http://foodwatch.nl

Een nieuwe site o.a.  over hoe ons voedsel gemanipuleerd wordt, hoe wij voor de gek gehouden worden…

Beste remedie: zoveel mogelijk vers, geen kant en klaar maaltijden eten. Biologisch verdient uiteraard de voorkeur als je op je gezondheid let en niet ” een beetje van jezelf en een beetje van Maggi”, want Unilever stopt overal een hoop rotzooi in.

Giftige stoffen in voedsel

07 januari 2010

Giftige stoffen, zware metalen… we treffen het allemaal aan in ons dagelijks eten. Geen prettige gedachte als je een lekkere maaltijd staat te bereiden. foodwatch vindt het schandalig dat levensmiddelenfabrikanten ons dit voedsel te koop durven aanbieden. En dat overheden, zelfs als ze op de hoogte zijn, niet ingrijpen!

Er zijn in Nederland diverse therapeuten die vanuit deze theorie werken, sommigen ook ” ondergronds” bang om hun licentie kwijt te raken als officiële beroepsbeoefenaar. Deze therapeute vond ik op het net.

http://www.rickyhoek.nl/hamer.htm

Dr. Geert Hamer werd in 1935 geboren in Duitsland. Op zijn 18e begon hij een medische en theologische opleiding in Tubingen. Hij voltooide zijn theologische opleiding op zijn 20e en slaagde op zijn 24e voor het medische staatsonderzoek te Marburg. Twee jaar later kreeg hij de status van arts in de geneeskunde. In 1972 voltooide Hamer zijn specialisatie in interne geneeskunde. Daarnaast werkte hij ook in zijn praktijk, samen met zijn vrouw . In augustus 1978 werd zijn oudste zoon, Dirk, door een verdwaalde kogel ernstig verwond. Na vier maanden strijd om te overleven stierf zijn zoon uiteindelijk op 7 december 1978. Enige tijd hierna werd er bij Hamer een zaadbalkanker geconstateerd. Hij vroeg zich af of er een verband bestond tussen de kanker en het verlies van zijn zoon.
Hij onderzocht en documenteerde meer dan 15000 gevallen van kanker en keek of er altijd dezelfde kenmerken aanwezig waren. In 1982 kwam dr. Hamer met gedocumenteerd bewijsmateriaal, waaruit bleek dat kanker altijd door een psychologisch conflict teweeg wordt gebracht. De zogenaamde “IRON RULE of CANCER” een zeer belangrijke ontdekking binnen de gehele geneeskunde.

Hij had een uitzonderlijk hoog succesgehalte met zijn kankertherapie; veruit het hoogst wat je tot nu toe ziet. Hij wist een genezingspercentage van 90 % te bereiken. Hij maakte zijn ontdekking bekend zodat zijn nieuwe inzichten zo snel mogelijk beschikbaar zouden komen voor kankerpatiënten. Zonder enig onderzoek werd zijn hele studie verworpen en het werd hem uiteindelijk verboden om met zijn patiënten te spreken. Het werd hem onmogelijk gemaakt om wetenschappelijk onderzoek voort te zetten. In 1986 trok de Duitse Medical Society de vergunning van Dr. Hamer als praktiserend arts in. In september 2004 werd Dr.Hamer gearresteerd in Spanje. Hij is in Frankrijk beschuldigd van het oproepen tegen de traditionele geneeskunde en het promoten van New Medicine. Hij wordt ook verondersteld een misdaad te hebben begaan omdat hij in een ander land een Frans boek over New Medicine schreef. Iron Rule of Cancer

Iedere vorm van kanker en daaraan verwante ziekte begint als een DHS (het Dirk Hamer syndroom, genoemd naar zijn overleden zoon) dit is een ernstige, zeer dramatische en emotionele conflictshock.
•     Het manifesteert zich gelijktijdig op drie niveaus; psyche, hersenen en organen.
•     Het onderwerp van het psychische conflict bepaalt de plaats van de afdruk in de hersenen

( Haard van Hamer) en de plaats van kanker in het orgaan.
•     De oorzaak van het psychische conflict correleert met de ontwikkeling van de plaats in de hersenen, en de oorzaak van kanker in het orgaan.
Op het moment dat de conflictshock plaatsvindt, is er een soort kortsluiting op een vooraf bepaalde plaats in de hersenen. Dit kan zichtbaar worden gemaakt met een CT-scan. Op deze manier is het mogelijk om de gevolgen van het emotionele trauma zichtbaar te maken in de psyche, doormiddel van een CT-scan. Het beeld dat ontstaat door de CT-scan geeft een rijkdom aan informatie.
•     Het toont aan dat een patiënt in het verleden kanker heeft gehad die genezen is, en geeft weer welke    organen daarbij werden beïnvloed.
•     Het toont aan dat een patiënt nu aan kanker lijdt en welke organen erdoor worden beïnvloedt.
•     Het beeld geeft ook informatie over het stadium van de kanker; de actieve groei of de helende fase. In de eerste fase zie je een soort ringen in de hersenen vanuit de plaats waar het gebeurd. Net als wanneer je een steen in het water gooit. Later, wanneer het conflict is opgelost, verandert ook dit beeld van de CT-scan. Er ontwikkelt zich oedeem en tenslotte littekenweefsel.

