Cox-2 is het enzym dat tumoren produceren om hun groei te versnellen. Cox-2-remmers kunnen helpen bij het afremmen of het niet verder uitzaaien van kanker volgens de huidige medische wetenschap.
Advil, Brufen,Ibuprufen, Indocid,Voltaren etc, allemaal ontstekingsremmers  zouden mensen minder vatbaar maken voor kanker. Helaas gaan deze medicijnen met andere nare bijwerkingen gepaard.
Vioxx en Celebrex leken hoopvol, maar hebben zulke ernstige bijwerkingen voor het hart dat ze niet toegepast worden. Vioxx is zelfs helemaal van de markt gehaald wegens het hele hoge hartinfarctgehalte. Overigens pas jaren nadat bekend was dat er in Amerika per dag ongeveer een Boeing vol mensen overleden aan het gebruik van Vioxx. De macht van de farmaceutische industrie is heel groot! Er is veel geld mee gemoeid geweest om het op de markt te brengen.

Stel nou dat zo’n vruchtendrankje met de synergie van de hele vrucht (want dat is belangrijk)  je zonder bijwerkingen dat kan bieden?

Ons mangosteenproduct  is klinisch bewezen werkzaam tegen ontstekingen! Op verzoek stuur ik graag het bewijs toe. Dit artikel in het boek van David gelezen hebben begrijp ik extra de werking van mangosteen. Er zijn honderden ervaringen van cliënten op elk gebied en omdat bijna elke ziekte ontstaat met een ontsteking is dat ook heel logisch!

Lieve groetjes van Ria

p.s Ria heeft ook weer gefietst, wat ze al heel lang niet gedaan had, hoorde ik van haar dochter!

Als je kanker hebt, is er geen arts die je vertelt dat je je suikertoevoer beter kunt beperken. Niet Evidence Based?
ik vind dat persoonlijk erg schokkend. een Zwitserse arts zei tegen een patiënte met darmkanker zelfs dat ze maar wat extra suiker moest nemen om wat aan te sterken. Onvoorstelbaar!  Zovelen tonen aan dat het wel degelijk uitmaakt of je wel of geen suiker neemt.

Maar lees onderstaande artikelen, google er desnoods nog op, en concludeer zelf of je er wel of niet iets mee wil.
Zo doe ik het ook: was vroeger een van de verjes in mijn Poeziealbum niet iets in de trant van:
Onderzoek alles en behoud het goede? ( ja dus, voer deze zin maar in in Google en je hebt een heleboel hits)

No sugar, honey!
De bewijzen dat suiker slecht is voor het lichaam stapelen zich op. Suiker verstoort een evenwichtige en natuurlijke opname van vitaminen en mineralen in de darmen. Suikergebruik kan een verslaving worden. Per jaar nemen we per persoon een kleine 40 kilo suiker tot ons.

We eten teveel suiker zonder dat we het in de gaten hebben. Wie realiseert zich dat een zgn. slank makende vruchtenyoghurt zo’n 24 gram suiker bevat, een klein flesje cola 36 gram en dat tomatenketchup en appelmoes voor 24% uit suiker bestaat?

Alles wat het menselijk lichaam consumeert moet worden afgebroken…

…en omgezet in glucose, fructose, glycerine, aminozuren en vetzuren. Het brein kan op niets anders functioneren dan glucose (suiker).
Suiker zit op natuurlijke wijze in tal van voedingsproducten, vooral in fruit. Door suiker echter overmatig te gebruiken, apart en (verstopt) in allerlei producten, zijn we er verslaafd aan geraakt en ondermijnen we onze gezondheid. Zozeer zelfs dat we er goed ziek van kunnen worden en zelfs onze levensduur erdoor verkorten.

In diverse onderzoeken is suiker in verband gebracht met hartproblemen.
• Suiker is in verschillende wetenschappelijke onderzoeken in verband gebracht met KANKER(o.a darmkanker borstkanker en leukemie)
• Suiker versnelt het verouderingsproces. Suiker veroorzaakt na consumptie een storm van vrije zuurstof radicalen. Vrije radicalen veroorzaken in grote hoeveelheden schade aan het DNA en spelen een grote rol bij het ontstaan van hart en vaatziekten en kanker. Een deel van de schade kan worden voorkomen door het eten van voedingsmiddelen met veel antioxidanten (verschillende groenten fruit).
• Suiker veroorzaakt overgewicht.
• Suiker verhoogt het slechte cholesterol (LDL)
• Suiker zorgt voor een zwakkere weerstand. Doordat de consumptie van suiker je al snel een vol gevoel geeft krijg je zo minder snel gezonde voedingsmiddelen binnen.
• Karamelliseert je weefsels. Suiker zorgt langzaam voor een langzame desintegratie (verval) van al je organen.
Elk van de volgende symptomen kan verband houden met een te hoge suikerconsumptie en een te hoog suikergehalte in het bloed: ongerustheid, bedwateren, tandbederf, depressiviteit, slapeloosheid, osteoporose, aanvallen, heesheid, prikkelbaarheid, diabetes, flauwvallen, moeheid, hartkwalen, zwakke afweer, transpiratie, jeuk, snelle hartslag, geheugenverlies, zwaarlijvigheid, zwakheid, vaginale jeuk (schimmelinfecties), en andere aandoeningen. Overmatig suikergebruik kan leiden tot allergieën, aandoeningen aan ogen, nieren en lever en bijdragen aan Alzheimer, aan schade aan de DNA-structuur.

