vandaag, net als mijn “ oudste” vriendin ( vanaf dat we 12 waren) en later ook mijn zus.
We hebben er een gezellige middag van gemaakt en lekker en gezellig [Klik op de titel]
Om 9 uur zijn we vanochtend naar de anesthesist gegaan als voorbereiding op de operatie. Nog een x thorax gemaakt en even bloed geprikt.Mijn moeder komt vandaag, net als mijn “ oudste” vriendin ( vanaf dat we 12 waren) en later ook mijn zus.
We hebben er een gezellige middag van gemaakt en lekker en gezellig met elkaar gegeten, Sanne is ook naar haar werk gekomen. Helaas is Froukje erg verkouden.
En blijft dus ver uit mijn buurt.
Het afscheid van mijn dierbaren is even lastig!
Ik sms met de gynaecoloog: hij denkt dat ik donderdag om 8 uur geholpen wordt.
Mijn broer heeft zich verdiept in de behandeling die ik gisteren heb gedaan en meldt dat hij er positieve publicaties over heeft gelezen.
Ik bel een Belgische vriendin, die er zelf al jaren niet meer had moeten zijn en zij herinnert mij aan een zeer speciale arts die we nu echt moeten bellen. Ik ga hem morgen zeker bellen.
Hoezo moe? Ik moet me zelf echt naar bed sturen nu, het is
24 uur. Nog maar 1 dag thuis. En nog zoveel te regelen….
Emotie: rustig, af en toe wat verdrietig, want je ziet en merkt niets en ik ben zo ontzettend ziek! Het is zo onvoorstelbaar.
Als er niet zoveel uitslagen waren zou je denken dat ze zich vergissen. Het maakt je ook onzeker over je lichaam. Want zelfs als je het weet en eigenlijk nog steeds niets alarmerends voelt, hoe kan je dan je lichaam nog vertrouwen? Op welke signalen moet je dan letten?
Ik bel met onze Amerikaanse vriendin Molly Maxey: Er is nieuws over ovarian cancer vanuit John Hopkins, was op “ National TV!” Nog niet gevonden wat er zo spectaculair was, komt nog wel.
Molly stuurt een Pray Request uit naar de “ XanGo familie” en ik krijg mailtjes van over de hele wereld!
Laat een reactie achter!