Lievergezond.nl » Humanitas

Wat een leuk feest was dat!

Inge — Tue, 05 Oct 2010 11:33:43 +0000

Hier heb ik de chemo voor uitgesteld. Uiteindelijk had dat niet gehoeven want mijn bloed was ook de dag erna niet goed genoeg voor een nieuwe stoot gif, maar de bedoeling was goed. Optimaal kunnen genieten van alle leuke dingen die het leven te bieden heeft. Hoewel ik er buiten mijn beenmerg, wat neuropathie, en haarverlies heel goed doorheen rol, is mijn weerstand ertegen heel erg groot. Maar mijn tumormarkers gaan super omlaag! En daar ben ik heel erg blij mee. Ik zit nu op 35, dat is de hoogste waarde binnen de normaalwaarden. Ik ben met de tumormarkers uit de rode cijfers. 19 en 26 oktober en 2 november volgen nog 3 lichtere chemotherapiebehandelingen. Lichter dan de behandeling die mij deze opnames bezorgd heeft de laatste maand. Niemand weet het, maar deze behandeling zou dan de langst mogelijke periode zonder terugval moeten geven.
En dan gaan we weer door met eigen middelen. Ik ken twee mannen die inmiddels 5 jaar oké zijn waar een heel andere prognose aan gegeven was. Van een van de heren willen de artsen opnieuw het weefsel gaan onderzoeken omdat ze denken dat ze vijf jaar geleden de verkeerde diagnose gesteld hebben ( agressieve vorm van hersentumor) Tja, want welke arts gelooft er nu dat xanthonen (in een laboratoriumsetting zeker, maar waarom niet in het menselijk lichaam?) het zelfde kunnen doen als chemo? Maar dan op een natuurlijke manier, zonder de rest van je lijf kapot te maken. Ik was zo trots op mijn lange nagels, niets meer van over nu, scheuren en breken bij het minste geringste af. Maar ja, nu ik A heb gezegd zeg ik ook maar B, en ga door tot het compromis. Tot zover mijn behandeling.

Het feest als afscheid voor Becker was geweldig. Er waren optredens van Lee Touwers, Joke Bruijs en anderen. Er liepen twee olifanten buiten, er was een zeeleeeuwenshow. Er was een patatkraam, een poffertjeskraam. De muziek was goed en om 22 uur was er vanaf het dak van de dagbehandeling een geweldig vuurwerk, begeleid door een band. Muzieksynchroon vuurwerk lees ik op hun site: http://www.vuurwerkshows.nl

Voor het eerst heb ik een filmpje op youtube gezet! Ingekort op mijn mac van het vuurwerk dat 15 minuten duurde. Dit duurt ruim een minuut en kijk vooral naar de afsluiting, wat een spetterend geweld! http://www.youtube.com/watch?v=HUP-CwHL5sI Een waardig afscheidsfeest is het geweest van een bijzonder tijdperk. Hans Becker heeft zeker iets neergezet binnen Humanitas, binnen Nederland, en zelfs wereldwijd! Hij had zijn bijzonderheden, maar hij zal gemist worden om zijn visie, zijn helicopterview!

Mijn scan en vervolgbehandeling

Inge — Wed, 01 Sep 2010 21:29:29 +0000

Afgelopen donderdag 26 augustus heb ik een CT scan gehad. Dinsdag 31 augustus een afspraak bij de oncoloog. Ik weet dat er in het Vlietland heel snel gewerkt wordt en dat mijn huisarts inzage heeft. We hadden natuurlijk geen echte uitgangswaarde, want ik was veel te ziek om eerder een scan te doorstaan toen mijn nieren niet werkten. Op de scan waren meer plekken te zien dan waar ik op gerekend had. Dat was een tegenvaller! En zeker toen ik ging googelen op Mary Joseph nodule, een plek bij mijn navel die verdacht wordt zo te heten. Als je dat leest kom je op een levensverwachting van minder dan een jaar, en in een andere beschrijving wordt gesproken van een gemiddelde van 20 weken. Mijn zwager, arts, googelde wat positiever, ofwel relativeerde het wat meer. Al met al waren we er toch even niet vrolijk van. En zoals wij dat al die tijd al doen, is het twee dagen wat van slag zijn, wat huilen en dan weer door! Tenslotte zijn de TUMORMARKERS met 94% gezakt! Dus wat er ook aan de hand is, het is in ieder geval daverend geslonken.
De meesten onder jullie zouden braaf afwachten tot je bij de oncoloog zou zijn, maar wij niet. Dit geeft ons een voorsprong. We kunnen gerichter onze vragen stellen.
Zondag zijn we een dagje aan het opruimen geslagen. Het is toch slecht weer en we hebben een kelder die al tien jaar schreeuwt om uitgeruimd te worden! Marco en ik zijn topverzamelaars, dus dat is een klus die gelukkig goed vordert.