Ongeveer 40 % van de tumoren die tijdens medische onderzoeken worden ontdekt zijn oud en onschadelijk; ze zijn sluimerend en verkalkt. Maar er kunnen zich alsnog complicaties voordoen omdat angst zijn intrede doet door de medische interventie en hierdoor een shock plaatsvindt die het doodsconflict oproept.

Wanneer wij onverwachts een emotionele nood ervaren, wordt er een soort eerste-nood-reparatieprogramma in werking gebracht, een biologisch conflictprogramma, met als doel het individu zo snel mogelijk weer terug naar normaal te brengen. Hamer vergelijkt dit met wat er in de dierenwereld plaatsvindt
Laten we veronderstellen dat een leeuw een antilope achtervolgt. De antilope weet dat het alle middelen onmiddellijk moet mobiliseren om te overleven. Het sympathische zenuwstelsel neemt het over van het parasympatische zenuwstelsel en direct zie je dat een specifiek hersengebied actief wordt en de longactiviteit toeneemt. Na de succesvolle vlucht rust het dier uit en neemt het parasympathische zenuwstelsel het weer over om alle lichaamsfuncties te normaliseren.
Nu krijgt een mens te horen dat hij kanker heeft. Zelfs als de diagnose verkeerd is wordt hetzelfde biologische programma in beweging gebracht door dezelfde doodsangst die het dier hielp te ontsnappen. Wat er gebeurt, is dat het spanningsniveau enorm oploopt en de hersen-long activiteiten geactiveerd worden. Alleen kunnen we nergens naar toe lopen. Zolang het conflict niet wordt opgelost (wat soms jaren kan vergen) zal er een constante spanning (stress) zijn. Evenals een constante stimulatie van de hersen- en longactiviteit. Dit proces kan slechts worden tegengehouden door het uitschakelen van de ‘trigger’ in de hersenen door het onschadelijk maken van de originele conflict-shock. Dit gebeurt wanneer de patiënt bijvoorbeeld een chirurgische ingreep of een natuurlijke therapie heeft, waarin hij of zij volledig gelooft. Wanneer de patiënt twijfelt over de doeltreffendheid van de behandeling zal het conflict niet worden opgelost.

Dr. Hamer gelooft dat de meeste metastasen of secundaire tumoren worden veroorzaakt door de kankervrees of de doodsvrees. Die voortvloeien uit het feit dat de patiënt de diagnose kanker of een andere negatieve prognose te horen krijgt. Deze confict-shock hoeft niet altijd te leiden tot vrees voor de dood maar kan ook leiden tot woede, wrok of een scheidingconflict omdat je gescheiden wordt van je partner of kinderen. Ook kan een diagnose van darmkanker leiden tot leverkanker wegens een onderbewuste vrees voor verhongering.
Over het algemeen leiden hopeloosheid, wanhoop en het gevoel van zinloosheid tot chronische stress, die de genezing van kanker en andere ziekten verhindert. Maar deze mogen niet als oorzaak worden gezien. Volgens Hamer is de echte oorzaak van kanker een onverwachte traumatische shock waarop wij emotioneel niet voorbereid zijn en die wij niet kunnen uiten.

De belangrijkste taak voor kankerpatiënten is om de originele emotionele shockervaring te ontdekken en ervoor te zorgen dat die wordt geheeld. Als we bij het onderzoek nog steeds sterke emotionele reacties krijgen wanneer we bij de inhoud van het conflict komen, dan kunnen we er zeker van zijn dat het nog niet is opgelost.
Hieronder is een tabel weergegeven die enkele verbanden aantoont tussen conflictemoties en organen.

Dr. Hamer is ervan overtuigd dat alle actieve conflicten kunnen worden beëindigd en dat de helende fase kan beginnen, als wij liefde en vergiffenis binnen onszelf kunnen voelen en we het uitstralen naar anderen.

Als je kanker hebt, is er geen arts die je vertelt dat je je suikertoevoer beter kunt beperken. Niet Evidence Based?
ik vind dat persoonlijk erg schokkend. een Zwitserse arts zei tegen een patiënte met darmkanker zelfs dat ze maar wat extra suiker moest nemen om wat aan te sterken. Onvoorstelbaar!  Zovelen tonen aan dat het wel degelijk uitmaakt of je wel of geen suiker neemt.

Maar lees onderstaande artikelen, google er desnoods nog op, en concludeer zelf of je er wel of niet iets mee wil.
Zo doe ik het ook: was vroeger een van de verjes in mijn Poeziealbum niet iets in de trant van:
Onderzoek alles en behoud het goede? ( ja dus, voer deze zin maar in in Google en je hebt een heleboel hits)

No sugar, honey!
De bewijzen dat suiker slecht is voor het lichaam stapelen zich op. Suiker verstoort een evenwichtige en natuurlijke opname van vitaminen en mineralen in de darmen. Suikergebruik kan een verslaving worden. Per jaar nemen we per persoon een kleine 40 kilo suiker tot ons.