Kanker
Kanker ontstaat omdat iemand geen adrenaline meer produceert die nodig is om suiker af te breken, zegt Lothar Hirneise. Een overmaat aan suiker is een gevaar voor de gezondheid en dus maakt het lichaam tumoren. Tumoren fermenteren – verbranden – suiker en ze verbruiken ook veel energie – suiker dus – door hun snelle celdeling. Daarom groeien sommige tumoren zo snel. Bovendien werkt iedere kankercel als een levercel, maar dan veel beter. De tumor helpt je dus om je gifstoffen kwijt te raken. Zonder de tumor zou je pas echt ziek zijn. Ik vertel mensen altijd: “De tumor is niet je probleem. Een tumor is een onwaarschijnlijk intelligente oplossing van het lichaam.” Als je gezond wordt, verdwijnt de tumor vanzelf.

Aspartaam als vervanger.
Ooit hoorde ik dat zoetjes aspartaam bevatten en dat dat depressief zou maken. Sindsdien heb ik geen zoetje meer aangeraakt. Op het internet blijkt deze uitspraak twee kampen te hebben. Maar ja, dat is met de meeste zaken. Er is altijd een tegenovergestelde mening.

Een perfecte suikervervanger is Stevia, een kruidachtige plant die door de Guarani-indianen uit Paraguai al 1500 jaar wordt gebruikt om hun kruidenthee en voedsel mee te zoeten. Echter, in 2000 weigerde de Europese Commissie een vergunning af te geven voor het in de handel brengen van Stevia als nieuw voedingsmiddel. Hoe het ook zij, probeer eens een maand lang alle suiker uit je voedsel te bannen. Ook suikerhoudende producten. Lees de etiketten. Er zit meer verborgen suiker in voedsel dan je denkt. En je zult zien dat je van veel van je kwalen verlost zult zijn.

Bronnen:Dr. Nancy Appleton’s book ‘Lick the Sugar Habit’ (78 manieren waarop suiker uw gezondheid kan ruïneren); Een leven lang fit; Medium, R.A. Nieuwenhuis; Vichy; Nieuwsbrief dr. Joseph Mercola, Ben Claessens, Rob verheij.

De relatie tussen Kanker, Suiker en Zuurstof (gebrek)

Nobelprijs winnaar Otto Warburg ontdekte dat: Kankercellen eigenlijk nauwelijks zuurstof gebruiken.
Verder is de verzuring van het lichaam de belangrijkste manier waarop kanker zich uitbreidt, doordat het zuur de kankercellen een `competitief voordeel geeft bij uitgroei en uitzaaiing.

Kankercellen kunnen het goed kunnen vinden in een omgeving zonder zuurstof en met verhoogde anaërobe glycolyse. Bovendien bleek uit labexperimenten ook voor het allereerst dat wanneer de glycolyse in kankercellen wordt geremd, de `kankercellen effectief gedood’ worden met als gevolg `massale celdood’. De speculatie onder experts luidt nu dat de `trek in zoet’ wellicht de Achilleshiel van de ziekte kanker is.

Is kanker nu al te genezen met simpelweg uitsluitend voeding?

In 1931 ontving Otto Warburg een Nobel Prijs voor Physiology and medicine. De ontdekking waarvoor de prijs werd toegekend betreft wat men heden ten dage noemt ‘intracellulaire verbranding’. Het is een fundamenteel en vitaal proces waarbij substanties die direct worden aangeboden aan de cellen, of daarin worden opgeslagen, worden afgebroken in kleinere simpele elementen met gebruikmaking van zuurstof. Het is door dit proces dat de energie die voor andere essentiële processen wordt vereist van de cellen in een vorm geschikt voor direct gebruik ter beschikking wordt gesteld.

MOMENTEEL DOET EEN OUDE, LANG OPGEGEVEN THEORIE OVER KANKER WEEK OPGANG. DAT GEEFT HOOP OP EEN GROOT AANTAL NIET-TOXISCHE BEHANDELINGEN.

Naar ons idee bestaat de medische vooruitgang enkel uit vooruitzien naar de toekomst, maar momenteel gonst in de wereld van het onderzoek naar kanker de naam rond van een man die grotendeels in de jaren dertig werkzaam was. Die naam is van Otto Warburg, een Duitse biochemicus die twee keer de Nobelprijsvoor geneeskunde ontving. Bij zijn overlijden in 1970 was zijn baanbrekende theorie over kanker echter in diskrediet geraakt en zo goed als vergeten.

Vandaag de dag zijn de wetenschappers echter weer actief aan het terugkijken naar zijn werk en erkennen ze dat het belangrijke inzichten in het proces van kanker bevat. Zou het zo kunnen zijn dat een eenvoudige vooroorlogse hypothese het antwoord biedt op een probleem dat inmiddels duizenden experts op het gebied van kanker, met hun miljarden aan onderzoeksgeld, ontgaan is? De ontdekkingen van Warburg Tegenwoordig bestaat er rond de ziekte kanker een enorme medische industrie, maar toen Otto Warburg zijn theorie over kanker in 1924 voor het eerst naar voren bracht, kwam de aandoening relatief zelden voor. Er was nog nauwelijks onderzoek naar kanker verricht. Toen Warburg, die was opgeleid in natuurkunde én scheikunde, eind dertig was, voerde hij enkele gedetailleerde onderzoeken uit naar de assimilatie van kooldioxide met zuurstof in plant- en diercellen. Hij merkte op dat er bij kankercellen iets vreemds optrad: de zuurstof werd daar niet op dezelfde wijze gebruikt als in normale cellen. Kankercellen, zo ontdekte hij, gebruiken eigenlijk nauwelijks zuurstof.

