Moet je nou wel of niet naar je prognose vragen? Dat is een dilemma. Ik hoor en lees daar steeds vaker over.
laat me duidelijk zijn: Ik stoere meid wil dat natuurlijk absoluut weten…
Wij hebben een aantal jaren geleden een training van Anthony Robbins gehad, waarbij een van zijn trainers ons vertelt over het moment waarop [Klik op de titel]
Moet je nou wel of niet naar je prognose vragen? Dat is een dilemma. Ik hoor en lees daar steeds vaker over.
laat me duidelijk zijn: Ik stoere meid wil dat natuurlijk absoluut weten…
Wij hebben een aantal jaren geleden een training van Anthony Robbins gehad, waarbij een van zijn trainers ons vertelt over het moment waarop zijn moeder net aan darmkanker geopereerd is. Hij hoort de prognose van de arts die niet verder rijkt dan een paar maanden. Hij verbiedt de artsen dit oordeel aan zijn moeder mede te delen en verblijft in de ziekenhuiskamer tot het moment van ontslag om te voorkomen dat iemand een verkeerd woord tegen zijn moeder zegt. Thuisgekomen zet hij zijn moeder op zeer gezonde voeding, en zijn moeder heeft nog 11 jaar geleefd. Hij is ervan overtuigd dat als zijn moeder de waarheid geweten zou hebben, zij de voorspelde maanden niet overleefd zou hebben.
De menselijke geest is zo sterk! We hebben het dramatische verloop bij een vriend na een uitspraak van een arts gezien.
Ik ken het verhaal van die trainer, ik ken het effect op onze vriend en toch vraag ik heel duidelijk zelf naar de prognose.
En ja, je hebt het nodig om een voor jou goede keuze te maken, maar het heeft ook nadelen.
Met alle andere dingen die je doet, blijft het toch steeds doorklinken in je hoofd.
Ik krijg maximaal een jaar zonder chemo, en maar een half jaar tot maximaal een jaar extra met chemo.
Eierstokkanker, stadium vier. Het is een heel heftige ziekte.
Wij zijn wat burgerlijk ongehoorzaam geweest en hebben het hele gesprek opgenomen. Hoe anders dan wat wij ons herinneren, is het nu wij het vandaag terugluisteren. We hebben deze arts als heel onaangenaam ervaren tijdens ons gesprek. We vinden hem bot, we willen nooit meer terug naar hem. Nu we het terugluisteren beoordelen we het zo anders! Hij heeft alle tijd voor ons genomen, 3/4 uur! En hij klinkt gewoon heel aimabel. Misschien hebben we een probleem met zijn lichaamstaal gehad, maar het is zo’n grappige ervaring vandaag. we zullen het hem misschien nog wel eens vertellen….
Kortom het heeft alles te maken met hoe je op dat moment zelf bent! Misschien moet je dit soort heel zware gesprekken wel standaard opnemen, om op een later moment nog eens terug te luisteren. Als wij met onze kennis, achtergrond en ervaring al zulke andere interpretaties hebben, hoe is dat dan voor volslagen leken?
Oké, wat zit er nog in mijn hoofd ondanks alle andere overtuigingen? Dat ik maar maximaal een jaar heb zonder chemo!
Dat jaar is weliswaar bijna om, maar toch…
Ik ben overtuigd van mijn mangosteensap en van de theorieën van Dr.Hamer, dus kies ik om het los te laten… En toch zit er dan af en toe zo’n stemmetje in je hoofd…
Begin april ga ik een scan laten maken en tot die tijd vieren we hoe goed het met mij gaat! Zorgeloos! De stemmetjes stuur ik weg en de ruime maand vakantie die er aankomt zorgt ervoor dat ik vol vertrouwen ben!
FOLLOW ME!!





3 reacties
Is het angst, is het het willen weten?
Wat willen weten?
Er bestaan geen garanties, maar ook geen menselijke veroordelingen.
Niemand weet wanneer het zijn tijd zal zijn. Is dat mischien de beauty of life?
Alles 1 grote verrassing. Pluk de dag. We leven allemaal in het NU.
Alles sal reg kom!
In Groot-Brittannië is door embryoselectie voor het eerst een meisje geboren dat vrij is van het borstkankergen! De vader van het meisje was drager van het erfelijke borstkanker gen BRCA. Er was 50% kans dat hij dit zou doorgeven aan zijn kinderen. Vrouwen die dit gen dragen, hebben 80% kans op het krijgen van borstkanker en 60% op het krijgen van eierstokkanker.De geboorte wordt gezien als een doorbraak in de strijd tegen erfelijke ziektes.
Dit is een artikel uit medical facts. Ik snap dat het een ontzettend moeilijke afweging is preventief organen te amputeren, ik weet niet of ik dit zelf zou kunnen, maar ik heb ook gezien bij mijn zus hoe agressief kanker is op jonge leeftijd. Ik snap ook dat je dit zelf niet zou doen maar ik vind wel dat je jonge vrouwen met dit gen niets moet aanraden of afraden. Ik snap wel je punt heb zelf ook steeds meer twijfels bij de verplichte mammografie (is ook steeds meer omstreden) maar het genoemde gen is gewoon heel erg gemeen. Nogmaals het is geen kritiek op jou maar ik denk dat we vrouwen met dit gen niet moeten beinvloeden want het is gewoon heel moeilijk.