Maandag werd onze neef Elmer 19 jaar. Wij hadden nog van die geweldige kaartjes van de NS. Ik reisde gratis met Marco mee en we hadden 1e klas upgrades, dus zijn we als verrassing naar Haren ( Groningen) gereisd.

Hiep hiep hiep hoera…
De beide oma’s en papa Jan

Elmer woont in een schitterend appartement in Borgheerd, een schitterende woonomgeving voor onze neef met het syndroom van Down. Voor wie meer wil zien: http://www.wooninitiatiefborgheerd.nl

Zo gezellig om er te zijn, alles is zo ongecompliceerd. Gesprekken onderling die nergens over gaan en zo verfrissend zijn! Zorgzaam en attent en lief voor elkaar. Een geweldige huiskamer, waar ze met elkaar eten, koken, tv kijken.

Cadeau van de medebewoners, een step!

Elmer heeft gekozen om nasi te eten en helpt de kok mee

Dat was een gezellig dagje! Op naar dinsdag, het gesprek met de oncoloog.

De arts sprak zeer luchthartig over de scan, ging niet in detail in op alle plekken. Wij vertelden niet wat wij al wisten, soms is het handiger om dat niet te doen. Uiteraard spraken we over de plek bij de navel. Zijn voorstel was om door te gaan met 3 zwaardere kuren, 1 keer in de 3 weken. Ik vroeg of de uitslag van de scan iets veranderde aan zijn prognose. Dat was niet zo. Eigenlijk hadden we het gevoel dat de scan weinig toegevoegd had, en dat de tumormarkers de belangrijkste graadmeter zijn. Vorig jaar werd dat in twijfel getrokken, nu baal ik daar van! Ik had dingen anders gedaan…
Ik vroeg of het bekend was dat een kuur iedere week misschien effectiever was dan 1 zwaardere iedere 3 weken. Niets over bekend. Dat valt mij tegen, dat lijkt me niet moeilijk te onderzoeken.

We hebben gesproken over de stents in mijn nieren. De oncoloog weet het niet en laat het over aan de uroloog. Vandaag heeft de uroloog besloten dat het verstandig is ze te vervangen. Dat gaat de 14e gebeuren. Die dag moeten we toch al naar het ziekenhuis. Want dan gaan Froukje, Sanne en ik naar de poli voor ons borstonderzoek i.v.m. het BRCA1 gen. Weg uit de Daniel den Hoed, waar wij niet tevreden over waren. Froukje en Sanne worden daar steeds met elkaar verwisseld, en mijn linker en rechter borst worden gewoon verwisseld. Erg, erg slordig! Gezien onze positieve ervaringen in het Vlietlandziekenhuis stappen wij daar naar toe over.
Zolang ik aan de chemo ben is door de nieuwe stents in ieder geval de afvloed van mijn nieren gegarandeerd, wat erg belangrijk is om alle afvalstoffen af te voeren. Het blijft koffiedik kijken of het goed gaat als ze verwijderd worden. Door littekenweefsel zouden de urethers dichtgedrukt kunnen worden, of door tumormassa. Het schijnt erg lastig te zijn om dat te volgen. Waarschijnlijk alleen door mijn gewicht in de gaten te houden.