Normale cellen nemen zuurstof op via hun mitochondriën. Dat zijn kleine `energiefabriekjes’ in de cel, die afstammen van bacteriën en zich in de oorspronkelijke eencellige voorouders van planten en dieren vestigden. In deze minuscule organellen wordt zuurstof gebruikt om koolhydraten (glucose) af te breken waarbij energie vrijkomt. Warburg ontdekte echter dat kankercellen de mitochondriën kennelijk passeren en in plaats daarvan hun energie halen uit een proces dat hij `fermentatie’ noemde. Daarbij wordt energie uit glucose gehaald zonder dat er enige zuurstof aan te pas komt. Voor de meeste tijdgenoten van Warburg was deze ontdekking niet meer dan een curiositeit, maar zelf beschouwde hij hem als fundamenteel. Die opvatting heeft hij zijn leven lang volgehouden. `De primaire oorzaak van kanker is de overgang van verbranding van suiker met zuurstof in normale lichaamscellen naar fermentatie van suiker,’ zo vertelde hij zijn collega-wetenschappers enkele jaren voor zijn dood.

`Vanuit het oogpunt van de biofysica en de biochemie is er geen groter verschil denkbaar dan dit verschil tussen normale en kankercellen. Zuurstofverbranding is de energiemotor voor alle planten en dieren. In kankercellen wordt hij van die troon afgezet en vervangen door de energievormende reactie van de laagste levensvormen, namelijk de fermentatie van glucose,’ aldus Warburg bij zijn lezing voor de bijeenkomst voor Nobelprijswinnaars in Lindau van 30 juni 1966. Zijn theorie bewees Warburg door middel van `de eenvoudigst denkbare experimentele procedure’. Hij kweekte dierlijke cellen in een reageerbuis en liet ze onder verlaagde zuurstofdruk groeien; na 48 uur waren het kankercellen geworden. Zelfs nadat vervolgens de zuurstofdruk weer normaal was gemaakt, bleven de kunstmatig ontstane kankercellen zich vermenigvuldigen als kankercellen. Als eenmaal het fermentatieproces in elke cel de overhand had, bleek het proces `onomkeerbaar’, aldus Warburg.

Destijds werd er fors gedebatteerd over de hypothese van Warburg. Volgens sommigen was hij paradoxaal. Waarom zouden bijvoorbeeld juist kankercellen, waarvan we toch wisten dat ze zich snel vermenigvuldigen en dus een enorme energiebehoefte moesten hebben, afhankelijk worden van anaërobe glycolyse, een proces dat relatief inefficiënt energie oplevert ten opzichte van de efficiëntere respiratoire glucoseverbranding met zuurstof? Het antwoord daarop heeft te maken met de manier waarop kanker in het lichaam voet aan de grond krijgt, aldus Warburg.

Het is bekend dat kanker in stand blijft doordat hij zich doelbewust afsluit van de normale lichaamsprocessen (een van de redenen waarom conventionele chemotherapie zo vaak faalt bij solide tumoren). Dat gebeurt omdat de tumor zichzelf moet beschermen tegen de mitochondriën in gezonde cellen, die als primaire taak hebben afwijkende cellen te doden door middel van een proces genaamd `apoptose’ (geprogrammeerde celdood). Om zich te kunnen vermenigvuldigen moet de kanker dus wel een productiesysteem voor energie vinden waarvoor geen zuurstof nodig is. Ook in de jaren dertig was dit al een onorthodoxe theorie. Het zal dankzij zijn Nobelprijzen zijn (die hij kreeg voor zijn werk op andere medische vlakken) dat Warburg niet acuut uit de gratie raakte. In plaats daarvan werd hij geleidelijk naar de zijlijn gezwegen en uiteindelijk vergeten. Het onderzoek naar kanker zette zich voort in de richting van de genetica, die geleidelijk dominant werd onder de theorieën ter verklaring van kanker.

Met nieuwe ogen kijken Pas in 2002 deden onderzoekers in het laboratorium van de afdeling Moleculaire Bic’ bic aan de Universiteit van Madrid uitgebreid onderzoek naar de stofwisselingsprocessen die plaatsvinden bij kanker van de lever, nier en dikke darm. Een van hun bevindingen was dat er twee afzonderlijke mechanismen waren die de groei van deze vormen van kanker bevorderden.

Beide waren wel gebaseerd op hetzelfde principe, de remming van mitochondriën in de normale cellen. Warburg had nog niet de beschikking over de technologie om die mechanismen te ontdekken en te beschrijven, maar ze vormden de eerste bewijzen van het feit dat hij wel eens gelijk zou kunnen hebben. De Spaanse onderzoekers erkenden al vrij snel dat hun bevindingen een, sterke ondersteuning vormen voor de hypothese van Warburg. Sindsdien heeft datzelfde onderzoeksteam in Madrid soortgelijke mechanismen ontdekt bij long- en borstkanker.

Het stokje werd snel opgepakt door andere onderzoekers. Twee radiologen van de Universiteit van Arizona wezen erop dat hun hele branche (de radiologie) al jaren gebruikmaakte van het `Warburgeffect’, namelijk bij de lichaamsscans. Bij de PET scans (positron-emissie tomografie) die in ziekenhuizen gemaakt worden, wordt standaard de glycolyse in tumorcellen gemeten om het `stadium’ van de kanker vast te stellen. Hoe meer anaërobe glycolyse, des te kwaadaardiger (maligne) is de tumor. Verhoogde glucoseafbraak, zo herinnerden ze iedereen, is een `bijna universele eigenschap’ van kanker. Op deze observatie volgde al snel een bevestiging van een team van moleculair biologen van de Universiteit van Texas, dat kankercellen het goed kunnen vinden in een omgeving zonder zuurstof en met verhoogde anaërobe glycolyse. Bovendien bleek uit hun labexperimenten ook voor het allereerst dat wanneer de glycolyse in kankercellen wordt geremd, de `kankercellen effectief gedood’ worden met als gevolg `massale celdood’-