We eten teveel suiker zonder dat we het in de gaten hebben. Wie realiseert zich dat een zgn. slank makende vruchtenyoghurt zo’n 24 gram suiker bevat, een klein flesje cola 36 gram en dat tomatenketchup en appelmoes voor 24% uit suiker bestaat?

Alles wat het menselijk lichaam consumeert moet worden afgebroken…

…en omgezet in glucose, fructose, glycerine, aminozuren en vetzuren. Het brein kan op niets anders functioneren dan glucose (suiker).
Suiker zit op natuurlijke wijze in tal van voedingsproducten, vooral in fruit. Door suiker echter overmatig te gebruiken, apart en (verstopt) in allerlei producten, zijn we er verslaafd aan geraakt en ondermijnen we onze gezondheid. Zozeer zelfs dat we er goed ziek van kunnen worden en zelfs onze levensduur erdoor verkorten.

In diverse onderzoeken is suiker in verband gebracht met hartproblemen.
• Suiker is in verschillende wetenschappelijke onderzoeken in verband gebracht met KANKER(o.a darmkanker borstkanker en leukemie)
• Suiker versnelt het verouderingsproces. Suiker veroorzaakt na consumptie een storm van vrije zuurstof radicalen. Vrije radicalen veroorzaken in grote hoeveelheden schade aan het DNA en spelen een grote rol bij het ontstaan van hart en vaatziekten en kanker. Een deel van de schade kan worden voorkomen door het eten van voedingsmiddelen met veel antioxidanten (verschillende groenten fruit).
• Suiker veroorzaakt overgewicht.
• Suiker verhoogt het slechte cholesterol (LDL)
• Suiker zorgt voor een zwakkere weerstand. Doordat de consumptie van suiker je al snel een vol gevoel geeft krijg je zo minder snel gezonde voedingsmiddelen binnen.
• Karamelliseert je weefsels. Suiker zorgt langzaam voor een langzame desintegratie (verval) van al je organen.
Elk van de volgende symptomen kan verband houden met een te hoge suikerconsumptie en een te hoog suikergehalte in het bloed: ongerustheid, bedwateren, tandbederf, depressiviteit, slapeloosheid, osteoporose, aanvallen, heesheid, prikkelbaarheid, diabetes, flauwvallen, moeheid, hartkwalen, zwakke afweer, transpiratie, jeuk, snelle hartslag, geheugenverlies, zwaarlijvigheid, zwakheid, vaginale jeuk (schimmelinfecties), en andere aandoeningen. Overmatig suikergebruik kan leiden tot allergieën, aandoeningen aan ogen, nieren en lever en bijdragen aan Alzheimer, aan schade aan de DNA-structuur.

Kanker
Kanker ontstaat omdat iemand geen adrenaline meer produceert die nodig is om suiker af te breken, zegt Lothar Hirneise. Een overmaat aan suiker is een gevaar voor de gezondheid en dus maakt het lichaam tumoren. Tumoren fermenteren – verbranden – suiker en ze verbruiken ook veel energie – suiker dus – door hun snelle celdeling. Daarom groeien sommige tumoren zo snel. Bovendien werkt iedere kankercel als een levercel, maar dan veel beter. De tumor helpt je dus om je gifstoffen kwijt te raken. Zonder de tumor zou je pas echt ziek zijn. Ik vertel mensen altijd: “De tumor is niet je probleem. Een tumor is een onwaarschijnlijk intelligente oplossing van het lichaam.” Als je gezond wordt, verdwijnt de tumor vanzelf.

Aspartaam als vervanger.
Ooit hoorde ik dat zoetjes aspartaam bevatten en dat dat depressief zou maken. Sindsdien heb ik geen zoetje meer aangeraakt. Op het internet blijkt deze uitspraak twee kampen te hebben. Maar ja, dat is met de meeste zaken. Er is altijd een tegenovergestelde mening.

Een perfecte suikervervanger is Stevia, een kruidachtige plant die door de Guarani-indianen uit Paraguai al 1500 jaar wordt gebruikt om hun kruidenthee en voedsel mee te zoeten. Echter, in 2000 weigerde de Europese Commissie een vergunning af te geven voor het in de handel brengen van Stevia als nieuw voedingsmiddel. Hoe het ook zij, probeer eens een maand lang alle suiker uit je voedsel te bannen. Ook suikerhoudende producten. Lees de etiketten. Er zit meer verborgen suiker in voedsel dan je denkt. En je zult zien dat je van veel van je kwalen verlost zult zijn.

Bronnen:Dr. Nancy Appleton’s book ‘Lick the Sugar Habit’ (78 manieren waarop suiker uw gezondheid kan ruïneren); Een leven lang fit; Medium, R.A. Nieuwenhuis; Vichy; Nieuwsbrief dr. Joseph Mercola, Ben Claessens, Rob verheij.

