Als we wat problemen met de auto hebben, komen we in de garage erachter dat we de afgelopen maanden maar liefst 10.000 km hebben gereden. Dat is wel schokkend veel. Meteen duidelijk waarom ik mijn website zo verwaarloosd heb. Maar we hebben heel veel bijgeleerd.

Ik heb veel, heel veel informatie te delen. Totdat ik op 12 december voor een weekje naar New York vertrek (met 4 vriendinnen)  heb ik maar 2 afspraken, dus alle tijd om veel te schrijven. Tijd om alle informatie door middel van deze site te herkauwen.  Goed voor mij en misschien informatief voor jullie.

Ik weet jullie brandende vraag: je hebt al anderhalve maand niet geschreven hoe het met je gaat.

Het is morgen 9 maanden na mijn opname in het Vlietlandziekenhuis.
En hoe gek het voor velen van jullie ook mag klinken: het zijn, terugkijkend, negen interessante maanden geweest.

Voordat ik jullie ga vertellen hoe het met me gaat, wil ik jullie eerst nog wat meer uitleg geven over hoe ik al jaren denk. Omdat het belangrijk is te begrijpen hoe ik nu tegen mijn “ziekte” aankijk. Maar ook omdat het te maken heeft met de manier waarop ik aan jullie ga vragen tegen mijn “ziekte” aan te kijken.

Twee maanden  voordat ik 18 jaar word,  start ik in het Sophia Kinderziekenhuis in de opleiding tot verpleegkundige A. Grappig genoeg is de eerste afdeling waar ik start de Quarantaine afdeling. 9 maanden lang verpleeg ik daar ernstige zieke kinderen die geïsoleerd verpleegd worden. Of omdat ze zelf heel vatbaar zijn, of omdat ze zeer besmettelijk zijn voor anderen.
Ik zal later uitleggen waarom het nu  juist zo bijzonder is dat ik hier ben gestart, alhoewel ik er verder niets mee heb gedaan in die tijd en  het me ook helemaal niet gerealiseerd heb.

Na 18 maanden ga ik over naar de volwassen verpleging in Dijkzigt, voor de 2e helft van de opleiding. En natuurlijk is het een heel spannende wereld als je zo jong bent. En zijn er leuke dokters, en is er een heel speciale sfeer, en heb je vaak een heel goed gevoel bij wat er gebeurt, maar ook:
Hier al begint mijn onvrede te kriebelen hoe de geneeskunde wordt bedreven.
Een patiënt wordt aan zijn maag geopereerd in verband met een maagzweer. Op geen enkele manier wordt er iets ondernomen om bij deze gestreste persoon herhaling te voorkomen. Ik zie mensen doodgaan aan de complicaties, “prima” als ze maar niet primair doodgaan aan de operatie… Ik weiger een voedingsinfuus aan te sluiten in combinatie met een ander medicijn: uitdrukkelijk voorschrift huisapotheek als ik hierover informeer. Een ander doet het toch met als gevolg: heel erge (maandenlange) complicaties voor een patiënt. Ik heb in de jaren in Academische ziekenhuizen heel veel geleerd. In het Sophia heb ik vooral geleerd om heel bijzonder goed te observeren omdat kinderen het vaak niet kunnen duiden. Daar heb ik alle jaren in mijn werk heel veel plezier van gehad.

Maar zoals ik vaak zeg, al vanaf mijn twintigste heb ik veelal met het gevoel van “kromme tenen” gewerkt, ik was het zo vaak oneens met de ingezette behandelingen. En zovele malen vond ik daarin later de bevestiging van mijn denken, maar je kunt slechts je mond houden. Want het is tenslotte altijd de arts die het beleid bepaalt. Logisch, maar het is met een andere visie dan die ik heb.  Ik mis de holistische visie op de mens (en vooral de bereidheid te kijken naar de psychische kant achter ziekten) en gelukkig kan ik die wel op mijzelf toepassen.

In de jaren als arboverpleegkundige en als teammanager thuiszorg heb ik die kant wel meer naar voren kunnen brengen. Christiane Beerlandt was ” mijn bijbel” op het gebied van ziekten en de achtergronden. Nu nog krijg ik van mensen te horen dat, hoewel ze er aanvankelijk vaak niets van wilden weten, het wel degelijk heeft geklopt en dat ze er baat bij hebben gehad.

Ik weet dat ik een uniek pad loop. Mijn huisarts heeft het niet eerder zo meegemaakt en is er soms ongemakkelijk onder. Velen prijzen mij om mijn lef. Maar is dat echt lef? Heb ik zoveel lef? Weet je wel hoeveel lef je moet hebben om chemo’s te doorstaan? Vrijwillig gif in al je cellen laten lopen in de hoop dat het aanslaat? Vrijwillig alle complicaties ondergaan die onvermijdelijk lijken tengevolge van verzwakking van je immuunsysteem? Ik noem dat pas echt lef!

1 paracetamol dat is alles wat ik chemisch gebruikt heb sinds ik de paracetamol gestaakt heb na de operatie, rond 27 maart. Ik had wat koorts en wilde naar een lezing die avond. Ja, heel veel mangosteendrank, en uiteraard voedingssupplementen als vitamine C, multivitamine etc.