Stuart Schreiber, heeft uitvoerig gekeken naar alle stadia die een cel doorloopt van normale cel tot kankercel. Ze richtten zich vooral op de stofwisseling in de cellen en herontdekten exact wat Warburg zeventig jaar tevoren reeds gepostuleerd had. Naarmate een cel meer ontaardt, stapt hij steeds verder over van energieproductie in de mitochondriën op glycolyse daarbuiten en wordt hij geleidelijk dus anaëroob en hypoxisch (zuurstofarm). Bovendien bleek dit proces een genetische component te bevatten, waarmee de theorie van Warburg meteen een plaats in de gangbare wetenschappelijke opvatting over kanker kreeg. `We hebben meer inzicht gekregen in het verband tussen twee modellen voor carcinogenese (het ontstaan van kanker). De ene (de hypothese van Warburg) is gebaseerd op de relatief hogere energieproductie door anaërobe glycolyse in kankercellen … en de andere op kankerveroorzakende genen,’ aldus het onderzoeksrapport. In plaats van dat ze elkaar tegenspreken blijken de twee modellen dus in elkaar te hakend.

De hypothese van Warburg ondersteunt ook de minder algemeen geaccepteerde theorie dat er een verband is tussen kanker en zuurgraad. In de alternatieve sector wordt al jaren geadviseerd een basisch dieet in te zetten in de strijd tegen kanker. Het Warburgeffect biedt nu mogelijk een wetenschappelijke uitleg daarvoor, want het belangrijkste bijproduct van anaërobe alycolyse is melkzuur. Volgens de recentste speculaties is het zelfs zo dat de productie van melkzuur de belangrijkste manier is waarop kanker zich uitbreidt, doordat het zuur de kankercellen een `competitief voordeel geeft bij uitgroei en uitzaaiing ‘. Behandelingen op basis van het Warburgeffect Heden ten dage gonst het in de wereld der oncologie van het `Warburgeffect’. Het eenvoudigste aanknopingspunt is dat het verklaart waardoor kankerpatiënten zo vermageren. Dat komt niet alleen doordat hun immuunsysteem zo aangetast is, maar ook doordat anaërobe glycolyse zo’n inefficiënte energieproductie is dat kankercellen veel glucose nodig hebben om te groeien en te vermenigvuldigen. Op deze manier gebruiken ze de voorraad koolhydraten van het lichaam langzaam op.

Ooit werd gedacht dat deze honger naar glucose enkel een bijproduct was van de groeiende tumor, maar in het recente onderzoek is herontdekt dat het juist fundamenteel is voor het hele ziekteproces. En nu is het zaak te ontdekken welke onderdelen het proces kunnen blokkeren of zelfs keren.

De speculatie onder experts luidt nu dat de `trek in zoet’ wellicht de Achilleshiel van de ziekte kanker is.

Stilletjes kunnen we ervan uitgaan dat de farmaceutische industrie al een heel eind gevorderd is binnen de suikertheorie. De hoofdprijs is enorm: het Warburgeffect biedt een unieke manier om kankercellen aan te vallen terwijl gezonde cellen volledig intact blijven. En dat niet vanwege een onbekend genetisch verschil, maar door een fundamenteel basaal verschil in de twee manieren waarop de cellen zorgen voor hun eigen kracht: kankercellen door anaërobe glycolyse en normale cellen door oxidatie (verbranding met zuurstof). Zoals Warburg al stelde kan het verschil niet groter zijn.

Bestaan er al behandelingen waarbij gebruikgemaakt wordt van het Warburgeffect? Enigszins veelbelovend zijn al de therapieën met waterstofperoxide en die met ozon. Maar op het gebied van voedingsstoffen, dieet of supplementen blijkt er geen onderzoek te zijn die het verband onderzoekt tussen deze nieuwe ontdekkingen en, bijvoorbeeld, bestaande behandelingen zoals met vitamine C.

Het actiefste voedingsonderzoek vindt plaats in het geboorteland van Warburg aan de universiteit van Jena. Daar gaat een team onder leiding van dr. Michael Ristow terug naar de allereerste principes om te kijken of Warburg gelijk had. Zij controleren met name zijn pessimistische aanname dat als kanker eenmaal in gang gezet is, het onomkeerbaar is. De groep van Ristow toont aan dat de Nobelprijswinnaar het wellicht bij het verkeerde eind had. Zij hebben een natuurlijk voorkomend menselijk eiwit onderzocht genaamd `frataxine’, waarvan we weten dat het mitochondriën stimuleert. Ze hebben aangetoond dat kankercellen kunnen worden `gedwongen tot een mitochondriale stofwisseling’ waardoor `de groei van kanker efficiënt kan worden onderdrukt’, aldus Rístow.

Zijn ultieme wens is dat er een behandeling van kanker gevonden wordt die geheel op voeding is gebaseerd.

Afgelopen zomer verkondigde een Amerikaanse voedingsdeskundige echter dat hij een voedingskundige doorbraak had gevonden op basis van het Warburgeffect waarbij hij gebruikmaakte van essentiële vetzuren. Zijn naam is Brian S. Peskin, directeur van Swing Aerobics Licensing in Houston, Texas. Samen met Amid Habib schreef hij een boek, getiteld The Hidden Storm of Cancers. Het zorgde voor veel ophef in de sector van de alternatieve geneeswijzen. Het idee verkeert nog in een vroeg stadium en voor een bredere acceptatie moet Peskin zijn wetenschappelijke bewijsvoering flink uitbreiden.

Momenteel is er veel meer aandacht voor de ontdekkingen die gedaan worden in Edmonton, Canada. Begin dit jaar publiceerden onderzoekers aan de universiteit van Alberta de resultaten van de eerste trial met een geneesmiddel dat specifiek gebruikmaakt van het Warburgeffect.