De relatie tussen Kanker, Suiker en Zuurstof (gebrek)

Nobelprijs winnaar Otto Warburg ontdekte dat: Kankercellen eigenlijk nauwelijks zuurstof gebruiken.
Verder is de verzuring van het lichaam de belangrijkste manier waarop kanker zich uitbreidt, doordat het zuur de kankercellen een `competitief voordeel geeft bij uitgroei en uitzaaiing.

Kankercellen kunnen het goed kunnen vinden in een omgeving zonder zuurstof en met verhoogde anaërobe glycolyse. Bovendien bleek uit labexperimenten ook voor het allereerst dat wanneer de glycolyse in kankercellen wordt geremd, de `kankercellen effectief gedood’ worden met als gevolg `massale celdood’. De speculatie onder experts luidt nu dat de `trek in zoet’ wellicht de Achilleshiel van de ziekte kanker is.

Is kanker nu al te genezen met simpelweg uitsluitend voeding?

In 1931 ontving Otto Warburg een Nobel Prijs voor Physiology and medicine. De ontdekking waarvoor de prijs werd toegekend betreft wat men heden ten dage noemt ‘intracellulaire verbranding’. Het is een fundamenteel en vitaal proces waarbij substanties die direct worden aangeboden aan de cellen, of daarin worden opgeslagen, worden afgebroken in kleinere simpele elementen met gebruikmaking van zuurstof. Het is door dit proces dat de energie die voor andere essentiële processen wordt vereist van de cellen in een vorm geschikt voor direct gebruik ter beschikking wordt gesteld.

MOMENTEEL DOET EEN OUDE, LANG OPGEGEVEN THEORIE OVER KANKER WEEK OPGANG. DAT GEEFT HOOP OP EEN GROOT AANTAL NIET-TOXISCHE BEHANDELINGEN.

Naar ons idee bestaat de medische vooruitgang enkel uit vooruitzien naar de toekomst, maar momenteel gonst in de wereld van het onderzoek naar kanker de naam rond van een man die grotendeels in de jaren dertig werkzaam was. Die naam is van Otto Warburg, een Duitse biochemicus die twee keer de Nobelprijsvoor geneeskunde ontving. Bij zijn overlijden in 1970 was zijn baanbrekende theorie over kanker echter in diskrediet geraakt en zo goed als vergeten.

Vandaag de dag zijn de wetenschappers echter weer actief aan het terugkijken naar zijn werk en erkennen ze dat het belangrijke inzichten in het proces van kanker bevat. Zou het zo kunnen zijn dat een eenvoudige vooroorlogse hypothese het antwoord biedt op een probleem dat inmiddels duizenden experts op het gebied van kanker, met hun miljarden aan onderzoeksgeld, ontgaan is? De ontdekkingen van Warburg Tegenwoordig bestaat er rond de ziekte kanker een enorme medische industrie, maar toen Otto Warburg zijn theorie over kanker in 1924 voor het eerst naar voren bracht, kwam de aandoening relatief zelden voor. Er was nog nauwelijks onderzoek naar kanker verricht. Toen Warburg, die was opgeleid in natuurkunde én scheikunde, eind dertig was, voerde hij enkele gedetailleerde onderzoeken uit naar de assimilatie van kooldioxide met zuurstof in plant- en diercellen. Hij merkte op dat er bij kankercellen iets vreemds optrad: de zuurstof werd daar niet op dezelfde wijze gebruikt als in normale cellen. Kankercellen, zo ontdekte hij, gebruiken eigenlijk nauwelijks zuurstof.

Normale cellen nemen zuurstof op via hun mitochondriën. Dat zijn kleine `energiefabriekjes’ in de cel, die afstammen van bacteriën en zich in de oorspronkelijke eencellige voorouders van planten en dieren vestigden. In deze minuscule organellen wordt zuurstof gebruikt om koolhydraten (glucose) af te breken waarbij energie vrijkomt. Warburg ontdekte echter dat kankercellen de mitochondriën kennelijk passeren en in plaats daarvan hun energie halen uit een proces dat hij `fermentatie’ noemde. Daarbij wordt energie uit glucose gehaald zonder dat er enige zuurstof aan te pas komt. Voor de meeste tijdgenoten van Warburg was deze ontdekking niet meer dan een curiositeit, maar zelf beschouwde hij hem als fundamenteel. Die opvatting heeft hij zijn leven lang volgehouden. `De primaire oorzaak van kanker is de overgang van verbranding van suiker met zuurstof in normale lichaamscellen naar fermentatie van suiker,’ zo vertelde hij zijn collega-wetenschappers enkele jaren voor zijn dood.