Godzijdank heb ik al jaren een diepe afkeer van chemotherapie en is de keus voor mij niet zo moeilijk geweest. Als blijkt dat ik het bij het verkeerde eind heb, dan neem ik die kennis mee naar een volgend leven…
Als ik bij het goede eind heb, dan ga ik er een boek over schrijven om zo de publiciteit te zoeken zodat meer mensen er over horen.

Hoe ik, terwijl ik zoveel weet, dan zo ziek geworden ben?

Het is en en en…nooit of of of. Het is niet eens in me opgekomen die gedachte.
Wat ik bij vele anderen ook lees, is dat het niet eens onverwacht komt. Wel het moment, maar het is alsof je weet dat het jou eens zal overkomen.
Ik denk dat Dr.Hamer het in mijn geval bij het juiste eind heeft. Ik denk ook dat ik het mijn leven lang ( niet opzettelijk) geprogrammeerd ( Esther & Jerry Hicks) heb. In onze familie komt heel veel kanker voor en veel op jonge leeftijd. Twintig jaar geleden toen mijn vader geopereerd is aan longkanker, heb ik deze gynaecoloog al gebeld: “ Het zit fout.” Hij kan mij dan met een echo geruststellen dat het spanningen zijn en dat het slechts opspelende darmen zijn. het gaat inderdaad snel over.
Tien jaar geleden heb ik een infiltraat aan die kant gehad. Marco en ik kennen elkaar dan net en genieten van de tijd die ons dit samen oplevert.
Gedachten zijn krachten. Als ik in de maanden daarvoor zo heel veel werk, omdat ik na de echtscheiding alleen de financiën voor mijn kinderen draag ben ik in die tijd wel eens wat uitgeput. Ik heb toen eens geroepen: ” Ik zou wel eens een weekje in het ziekenhuis willen liggen met bedrust, maar niets ernstigs mankeren”  Uiteraard vergeet je zo’n opmerking weer, maar mijn dochters weten me er aan te herinneren als het dan gebeurt.
Een ander manier van omgaan met stress  en veel meer bewegen, meer weg achter die computer…
Oh ja, mijn allerliefste moeder is de enige die de echte wijsheid heeft en leeft, en wat hebben we er vaak grapjes om gemaakt  (afgelopen vakantie in Oosterijk met Monique en Jan nog) of er van gebaald in vroegere jaren, maar het is zo waar: alles met mate meisje..
Het wordt steeds duidelijker, want zelfs als je ongezonde dingen doet, maar maar een beetje…is het niet zo erg.

Maar ook: werken aan je levensopdracht, je blauwdruk, je missie in het leven.
Christiane Beerlandt slaat voor mij de spijker op de kop, als zij schrijft over eierstokkanker. Het lijkt vaak wat zweverig, maar als je daar overheen leest en de boodschap begrijpt…
Het boek waar ik over spreek heet ook de Sleutel tot Zelfbevrijding.
Meer in balans zijn. (Kijk de DVD van Louise Hay: Je kunt je leven helen. Of je hierin iets herkent. Het kan je redden.)

En net als je daar allemaal aan begint te werken gaat het mis. Dat schijnt heel vaak zo te zijn, vertelt de arts Henk Fransen in zijn lezing.

Oh ja, en gewoon je XanGo drinken. Ik ben er het laatste jaar heel slordig in geworden. Ik neem het als ik me eens verkouden voel worden, maar ik ben zo KERNGEZOND….Als het je pijn vermindert of het geeft je meer energie, dan merk je het wel wanneer je het vergeet.
Maar als je altijd energiek bent en nooit moe dan vraagt het discipline om er aan te denken.

Ik verwijt het mezelf niet. Zo is het leven gegaan, maar ik wil wel heel duidelijk stellen dat ik ook zelf de verantwoordelijkheid voor mijn ziekte neem. Ik heb mijn leven lang er een hekel aan gehad als mensen in de slachtofferrol duiken: “ Kijk wat is mij overkomen…”
Zo zit ik niet in elkaar. Ik constateer, maak de balans op en ga aan de slag.
Zo kent iedereen mij ook, en ik denk dat ik in deze situatie wel mag concluderen dat “ik zo ben.” Bereid te onderzoeken en bereid te veranderen… maar net iets aan de late kant..
Ik werk nu heel hard aan mijn herstel op lichamelijk, geestelijk en spiritueel gebied.
Door alle kennis en contacten gaan ook heel snel vele deuren voor mij open.
Ik denk dat ik een missie heb en dat het mijn tijd nog niet is. Ik heb toch ook niet voor niets deze domeinnaam www.LIEVERGEZOND.NL   kunnen registreren?
Ik kan toch ook niet voor niets terecht bij een Belgische arts al de volgende maand die normaal een wachttijd van 1 jaar heeft?
Ik ga niet vechten….Niet vechten? MMM denken jullie nu: “Jij niet? “
Nee door te vechten trek ik namelijk meer aan van wat ik niet wil.