Getest werd de verbinding dichlooracetaat (DCA), die al decennia gebruikt wordt tegen zowel stapeling van melkzuur als zeldzame stoornissen bij kinderen waarbij de mitochondriën in de cel betrokken zijn. DCA stimuleert de mitochondriën zodat ze meer zuurstof innemen om de glucose af te breken. De Canadese onderzoekers besloten het voor het eerst uit te proberen op kankercellen in een laboratoriumonderzoek. Ze kweekten menselijke borst-, hersen- en longkankercellen om ze vervolgens bloot te stellen aan DCA. Binnen vijf minuten begonnen de kankercellen zich al meer te gedragen als normale cellen in de zin dat ze meer zuurstof verbrandden en minder melkzuur produceerden. De onderzoekers geven toe dat ze enorm veel aan Warburg te danken hebben, maar gaan er tegelijk vanuit dat hij het op een punt verkeerd heeft:

Kanker is niet onomkeerbaar.

Vervolgens gingen ze DCA testen op ratten. De dieren werden geïnjecteerd met virulente kankercellen zodat ze tumoren kregen. Vervolgens kregen enkele geïnjecteerde ratten DCA in hun drinkwater. Binnen enkele weken trad er een groot verschil op. De ratten die met DCA behandeld waren, kregen veel kleinere tumoren (gemiddeld ongeveer 40 procent kleiner) en er waren zelfs tekenen dat er kankercellen gedood waren door normale gezonde cellen van het immuunsysteem. `DCA kan selectief tegen kanker werken, omdat het een fundamenteel proces aanvalt in de ontwikkeling van kanker, dat uniek is voor kankercellen,’ aldus de leider van het onderzoeksteam in Alberta, dr. Evangelos Michelakis. `Wat echt uniek is aan deze stof, is dat hij waarschijnlijk tegen veel verschillende vormen van kanker zal werken. ‘Maar dichlooracetaat is een bijproduct van chloor en dus potentieel giftig.

Bij onderzoeken is gebleken dat bij relatief hoge doseringen DCA zelfs kanker kan veroorzaken, althans bij ratten; dus of het bij mensen zo is moet nog blijken. Het goede nieuws is dat het bij de doseringen die reeds gebruikt worden bij celziekten op de kinderleeftijd, geen belangrijke bijwerkingen heeft”. Aangezien het een oudmiddel is en er geen patent op kan worden genomen, is het bovendien niet duur.Dan treedt er echter ook een paradox op. Om een geneesmiddel als zodanig op de markt te brengen zijn er dure klinische trials nodig om te bewijzen dat het werkt. Dat onderzoek wordt vrijwel altijd gefinancierd door farmaceutische bedrijven, maar niet als die geen lucratief patent in het vooruitzicht hebben.

Michelakis probeert nu fondsen te werven om klinische trials te financieren. Dat verklaart deels de ophef rond DCA die momenteel speelt. Aarzel niet diep in de buidel te tasten, maar realiseert u zich wel dat nog niet te voorspellen is wat de bevindingen bij mensen zijn. De publicaties van de Albertagroep zijn gebaseerd op trials met minder dan vijftig ratten. De erfenis die Warburg ons heeft nagelaten, verdient meer.

Bron: Uit de novemberuitgave (2007) van ‘Wat artsen je niet vertellen’ een artikel van  Tony Edwards. http://www.asmi-ikben.nl/Suiker-Kanker.html

Dr. Johanna Budwig is een Duitse wetenschapster die leefde van 1909 tot 2003. Ze was apothekeres en biochemicus. Ze werkte aan het onderzoek van Nobelprijswinnaar Otto Warburg (1883-1970) dat ging over kanker en celademhaling. Volgens Warburg onderscheiden kankercellen zich van normale cellen in hun ontoereikende zuurstofwerking: gewone gezonde cellen veranderen in kankercellen als ze geen zuurstof meer krijgen, dus als ze geen adem kunnen halen. In 1949 slaagt Johanna Budwig er als eerste in om vetten te analyseren en verschillende vetzuren te onderscheiden. Ze ontdekt dat onverzadigde vetzuren in het celmembraan zorgen voor de celademhaling. Het blijkt de ontbrekende schakel te zijn in het onderzoek van Warburg. Ze ontdekt tevens dat vetzuren wateroplosbaar worden in combinatie met eiwitten (zwavelhoudende aminozuren ). Zodra zij dit inziet begint ze met de ontwikkeling van een dieet en voedingsvoorschriften om kanker te genezen. Ze ontwerpt een recept voor een olie-eiwitpapje. Nu is dit recept, in het Nederlands, bekend onder de naam Budwigpapje.

http://www.gerdabuddingh.be/morgenverder/2007/10/johanna-budwig.html

Vertelde de consulente van het genetisch instituut van Erasmus MC ons een paar weken geleden nog dat voeding of levensstijl niets te maken hebben met kanker en dat ik absoluut geen invloed kan uitoefenen in het voorkomen van borstkanker, in het artikel hieronder staat echt iets anders. Dat is overigens ook onze opvatting, ander had ik ook niet voor deze aanpak gekozen.

Van dr.Tootla,  die ook heel veel met de mangosteendrank werkt,  weet ik al dat hij nog nooit een vegetariër heeft geopereerd aan darmkanker.

Unieke leerstoel aan de Wageningen Universiteit

Professor Ellen Kampman onderzoekt het verband tussen voeding en kanker. Hoe kan voeding de ontwikkeling van kanker beïnvloeden? Wat kunnen mensen zelf doen om het risico op kanker te verlagen? Wat is belangrijk voor kankerpatiënten zelf?