`Vanuit het oogpunt van de biofysica en de biochemie is er geen groter verschil denkbaar dan dit verschil tussen normale en kankercellen. Zuurstofverbranding is de energiemotor voor alle planten en dieren. In kankercellen wordt hij van die troon afgezet en vervangen door de energievormende reactie van de laagste levensvormen, namelijk de fermentatie van glucose,’ aldus Warburg bij zijn lezing voor de bijeenkomst voor Nobelprijswinnaars in Lindau van 30 juni 1966. Zijn theorie bewees Warburg door middel van `de eenvoudigst denkbare experimentele procedure’. Hij kweekte dierlijke cellen in een reageerbuis en liet ze onder verlaagde zuurstofdruk groeien; na 48 uur waren het kankercellen geworden. Zelfs nadat vervolgens de zuurstofdruk weer normaal was gemaakt, bleven de kunstmatig ontstane kankercellen zich vermenigvuldigen als kankercellen. Als eenmaal het fermentatieproces in elke cel de overhand had, bleek het proces `onomkeerbaar’, aldus Warburg.

Destijds werd er fors gedebatteerd over de hypothese van Warburg. Volgens sommigen was hij paradoxaal. Waarom zouden bijvoorbeeld juist kankercellen, waarvan we toch wisten dat ze zich snel vermenigvuldigen en dus een enorme energiebehoefte moesten hebben, afhankelijk worden van anaërobe glycolyse, een proces dat relatief inefficiënt energie oplevert ten opzichte van de efficiëntere respiratoire glucoseverbranding met zuurstof? Het antwoord daarop heeft te maken met de manier waarop kanker in het lichaam voet aan de grond krijgt, aldus Warburg.

Het is bekend dat kanker in stand blijft doordat hij zich doelbewust afsluit van de normale lichaamsprocessen (een van de redenen waarom conventionele chemotherapie zo vaak faalt bij solide tumoren). Dat gebeurt omdat de tumor zichzelf moet beschermen tegen de mitochondriën in gezonde cellen, die als primaire taak hebben afwijkende cellen te doden door middel van een proces genaamd `apoptose’ (geprogrammeerde celdood). Om zich te kunnen vermenigvuldigen moet de kanker dus wel een productiesysteem voor energie vinden waarvoor geen zuurstof nodig is. Ook in de jaren dertig was dit al een onorthodoxe theorie. Het zal dankzij zijn Nobelprijzen zijn (die hij kreeg voor zijn werk op andere medische vlakken) dat Warburg niet acuut uit de gratie raakte. In plaats daarvan werd hij geleidelijk naar de zijlijn gezwegen en uiteindelijk vergeten. Het onderzoek naar kanker zette zich voort in de richting van de genetica, die geleidelijk dominant werd onder de theorieën ter verklaring van kanker.

Met nieuwe ogen kijken Pas in 2002 deden onderzoekers in het laboratorium van de afdeling Moleculaire Bic’ bic aan de Universiteit van Madrid uitgebreid onderzoek naar de stofwisselingsprocessen die plaatsvinden bij kanker van de lever, nier en dikke darm. Een van hun bevindingen was dat er twee afzonderlijke mechanismen waren die de groei van deze vormen van kanker bevorderden.

Beide waren wel gebaseerd op hetzelfde principe, de remming van mitochondriën in de normale cellen. Warburg had nog niet de beschikking over de technologie om die mechanismen te ontdekken en te beschrijven, maar ze vormden de eerste bewijzen van het feit dat hij wel eens gelijk zou kunnen hebben. De Spaanse onderzoekers erkenden al vrij snel dat hun bevindingen een, sterke ondersteuning vormen voor de hypothese van Warburg. Sindsdien heeft datzelfde onderzoeksteam in Madrid soortgelijke mechanismen ontdekt bij long- en borstkanker.

Het stokje werd snel opgepakt door andere onderzoekers. Twee radiologen van de Universiteit van Arizona wezen erop dat hun hele branche (de radiologie) al jaren gebruikmaakte van het `Warburgeffect’, namelijk bij de lichaamsscans. Bij de PET scans (positron-emissie tomografie) die in ziekenhuizen gemaakt worden, wordt standaard de glycolyse in tumorcellen gemeten om het `stadium’ van de kanker vast te stellen. Hoe meer anaërobe glycolyse, des te kwaadaardiger (maligne) is de tumor. Verhoogde glucoseafbraak, zo herinnerden ze iedereen, is een `bijna universele eigenschap’ van kanker. Op deze observatie volgde al snel een bevestiging van een team van moleculair biologen van de Universiteit van Texas, dat kankercellen het goed kunnen vinden in een omgeving zonder zuurstof en met verhoogde anaërobe glycolyse. Bovendien bleek uit hun labexperimenten ook voor het allereerst dat wanneer de glycolyse in kankercellen wordt geremd, de `kankercellen effectief gedood’ worden met als gevolg `massale celdood’-