We hebben gesproken over de Taxol, want mijn voeten voelen anders dan anders. Aangezien de Taxol naar mijn idee, toch wat dubieus is (ICON onderzoek) hebben we afgesproken dat we dat per keer bekijken. Als de neuropathie toeneemt, gaat de Taxol er af.
Al met al gingen we niet echt met een bevredigd gevoel naar huis. Van tevoren hadden we zelf al besloten dat ik nog met de chemo door zou gaan. Moeilijk de vinger op te leggen, waarom voelen we dat nu zo? Vooral omdat hij zo luchthartig over de scan heenging, waar wij wel van geschrokken waren.
Toen ik het voor het eerst bij deze arts was, reageerde hij eigenlijk ook op deze manier. Het ligt ook niet aan hem,
maar we hebben van andere artsen tegenstrijdige informatie gehad.
Deze arts volgt de tumormarkers en ook al stijgen ze wat, als je geen klachten hebt doet hij niets. Pas als er klachten zijn volgt er onderzoek. Ik weet het nu: als mijn tumormarkers Ca125 weer laag zijn, trek ik verder echt mijn eigen plan weer! En ja, ik blijf wel onder controle!
De geest is zo’n groot deel van het geheel. Deze arts weet dat denk ik heel goed en kiest ervoor om je niet ongerust te maken. Ik weet waar ik voor mezelf nog aan moet werken. De overtuiging dat eierstokkanker, en zeker stadium 4, een heel slechte prognose heeft. Waarom bij eierstokkanker meer dan bij andere kankers? De artsen weten het niet. En dat de slechte prognose een onontkoombaar feit is, moet uit mijn systeem. Ik moet mijzelf overtuigen dat ik anders ben…., dat ik andere keuzes maak, andere kansen heb.
Het kan heel explosief gegroeid zijn, dat is goed mogelijk antwoordde hij op mijn vraag, en ik denk dat het zo is. Later zal ik hierop terugkomen. Dit past helemaal bij de MetaMedicine theorie. Ik ga er eerst mee aan de slag, voordat ik het verder op mijn blog ga uitleggen.
Ik stuur deze week een email uit naar Amerikaanse instituten die op holistische wijze naar kanker kijken om hun resultaten met eierstokkanker te onderzoeken. Op een DVD hoorde ik wat interessants wat ik ook nog uit wil zoeken.
Misschien ook eens een verpleegkundige zoeken die haar masters gaat doen…ideeën voor een interessant onderzoek…

De komende 9 weken ben ik onder de pannen. Hoop wel dat ik de de tweede een paar dagen later mag doen, zodat ik me goed voel tijdens het afscheidsfeest van onze ( Humanitas) directeur Dhr. Becker op 30 september. want dat vind ik toch wel heel leuk om naar toe te gaan. Zal geen probleem zijn denk ik zo. Flexibele opstelling in het Vlietlandziekenhuis. Geen lange wachttijden. Mijn tevredenheid daarover blijft en dat is prettig, want ik zie het ziekenhuis dagelijks vanuit mijn mijn flat.

“Wat zie jij er goed uit!”