Ellen Kampman is begin oktober benoemd tot persoonlijk hoogleraar Voeding en Kanker aan de Wageningen Universiteit. Het Wereld Kanker Onderzoek Fonds financiert een deel van haar leeropdracht. Haar onderzoek richt zich op twee terreinen:
preventie van kanker door voeding
voeding bij kanker

Preventie van kanker

“Op het gebied van kankerpreventie is veel winst te behalen,” is de vaste overtuiging van professor Ellen Kampman. “Naar schatting kunnen we het risico op kanker met een derde verlagen door gezond te eten en te leven.

Deze schatting is nogmaals bevestigd op basis van de resultaten van meer dan 7000 epidemiologische onderzoeken die wereldwijd naar voeding, leefstijl en kanker zijn uitgevoerd.

Alle resultaten zijn eind 2007 samengevat in het rapport van het internationale World Cancer Research Fund. Het rapport doet tien aanbevelingen voor voeding en leefstijl ter preventie van kanker.”

Kiem voor kanker

“Een groot deel van de bevolking blijkt nog niet op de hoogte te zijn van de aanbevelingen. Vooral bij jongeren komt de boodschap niet over. Dat is natuurlijk niet zo vreemd: kanker is voor hen vaak nog zo ver weg. Maar juist voor jongeren zijn de aanbevelingen heel belangrijk.

Het blijkt namelijk dat de kiem voor kanker op latere leeftijd al in de jeugdjaren wordt gelegd. Jongeren beseffen daarom nog veel te weinig dat ze met een gezonde leefstijl de kans op kanker aanzienlijk kunnen verkleinen.”

Adviezen voor de consument

Professor Kampman wil daarom toe naar duidelijkere adviezen voor de consument, de patiënt en de beleidsmaker. “Ik vind dat onderzocht moet worden hoe adviezen zo zijn te formuleren dat de boodschap overkomt, vooral bij jongeren.

Samen met de opleiding Communicatiewetenschappen wil ik een marktonderzoek uitvoeren. Zo willen we erachter komen waarom mensen bepaalde voedingsproducten wel kopen en andere producten niet. Ik hoop hiermee inzicht te krijgen in welke manier van communiceren wel of niet aanspreekt bij de doelgroep.”

Overig onderzoek ter preventie

Kampman: “Onderzoeken hebben zich de afgelopen jaren met name gericht op de rol van voeding bij de preventie van kanker. Wij zullen de komende jaren hiermee doorgaan. Als voedingsdeskundige en epidemioloog ben ik dan met name geïnteresseerd in de vraag wat maakt dat de ene mens kanker krijgt en de andere niet? Hierbij hebben we te maken met de etende mens met verschillende levensstijlen.

Voor kankerpreventie staan er drie onderwerpen bovenaan mijn lijst:

1. De rol van voeding bij epigenetische veranderingen zowel in het vroege leven, zelfs al voor de geboorte, als op latere leeftijd.
2. De effecten van foliumzuur op de ontwikkeling van kanker.
3. Het verband tussen overgewicht en met name buikvet, en een verhoogd risico op kanker.

We zullen de komende tijd onderzoek doen via observaties en interventies om erachter te komen welke rol voeding speelt bij de ontwikkeling van kanker.”

Voeding bij kanker

Een op de drie Nederlanders krijgt op enig moment de diagnose kanker. Per jaar betekent dit dat er zo’n 90.000 mensen kanker krijgen. Met name door de vergrijzing van onze samenleving komen er steeds meer mensen met kanker bij. Onderzoek naar de juiste, goede voeding voor kankerpatiënten is er echter nog maar weinig.

Ook op dit gebied gaat professor Kampman onderzoek doen. Ze richt zich op twee onderwerpen:

1. Het effect van supplementen en vitaminepreparaten bij mensen met kanker
2. Het verband tussen voeding en de kans op overleving bij kanker

Supplementen bij kanker

Kampman: “In Wageningen gaan wij onderzoeken wat het effect is van supplementen bij kanker. Bekend is dat tien procent van de kankerpatiënten zijn heil zoekt in supplementen en vitaminepreparaten. Patiënten kunnen zich hierbij heel goed voelen. Maar de werking van de supplementen is echter niet wetenschappelijk bewezen. Hoge doseringen van bepaalde supplementen als bètacaroteen of foliumzuur kunnen zelfs risico’s met zich meebrengen en in het ergste geval het kankerproces zelfs bevorderen.”

Cohort patiënten

“Daarnaast onderzoeken we wat goede voeding is bij de overleving van kanker. Uit een Amerikaans onderzoek is gebleken dat mannen met dikke darmkanker die veel varkensvlees, rundvlees, vette en vezelarme producten eten, drie keer minder kans hebben om na vijf jaar nog in leven te zijn dan mannen met andere voedingsgewoonten.

Ik wil zo’n zelfde onderzoek ook in Nederland gaan opzetten. Dus een groep darmkankerpatiënten volgen met een gezond voedingspatroon en een groep patiënten met een minder gezond voedingspatroon. Interessant is om te kijken of de overleving afhangt van het voedingspatroon.

Ik hoop uiteindelijk te komen tot wetenschappelijk gefundeerde adviezen over voeding voor de kankerpatiënt.”

http://www.wcrf-nl.org/onderzoek/leerstoel/index.php

MANGISTAN
De “koningin van alle fruit”
een veelbelovend fytotherapeutisch middel?

Eén van de grote voordelen van de mondialisering van onze leefwereld is het feit dat we van tijd
tot tijd ons kruidenarsenaal kunnen uitbreiden met nieuwe, gezondheidsbevorderende planten uit
andere hoeken van onze planeet. Zo blijkt de bijzondere, exotische vrucht
“mangistan” door haar uitzonderlijke rijkdom aan sterke antioxidanten
een veelbelovende plant te zijn om ondermeer ontstekingen tegen te
gaan, degeneratieziekten te voorkomen en de weerstand te verhogen.