Stuart Schreiber, heeft uitvoerig gekeken naar alle stadia die een cel doorloopt van normale cel tot kankercel. Ze richtten zich vooral op de stofwisseling in de cellen en herontdekten exact wat Warburg zeventig jaar tevoren reeds gepostuleerd had. Naarmate een cel meer ontaardt, stapt hij steeds verder over van energieproductie in de mitochondriën op glycolyse daarbuiten en wordt hij geleidelijk dus anaëroob en hypoxisch (zuurstofarm). Bovendien bleek dit proces een genetische component te bevatten, waarmee de theorie van Warburg meteen een plaats in de gangbare wetenschappelijke opvatting over kanker kreeg. `We hebben meer inzicht gekregen in het verband tussen twee modellen voor carcinogenese (het ontstaan van kanker). De ene (de hypothese van Warburg) is gebaseerd op de relatief hogere energieproductie door anaërobe glycolyse in kankercellen … en de andere op kankerveroorzakende genen,’ aldus het onderzoeksrapport. In plaats van dat ze elkaar tegenspreken blijken de twee modellen dus in elkaar te hakend.

De hypothese van Warburg ondersteunt ook de minder algemeen geaccepteerde theorie dat er een verband is tussen kanker en zuurgraad. In de alternatieve sector wordt al jaren geadviseerd een basisch dieet in te zetten in de strijd tegen kanker. Het Warburgeffect biedt nu mogelijk een wetenschappelijke uitleg daarvoor, want het belangrijkste bijproduct van anaërobe alycolyse is melkzuur. Volgens de recentste speculaties is het zelfs zo dat de productie van melkzuur de belangrijkste manier is waarop kanker zich uitbreidt, doordat het zuur de kankercellen een `competitief voordeel geeft bij uitgroei en uitzaaiing ‘. Behandelingen op basis van het Warburgeffect Heden ten dage gonst het in de wereld der oncologie van het `Warburgeffect’. Het eenvoudigste aanknopingspunt is dat het verklaart waardoor kankerpatiënten zo vermageren. Dat komt niet alleen doordat hun immuunsysteem zo aangetast is, maar ook doordat anaërobe glycolyse zo’n inefficiënte energieproductie is dat kankercellen veel glucose nodig hebben om te groeien en te vermenigvuldigen. Op deze manier gebruiken ze de voorraad koolhydraten van het lichaam langzaam op.

Ooit werd gedacht dat deze honger naar glucose enkel een bijproduct was van de groeiende tumor, maar in het recente onderzoek is herontdekt dat het juist fundamenteel is voor het hele ziekteproces. En nu is het zaak te ontdekken welke onderdelen het proces kunnen blokkeren of zelfs keren.

De speculatie onder experts luidt nu dat de `trek in zoet’ wellicht de Achilleshiel van de ziekte kanker is.

Stilletjes kunnen we ervan uitgaan dat de farmaceutische industrie al een heel eind gevorderd is binnen de suikertheorie. De hoofdprijs is enorm: het Warburgeffect biedt een unieke manier om kankercellen aan te vallen terwijl gezonde cellen volledig intact blijven. En dat niet vanwege een onbekend genetisch verschil, maar door een fundamenteel basaal verschil in de twee manieren waarop de cellen zorgen voor hun eigen kracht: kankercellen door anaërobe glycolyse en normale cellen door oxidatie (verbranding met zuurstof). Zoals Warburg al stelde kan het verschil niet groter zijn.

Bestaan er al behandelingen waarbij gebruikgemaakt wordt van het Warburgeffect? Enigszins veelbelovend zijn al de therapieën met waterstofperoxide en die met ozon. Maar op het gebied van voedingsstoffen, dieet of supplementen blijkt er geen onderzoek te zijn die het verband onderzoekt tussen deze nieuwe ontdekkingen en, bijvoorbeeld, bestaande behandelingen zoals met vitamine C.

Het actiefste voedingsonderzoek vindt plaats in het geboorteland van Warburg aan de universiteit van Jena. Daar gaat een team onder leiding van dr. Michael Ristow terug naar de allereerste principes om te kijken of Warburg gelijk had. Zij controleren met name zijn pessimistische aanname dat als kanker eenmaal in gang gezet is, het onomkeerbaar is. De groep van Ristow toont aan dat de Nobelprijswinnaar het wellicht bij het verkeerde eind had. Zij hebben een natuurlijk voorkomend menselijk eiwit onderzocht genaamd `frataxine’, waarvan we weten dat het mitochondriën stimuleert. Ze hebben aangetoond dat kankercellen kunnen worden `gedwongen tot een mitochondriale stofwisseling’ waardoor `de groei van kanker efficiënt kan worden onderdrukt’, aldus Rístow.

Zijn ultieme wens is dat er een behandeling van kanker gevonden wordt die geheel op voeding is gebaseerd.

Afgelopen zomer verkondigde een Amerikaanse voedingsdeskundige echter dat hij een voedingskundige doorbraak had gevonden op basis van het Warburgeffect waarbij hij gebruikmaakte van essentiële vetzuren. Zijn naam is Brian S. Peskin, directeur van Swing Aerobics Licensing in Houston, Texas. Samen met Amid Habib schreef hij een boek, getiteld The Hidden Storm of Cancers. Het zorgde voor veel ophef in de sector van de alternatieve geneeswijzen. Het idee verkeert nog in een vroeg stadium en voor een bredere acceptatie moet Peskin zijn wetenschappelijke bewijsvoering flink uitbreiden.