Kijk maar:

“ Denk niet aan een roze olifant”

haha wat zie je voor je? Juist. een roze olifant!  Dus:

IK kies voor het leven

LIEVERGEZOND.NL

Vakantie Oostenrijk: Gerlos, 25 februari.
Het domein lievergezond.nl komt na 3 maanden quarantaine vrij voor registratie. Ik had op dit domein mijn zinnen opgezet om daar een website voor te gaan maken helemaal gericht op artikelen betreffende gezondheid.
En dan vooral ook gericht op “complementaire” middelen en methoden.
Op wat er meer mogelijk is dan wat reguliere artsen aanbieden.
Om kritisch na te denken over wat de farmaceutische industrie te bieden heeft.
Om zelf afwegingen te kunnen maken, om zelf te kunnen kiezen als je gezondheid het even laat afweten. Of erger…..
Dus registreren we deze domeinnaam via internet in een hotel.

Waarom? Omdat het m’n passie heeft. Al jaren houd ik me bezig met ziekte en gezondheid. Als arbo-verpleegkundige zag ik vaak het verband tussen psyche en ziekzijn.
Ik geloof in Christiane Beerlandt, ik geloof in “ the Law of Attraction” in Nederland beter bekend als
“ the Secret”. Ik geloof in de theorieën van Dr. Hamer. Ik geloof in mijn mangosteendrank .
Niet in of, of of maar in en en en….

En dan ben je ineens zelf patiënt……    en lievergezond.nl……

Een donderslag bij heldere hemel? “ Even laten luisteren, misschien een inhaler nodig? Toch wat bronchitis? Wat astmatisch? “ Als je zonder aanmelden naar de dokterspost gaat, ga je meteen door naar de spoedeisende hulp. “ Wat overdreven” denk je nog.

28 februari  Een uur later lig je op de longafdeling, achter de rechter long zit veel vocht.
Morgen wordt er gepuncteerd..
Als op zondag de arts komt en zegt dat het handiger is om dat toch op maandag te doen omdat het dan vers naar het lab kan, denk ik oké, kies voor alles voor de beste optie.
Op maandag is “mijn longarts” vroeg op de afdeling en ik merk onmiddellijk zijn zorgen.
Hij spreekt een heleboel onderzoeken af, want het bloed gaf geen aanwijzingen op ontstekingen.
Hij denkt dus meteen aan een kwaadaardig proces.
In de middag heb ik een bronchusscopie en een pleurapunctie. De bronchusscopie vertoont geen afwijkingen. Het aftappen van het pleuravocht echter wel, het is veel: 1,2 liter en zeer bloederig.
Dit vocht wordt uitgebreid onderzocht. er gaan veel potjes  naar het laboratorium.

Mijn lieve meiden, Marco en zelfs Monique, die na haar yogatraining in Bilthoven doorgereden is, komen op bezoek.

Dinsdag 3 maart 9 uur oproep gynaecoloog. Al ik nou ergens niets bijzonders van verwachtte was dat het wel, nou mooi mis! Een grote cyste, niets bijzonders, maar daarachter een vaste massa die er niet hoorde. En doorbloed. Een tumor uitgaande van de eierstok. En wat ascitis ( vocht in buikholte)
Mammografie wordt nog gemaakt, scans borst buik volgen donderdag

Terug op de afdeling hoor ik dat de tumormarkers torenhoog zijn, boven de 1300.
1+1=2  ik zit in een verkeerde film….
Hier snap ik niets van, ik die nooit een gebrek aan energie heb, die veel gewerkt heb zonder moeite.
Ik regel dat ik naar huis kan vanavond en vannacht om mijn dierbaren zelf in te lichten.
Wat een emoties, alles mag, een paar dagen janken en dan over tot actie…

En dan lig ik in bed en voel alles.. kan het nog erger worden? Vinden ze donderdag nog meer? Die plek halverwege m’n rug, is dat ook wat?
Hoever, hoelang nog? Heeft het zin nog wat te doen? De longarts waarschuwde me dat de gynaecoloog vast eerst wil opereren, maar dat hij dat niet verstandig vindt. Eerst chemo is beter. Wil ik dat wel?
Vorige week zei ik nog dat ik nooit chemo zou doen…. Hoe kwam het op dat onderwerp?
Eigenlijk iets wat ons altijd veel te veel bezig gehouden heeft in de familie.
Morgen bel ik met artsen in Amerika en mijn vroegere gynaecoloog. Ik start met Moerman, Houtsmuller of wat dan ook…in ieder geval gifvrij etc.
Ik drink nu al een paar dagen een fles XanGo per dag, maar heb ik tijd? Even slaat de paniek toe: “ Heb ik nog wel  meer dan een paar weken?”

Het verloop kun je lezen op mijn blog.  Ook ga ik verder in op de achtergronden, waarom ik?

Marco zal zijn best doen jullie na mijn operatie op de hoogte te houden tot ik het zelf weer kan.
Als er linken zijn die niet werken, graag een mailtje. Ik herstel het wanneer ik er weer toe in staat ben.

Inge Kruijshaar-Odijk