Even voorstellen
De mangistan, ook “mangostan”, “mangoestan”, “mangosteen” of “mangis” genoemd, is een tropische vrucht met als botanische naam “Garcinia mangostana”, die behoort de familie van de “Guttiferae”. De mangistan wordt ons geleverd door een traag groei¬ende, groenblijvende boom (6-25 m groot) met een dichte, piramidale kroon, die pas na 10 à 15 jaar vrucht begint te dragen.

De mangistan is inheems in Zuid-Oost Azië en vermoedelijk afkomstig van de Sunda eilanden en de Molukken. Tegenwoordig is hij vooral te tref¬fen in Thailand, Cambodja, Vietnam, India, Maleisië, Sri Lanka, de Filippijnen, China, Taiwan, Australië en Hawaï en hij wordt nu ook in tropisch Afrika en Amerikagekweekt. Voor de groei van mangistan is een tropisch kli¬maat met voldoende luchtvoch¬tigheid en regenval vereist, als¬ook een vochtige, goed doorla¬tende en rijke grond. Deze boom verdraagt geen temperaturen onder de 4,5 graden Celsius en hij draagt alleen in de tropen vrucht. Hij heeft verder een donnkerbruine tot zwarte afbladderende schors en een binnenbast die rijk is aan een gele, bittere latex, draagt dikke, donkergroene, gaafrandige en elliptische bladeren en bloeit met mannelijke of hermafrodiete bloemen.

De vrucht zelf
De vrucht mangistan is botanisch gezien eigenlijk een bes. Deze paarse bes heeft een diameter van 3 tot 8 cm en lijkt wat op onze mispel. Uitwendig heeft ze een taaie, leerachtige tot 1,5 cm dikke schil (het ‘pericarp’), die bij rijpheid donkerpaars tot roodviolet van kleur is. De schil draagt rond de steel een krans van 4 houtige kelk¬bladeren, die behouden werden van de oorspronkelijke bloem. Binnenin de vrucht zit een krans van 4 tot 8 dikke, vlezige, sappige, bijna sneeuwwitte zaadmantels, die lijken op de partjes van een mandarijn. Bepaalde zaadmantels bevatten een vlak zaad, maar er zijn ook veel zaadloze vruchten (bij hermafrodiete bomen). De zaadmantels zijn overigens heerlijk van smaak, wat de mangistan één van de populairste tropische vruchten maakt. De zoetzure, aromatische smaak heeft wat mee van die van de lychee. Een mangistan is beperkt houdbaar.

Geschiedenis en traditioneel gebruik
In Azië wordt de mangistan beschouwd als de “koningin van alle fruit”. Ze wordt al zeer lang in de traditionele Oosterse geneeskunde ingezet als een algemeen gezondheidsbevorderend middel, dat het energiepeil verhoogt en allerlei kwalen helpt te voorkomen. Naargelang het Oosterse land in kwestie, wordt mangistan ondermeer ingezet bij ontstekingen, pijn, huidinfecties, wonden, blaasontsteking, diarree en dysenterie.
Na de vele analyses die inmiddels op deze vrucht zijn uitgevoerd, mag men stellen dat de mangistan ontegensprekelijk thuishoort in de groep van voedingsmiddelen die rijk zijn aan fytonutriënten zoals knoflook, soja en andere peulvruchten, granaatappel, bessen (cranberry’s, bosbessen, frambozen…), tomaten, chilipepers, grapefruit, uien, abrikozen, kolen, groene thee, shii-take…… Jammer dat we voorlopig moeten vaststellen dat bijna alle onderzoeken naar de gunstige effecten van de mangistan “in vitro” (in laboratoriumom¬standigheden) werden gedaan. De resultaten daarvan zijn veelbelovend en daarom zijn er dringend volwaardige klinische onderzoeken nodig om eventuele therapeutische effecten van de mangistan verder te onderbouwen.

Wat de mangistan zo uitzonderlijk maakt, is zijn gehalte aan welbepaalde, zeer sterke antioxidanten: de xanthonen. Xanthonen behoren tot de grotere klasse van de bioflavenoïden en in mangistan zitten als belangrijkste xanthonen “alfamangostine” en “gammamangostine maar ook ondermeer betamangostine , garcinone B en garcinone E dragen bij tot de werking. Van verschillende van deze stoffen zijn in laboratoriumcondities antioxiderende, ontstekingswerende en antimicrobiële eigenschappen aangetoond. Verder is ook het bioflavenoïde “epicatechine” een sterk antioxidant.

Voornaamste toepassingen
De meest in het oog springende eigenschappen van de mangistan zijn dus de uitgesproken antioxiderende eigenschappen. Dat wil zeggen dat deze vrucht een topper is in het onschadelijk maken van de zogeheten “vrije radicalen”. Deze agressieve stoffen die we binnenkrijgen via een onvolwaardige voeding en door het milieu, die ook gevormd worden door diverse stralingen en door zonlicht en die verder ook in onze eigen stofwisseling ont¬staan, zijn er de oorzaak van dat we verouderen, dat we ons moe kunnen voelen en dat er zich allerlei ontstekingsprocessen en degeneratieziekten in ons lichaam kunnen ontwikkelen. Daarnaast mogen ook aan mangistan mild ontstekingswerende eigenschappen toegekend worden. Men merkte ook dat mangi¬stan op een natuurlijke manier de histaminereceptoren in de maag blokkeert, waardoor een overmatige maagzuursecretie wordt afgeremd. Verder werkt mangostin versterkend op de haarvaten en de aderen en ziet men ook dat door een natuurlijke “bloedverdunnende” werking en de hoger beschreven antioxide¬rende werking het proces van atherosclerose in de slagaders wordt afgeremd we dus beter beschermd worden tegen hart- en vaatziekten. Ook een niet onbelangrijke afname van zenuwpijn werd gemeld. We mogen dus zeker stellen dat mangistan algemeen gezondheidsbevorderend werkt. Dr. J. Fredric Templeman, eminente kenner en voorschrijver van mangistan, ziet het totale extract van deze plant dan ook als een eerstelijnshulp bij de volgende ontstekingsziekten en degeneratieve ziekten:
−    zure oprispingen, brandend maagzuur, maagwandontsteking
−    spastisch colon (IBS) en diverticulitis (ontsteking in uitstul¬pingen van de darm)
−    gewrichtsontstekingen als reumatoïde artritis en ziekte van Behterew
−    fibromyalgie (weke delen reuma) en niet reumatische spier-en gewrichtspijn
−    negatieve stemming, milde depressiviteit, milde tot matige angsttoestanden
−    vermoeidheid, verminderde energie
−    mild chronisch longlijden (COPD)