Momenteel is er veel meer aandacht voor de ontdekkingen die gedaan worden in Edmonton, Canada. Begin dit jaar publiceerden onderzoekers aan de universiteit van Alberta de resultaten van de eerste trial met een geneesmiddel dat specifiek gebruikmaakt van het Warburgeffect.

Getest werd de verbinding dichlooracetaat (DCA), die al decennia gebruikt wordt tegen zowel stapeling van melkzuur als zeldzame stoornissen bij kinderen waarbij de mitochondriën in de cel betrokken zijn. DCA stimuleert de mitochondriën zodat ze meer zuurstof innemen om de glucose af te breken. De Canadese onderzoekers besloten het voor het eerst uit te proberen op kankercellen in een laboratoriumonderzoek. Ze kweekten menselijke borst-, hersen- en longkankercellen om ze vervolgens bloot te stellen aan DCA. Binnen vijf minuten begonnen de kankercellen zich al meer te gedragen als normale cellen in de zin dat ze meer zuurstof verbrandden en minder melkzuur produceerden. De onderzoekers geven toe dat ze enorm veel aan Warburg te danken hebben, maar gaan er tegelijk vanuit dat hij het op een punt verkeerd heeft:

Kanker is niet onomkeerbaar.

Vervolgens gingen ze DCA testen op ratten. De dieren werden geïnjecteerd met virulente kankercellen zodat ze tumoren kregen. Vervolgens kregen enkele geïnjecteerde ratten DCA in hun drinkwater. Binnen enkele weken trad er een groot verschil op. De ratten die met DCA behandeld waren, kregen veel kleinere tumoren (gemiddeld ongeveer 40 procent kleiner) en er waren zelfs tekenen dat er kankercellen gedood waren door normale gezonde cellen van het immuunsysteem. `DCA kan selectief tegen kanker werken, omdat het een fundamenteel proces aanvalt in de ontwikkeling van kanker, dat uniek is voor kankercellen,’ aldus de leider van het onderzoeksteam in Alberta, dr. Evangelos Michelakis. `Wat echt uniek is aan deze stof, is dat hij waarschijnlijk tegen veel verschillende vormen van kanker zal werken. ‘Maar dichlooracetaat is een bijproduct van chloor en dus potentieel giftig.

Bij onderzoeken is gebleken dat bij relatief hoge doseringen DCA zelfs kanker kan veroorzaken, althans bij ratten; dus of het bij mensen zo is moet nog blijken. Het goede nieuws is dat het bij de doseringen die reeds gebruikt worden bij celziekten op de kinderleeftijd, geen belangrijke bijwerkingen heeft”. Aangezien het een oudmiddel is en er geen patent op kan worden genomen, is het bovendien niet duur.Dan treedt er echter ook een paradox op. Om een geneesmiddel als zodanig op de markt te brengen zijn er dure klinische trials nodig om te bewijzen dat het werkt. Dat onderzoek wordt vrijwel altijd gefinancierd door farmaceutische bedrijven, maar niet als die geen lucratief patent in het vooruitzicht hebben.

Michelakis probeert nu fondsen te werven om klinische trials te financieren. Dat verklaart deels de ophef rond DCA die momenteel speelt. Aarzel niet diep in de buidel te tasten, maar realiseert u zich wel dat nog niet te voorspellen is wat de bevindingen bij mensen zijn. De publicaties van de Albertagroep zijn gebaseerd op trials met minder dan vijftig ratten. De erfenis die Warburg ons heeft nagelaten, verdient meer.

Bron: Uit de novemberuitgave (2007) van ‘Wat artsen je niet vertellen’ een artikel van  Tony Edwards. http://www.asmi-ikben.nl/Suiker-Kanker.html

Dr. Johanna Budwig is een Duitse wetenschapster die leefde van 1909 tot 2003. Ze was apothekeres en biochemicus. Ze werkte aan het onderzoek van Nobelprijswinnaar Otto Warburg (1883-1970) dat ging over kanker en celademhaling. Volgens Warburg onderscheiden kankercellen zich van normale cellen in hun ontoereikende zuurstofwerking: gewone gezonde cellen veranderen in kankercellen als ze geen zuurstof meer krijgen, dus als ze geen adem kunnen halen. In 1949 slaagt Johanna Budwig er als eerste in om vetten te analyseren en verschillende vetzuren te onderscheiden. Ze ontdekt dat onverzadigde vetzuren in het celmembraan zorgen voor de celademhaling. Het blijkt de ontbrekende schakel te zijn in het onderzoek van Warburg. Ze ontdekt tevens dat vetzuren wateroplosbaar worden in combinatie met eiwitten (zwavelhoudende aminozuren ). Zodra zij dit inziet begint ze met de ontwikkeling van een dieet en voedingsvoorschriften om kanker te genezen. Ze ontwerpt een recept voor een olie-eiwitpapje. Nu is dit recept, in het Nederlands, bekend onder de naam Budwigpapje.

