Lievergezond.nl -

Volg mij via de artikelen in mijn blog: kies aan de rechter kant voor blog, dan zie je de artikelen onder elkaar staan.

27 oktober heb ik een afspraak bij de oncoloog gehad. Omdat de oncoloog door een hartinfarct getroffen is, blijkt dat mijn afspraak overgenomen wordt door de arts die ik nooit meer wil zien. de arts die vooral vraagt hem te vertrouwen en niet op internet te zoeken omdat ik daar maar onrustig van kan worden. In overleg met de begripvolle oncologieverpleegkundige gaan wij naar huis en worden overgeboekt naar 10 november. Dan is er een nieuwe oncoloog in dienst. Ik word even later thuisgebeld en als ik wil kan ik een scan laten maken, en een x thorax. En zo laat ik op 2 november een CTscan en thoraxfoto’s maken. Ik vraag mijn huisarts om moeite te doen de uitslagen snel te hebben, want in het weekend doe ik een training waarbij ik graag wil weten hoe ik er voor sta. We hebben een volle week gepland.

Op dinsdag rijden we naar Almere waar ik bij collega Nadia van Raam een Reconnective Healing behandeling onderga. Zelf hebben wij tot nu toe niets gedaan met Reconnective Healing. Afgelopen weken hebben wij begrepen dat het heel goed geweest zou zijn omdat juist wel te doen. Daarover meer in de komende dagen.

Als ik daar klaar ben belt de huisarts. Ze heeft minder goed nieuws en heeft het er zelf duidelijk moeilijk mee mij dit mede te delen. De plek op de lever is wat groter en er lijken twee (kleinere) andere plekken te zijn. Overigens is het geen leverkanker, maar plekken tegen de lever aan.
De thoraxfoto is prima. Het vocht is dus nooit meer teruggekomen! Is het schrikken? Tuurlijk wel een beetje, maar zoals ik al vaker heb geroepen, ik ben nog niet uitgeput met ideeën, ik zie voldoende mogelijkheden.

Het gesprek met de nieuwe oncologe verloopt prima, maar omdat ik geen chemotherapie wil, heeft ze mij niets te bieden en sluit het dossier. Uiteraard blijf ik welkom in geval van nood ter verlichting.
Wij hebben dan net een heel weekend training achter de rug en hebben hetzelfde besluit genomen. Ook wij willen geen bezoeken meer aan het ziekenhuis brengen, want het strookt niet met onze visie. Ieder bezoek aan een ziekenhuis heeft een impact op je, hoe sterk je ook bent.  Het heeft ons altijd twee dagen gekost voordat we weer in onze kracht zijn. Artsen geven gevraagd of ongevraagd een oordeel over je leven.

Medisch gezien ben ik nu in mijn laatste maanden. Dit is de voorspelling die wij gekregen hebben begin april: zonder chemo heb je een jaar te leven, waarvan de laatste maanden niet lollig zullen zijn. Met chemo zal dit anderhalf tot twee jaar zijn.

En hoe denken wij er over, hoe voel ik mij?

Ik voel mij super, al die maanden al. Ik zie er goed uit. Ik voel hooguit wat druk in mijn rechter flank. En soms iets in mijn rechter lies, maar dat lijkt meer door de stand van mijn been te komen.
“Tja dat is het verraderlijke met kanker”, hoor je soms  “je ziet het niet, maar…”

Ik denk dat het anders is, en de tijd zal het leren. Voor bijna iedereen ga ik nu een heel onbekend terrein op.

Ik heb een aantal behandelingen ondergaan die te maken hebben met de psyche achter kanker, alsmede een heel trainingsweekend gehad. Het is een compleet andere manier van denken. Stel nou eens dat deze methode van denken waar is? Dat zou een heel andere kijk geven op kanker.

Het weekend na mijn diagnose hebben wij een lezing bijgewoond over de theorie van Dr.Hamer. 4,6,7,8 november hebben wij ons daarin verder verdiept door middel van consulten bij Ricky Hoek en training van Casper Rutten, die zich er bijzonder goed in verdiept heeft. Veel eyeopeners voor ons dit weekend. Meer lezen?  http://www.gnm-nl.be/
Afgelopen vrijdag hebben wij een aantal uren doorgebracht bij een Belgische arts/homeopaat die ook deze inzichten gebruikt en ons opnieuw uitlegt waarom deze vinding zo brillant is.

Volgens Dr.Hamer ontstaat kanker in de oplossingsfase van een emotioneel conflict. Dat geldt in mijn geval voor de eierstokkanker.
Ik begrijp dat heel wat mensen nu hun wenkbrauwen fronzen, maar voor ons klinkt het heel plausibel. De plekken op mijn lever zijn in deze visie ontstaan door de schokken door de diagnose en de prognose. Oftewel door de boodschap die de artsen me gegeven hebben. Ik begrijp dat dit nog vreemder klinkt.

Ook de arts vrijdag is hier heel zeker van. Wij hebben een aantal korte oefeningen gedaan om dit weer op te heffen en naar zijn idee zal dit verder probleemloos overgaan. Na New York gaan we nog een keer naar hem toe.
Tot die tijd heb ik de volgende opdracht:
IK MOET UIT DE BUURT BLIJVEN VAN IEDEREEN DIE HIER NIET IN GELOOFT EN MIJ DAARVAN WIL OVERTUIGEN. Ik moet leuke dingen doen en leven met het vertrouwen dat ik volkomen genezen ben.

Ik zal ook wat foto’s publiceren van de laatste maanden, ook van ontmoetingen met grote wetenschappers. Ik heb een goede energie, ben actief, opgewekt en voel me gezond.

De komende dagen ga ik meer informatie op mijn website zetten. Informatie die wij de laatste maanden opgedaan hebben, en waardoor ik zelf deze overtuiging heb ontwikkeld. Ik hoop dat jullie het een beetje volgen.