Preventie van kanker
Tenslotte lijkt het er steeds meer op dat mangistan thuishoort in het rijtje van nutriëntenrijke planten die bijdragen tot de preventie van kanker zoals knoflook, groene thee, broccoli, waterkers, curcuma, spirulina, gerstegras en tarwegras. Naast de reeds hoger beschreven antioxiderende eigenschappen is in laboratoriumomstandigheden aangetoond dat mangistan chemopreventief en antimutageen werkt (ze remt het ontstaan van kankercellen af), dat ze rechtstreeks kankercellen kan doden en de uitbreiding van kanker kan afremmen. Vooral ter preventie van borst-, lever- en dikke darmkanker en leukemie kan mangistan zijn steentje bijdragen.

Verminderen van allergie
Omdat mangistan de kwaliteit van de immuniteit verbetert, er vastge¬steld is dat de histaminereceptoren geblokkeerd worden en het pro¬staglandinesysteem positief wordt beïnvloed, mogen er ook anti-a lle r – gische eigenschappen aan toegekend worden. Mangistan kan de ernst verminderen van:
−    huisstofmijtallergie en hooikoorts
−    milde tot matige astma
−    eczema
−    voedingsallergie en -intoleranties
−    ADHD (Attention Deficit and Hyperactivity Disorder)

Globale verbetering van de weerstand
Een eigenschap die ook aan mangistan mag worden toegekend is een bijzondere werking op ons immuunsysteem. Mangistan is zowel een “immunomodulator”, die de kwaliteit van onze weerstand verbetert als een “immunostimulans” die helpt bac¬teriën, virussen en schimmels af te remmen. In laboratoriu¬monderzoeken kon alvast worden aangetoond dat de monocy¬ten (welbepaalde witte bloedcellen) beter vreemde indringers kunnen fagocyteren of “opeten”. Extracten van mangistan remmen gevaarlijke bacteriën af zoals de beruchte “methicil¬line resistente” Staphylococcus aureus”, Mycobacterium tuberculosis (de verwekker van tuberculose), het HIV-virus, gevaarlijke schimmels als Fusarium oxysporum vasinfectum, Alternaria tenuis, Deschlera oryzae, alsook Salmonella typhi (de verwekker van typhus). Ook merkte men dat mangistan prebiotisch is en de goede darmflora bevordert en tevens koortsverlagend werkt.
Om al deze redenen wordt mangistan aangeraden bij een zwakke weerstand (immunodeficiëntie) en als ondersteunend middel bij de aanpak van diverse bacteriële, virale en schim¬melinfecties zoals:
−    diarree, dysenterie, maagwandontsteking
−    verstoorde darmflora
−    candidasyndroom, chronisch vermoeidheidssyndroom
−    wondinfecties, dermatitis (huidontsteking),
-      acne (ook uitwendig)

De totale vrucht gebruiken!
Heel belangrijk om weten is dat de meeste gezondheidsbevorderende xanthonen in de schil of het pericarp van de mangistan zitten. zich dus beperkt tot het eten van het vruchtvlees, mist het merendeel van de positieve eigenschappen! fytotherapeutische preparaten moet dus de gehele vrucht, de vruchtschil, verwerkt worden. Die schil geeft wel aan het sap moes van de totale vrucht een bittere smaak, waardoor er vaak fruit¬sappen aan toegevoegd worden om de inname toch lekker te houden.

−    Heel wat mangistanproducten worden verkocht via een netwerksysteem. Sommigen daarvan maken onterechte of overdreven claims in verband een kankerbestrijdend vermogen, anderen hebben niet de gewenste kwaliteit of bevatten niet voldoende van de vrucht. Zorg dus steeds voor een betrouwbaar product van een goede kwaliteit, dat zeker de totale vrucht bevat en deze in een voldoende hoeveelheid aanbrengt!
−    Win bij ernstige aandoeningen en kanker altijd eerst het advies van een arts in! Het grote voordeel is dat het gebruik van mangistan probleemloos kan gecombineerd worden met alle andere therapieën
−    Diabetici houden best rekening met het natuurlijke sui¬kergehalte als er aan het mangistanproduct ook andere fruitsappen voor een betere smaak zijn toegevoegd
−    Mangistan is zeer veilig in gebruik en er zijn totnogtoe geen nevenwerkingen van gekend
−    Er zijn geen contra-indicaties (aandoeningen waarbij het niet mag worden geven) gekend voor mangistan
−    Gebruik enkel mangistan op voorschrift van een arts als je behandeld wordt met chemotherapeutica (anthracycli¬nes, platinumderivaten, alkylerende middelen) of radio¬therapie ondergaat

Bron: Biogezond