http://www.gerdabuddingh.be/morgenverder/2007/10/johanna-budwig.html

Ik hecht er heel erg aan dat mensen de verantwoordelijkheid voor hun eigen gezondheid nemen. Ik heb er een hekel aan om in complottheorieën te denken, maar dat er een aantal zaken niet fris zijn ben ik wel van overtuigd. Een paar maanden geleden schrok ik toen ik een tijdschrift las, dat er een nieuw ziekenhuis gebouwd gaat worden ten behoeve van kankerpatiënten, voor een groot deel gefinancierd door de farmaceutische industrie. Hoe zuiver kan een arts dan handelen? Voor wie hierover wat meer wil lezen hieronder een aantal boeken.

Wat artsen je niet vertellen

(vertaling van: What Doctors Don’t Tell You)
auteur: Lynne McTaggart,
ISBN 9056371487, uitg. Lemniscaat, Rotterdam

Over het boek
Lynne McTaggart is een journaliste die door persoonlijke ervaringen zeer geïnteresseerd is geraakt in het medisch bedrijf. Ze is tegenwoordig fulltime bezig de resultaten van wetenschappelijk medisch onderzoek te bestuderen en doet daar verslag van in nieuwsbrieven en in dit boek. Ze is tot de conclusie gekomen dat de medische wetenschap lang zo wetenschappelijk niet is als ze zich voordoet. Veel behandelingen worden ingevoerd zonder voldoende wetenschappelijke onderbouwing. Medicijnen worden op de markt gebracht terwijl onderzoek uitwijst dat ze niet helpen of heel schadelijk zijn. Patiënten worden niet of onvoldoende geïnformeerd. Zij wil met dit boek de medische consument de informatie geven die hem door de medici zelf wordt onthouden.

Een greep uit de onderwerpen: antibiotica, astma, (cortico)steroïden, chirurgie, niersteenvergruizer, eczeem, artritis, chemotherapie, prenatale tests, bevolkingsonderzoeken, antidepressiva, hoge bloeddruk, hormonen, cholesterol, botscans.

Meer over Lynne McTaggart en haar werkzaamheden (let op, even doorklikken via Extra bovenaan op de pagina van deze link): www.ode.nl/md/index.html
De gezonde patiënt

Auteur: Jannes Koetsier
Ondertitel: Over de ziekte van het medisch bedrijf en gezond consumentengedrag.

Arts en medisch adviseur Jannes Koetsier geeft tips om bewuster en kritischer om te gaan met de medische wereld. Hij bespreekt de vele missers en het gebrek aan klantgerichtheid in de gezondheidszorg. Meer informatie op zijn website: www.degezondepatient.nl

Artikel uit het Dagblad van het Noorden, 08-08-2007:
De consument moet kritischer worden. Het medisch bedrijf is ziek en kijkt niet naar resultaten, maar naar concrete handelingen die geld opbrengen. Dat beweert Jannes Koetsier (58) uit Hoogeveen, onafhankelijk medisch adviseur en arts, in zijn zojuist verschenen boek, De gezonde patiënt. Aan de hand van tal van voorbeelden uit zijn eigen praktijk, als huisarts in Amsterdam en als verzekeringsarts, laat Koetsier zien wat er mis gaat in het medische circuit. Als de communicatie met de patiënt beter zou worden, waren vele bezoeken aan specialisten niet nodig geweest. Volgens Koetsier genezen veel onduidelijke medische klachten, waarmee mensen naar de arts gaan, ook vanzelf. ”Als het aan de farmaceutische industrie ligt slikt straks heel Nederland hogebloeddrukpillen.” Koetsier ageert tegen de actie van De Nederlandse Hartstichting die zou willen dat iedereen mensen met een hartstilstand kan reanimeren. ”Na een hartstilstand zijn mensen vaak kasplantjes. Moeten we dat willen? Mogen we niet meer gewoon doodgaan in Nederland?”
Slikken

Auteur: Joop Bouma, uitg. L.J.Veen, ISBN 90.2040.365.6

Tekst van de uitgever:

Journalist Joop Bouma legt in dit boek bloot hoe de farmaceutische industrie in Nederland het geneesmiddelenbeleid domineert. De farmaceutische industrie in Nederland geeft jaarlijks een paar honderd miljoen uit aan de promotie van geneesmiddelen. Daarbij worden soms de grenzen van het toelaatbare overschreden. Ondanks overheidsingrijpen worden artsen nog steeds op grote schaal verleid, worden patiëntengroepen gebruikt voor de lobby van vaak overbodige pillen en worden wetenschappers betaald om de publieke en politieke opinie te beïnvloeden. Aan geneesmiddeleninnovatie wordt intussen in Nederland nog amper geld besteed.