Inge — Sat, 22 May 2010 15:41:19 +0000

” Wat zie jij er goed uit!” hoor ik vanochtend iemand tegen me zeggen. We doen een snel rondje markt in Rotterdam. Altijd gezellig, zeker vroeg in de ochtend als het nog niet zo druk is. Ik voel me eigenlijk helemaal niet zo toppie, want alle kleren die ik leuk vind passen me niet of staan me niet. M’n laatste afslankpoging, een paar week geleden, bracht mijn lijf zodanig uit balans dat ik dat nog maar even gestaakt heb! Maar ja als je me ziet ben ik zoals ze dat noemen Hollands welvaren, m’n kleur is goed, m’n energie is goed en ja op die manier zie ik er zeker goed uit. En dat ook al vanaf maart vorig jaar. En dus bedank ik haar en vraag of ik haar zou moeten kennen….Ik vind het altijd vervelend als ik iemand niet herken, maar ik ken zoveel mensen en nog meer mensen kennen mij…
En ja ze werkt op een etage in Humanitas. Het laatste half jaar voordat ik ziek ben geworden, heb ik weer als avond-nachthoofd gewerkt. Dan zie ik op een avond zeker 40 medewerkers, dus ik vergeef mezelf dat ik niet iedereen ken. Ik vraag haar of ze weet van de email die ik rondgestuurd heb, en dat heeft ze. Gelukkig dan hoef ik verder niets te vertellen. Ik vertel haar wel dat ik gisteren naar een lezing ben geweest van Joe Dispenza en dat dat weer de zoveelste bevestiging is van de manier waarop ik denk. En even is dat weer afgezakt de laatste weken doordat ik weer ben gaan werken. zie blogpost 20 april. Maar ik wil weer met volle kracht vooruit! Als je overtuigd bent van je eigen goede toekomst, dan komt ie er. Je dient jezelf gezond te zien en alles wat je meer wenst. Leef alsof het er al is, alsof je het al hebt…. Dat is in het kort waar het allemaal op neer komt. En wat hij vertelt hebben het laatste jaar zeker vijf andere geleerden ook al verteld, maar weer met andere woorden. En ook hij zegt weer dat je invloed hebt op je eigen DNA. “Ik kan mijn eigen foute gen, het BCRA1 gen, aan en uitzetten….Volgens de doktoren heb ik onontkoombaar 60-85% kans op borstkanker, en niet in een maar in twee borsten..en zijn er heel veel vrouwen met dit gen die PREVENTIEF! hun borsten laten amputeren. Het genetisch instituut zegt dat het op geen enkele manier te beinvloeden is! Veel geleerden ( niet zijnde medici!) zeggen iets heel anders, dat is toch interessant om verder uit te zoeken. Ik overweeg absoluut niet om mijn borsten te laten amputeren, maar misschien kan ik nog een paar andere vrouwenborsten redden als ik al deze informatie ga bundelen?

Voor degene die het interesseert hieronder meer informatie. Volgende week zaterdag is er nog een workshop van hem http://www.blizevents.com/EventDetail.aspx?id=121

Lezing The biology of change – Dr Joe Dispenza

Ontdek de veelzijdige relatie tussen je brein en je lichaam

Je denken is je brein in actie. Verander je denken, verander je brein; verander je brein, verander je denken! Een avond waar je gekluisterd aan je stoel zult zitten en Dr Joe’s wetenschappelijke inzichten, eigen ervaring en praktische toepassingen hoort hoe het belangrijkste deel van je lichaam en leven te gebruiken: je brein.

Er was één moment voor nodig om Joe Dispenza’s leven voor altijd te veranderen. Een auto reed hem van zijn fiets af, wat meerdere breuken in zijn wervelkolom tot gevolg had. Zijn doctoren konden hem alleen een leven vol pijn en beperkte mobiliteit toezeggen. Als chiropractor wist Dispenza voldoende over de wervelkolom en zijn eigen psychologische staat van dat moment om een opmerkelijk risico te nemen: hij weigerde de operatie en, met een specifiek therapeutisch programma, dacht hij letterlijk zijn weg naar genezing. Drie maanden later kon hij lopen en functioneerde zo goed als voor het ongeluk. Hij schrijft zijn herstel voor het grootste deel toe aan zijn denken en brengt deze waardevolle kennis nu over in zijn workshops en lezingen.

Over Dr Joe

Dr Joe werd internationaal bekend met zijn rol in What the Bleep. De mensen herinneren zich Dr Joe als degene die vertelt over hoe je je eigen dag kunt creëren. Hij schreef tevens Evolve your Brain; the Science of Changing your Mind. In juni 2009 gaf Dr Joe de eerste lezing in Nederland waarbij de deelnemers vastgeklonken aan hun stoel zaten en unaniem zeer onder de indruk waren van de praktische teachings van Dr Joe.

Zomaar weer een maand voorbij….

Inge — Sun, 07 Feb 2010 13:59:34 +0000

Lynne McTaggart zegt: " Pick and mix". oftewel: stel je eigen behandeling samen...pak uit al het aangebodene dat stukje dat goed voor jou voelt en laat het andere weer los. Alsof je zeer zorgvuldig een zak vol snoepjes vult....

Nou ja, zomaar, alweer een maand voorbij….de tijd gaat wel heel snel, en dan is het ineens februari…..
En ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik heb mijn agenda nodig om te zien waarom deze maand zo voorbij is gevlogen. 28 februari 2009 is de dag dat ik zo onverwacht het ziekenhuis ben ingegaan. Bijna een jaar geleden!

We hebben weer heel veel gedaan, zijn een aantal keren op en neer naar Haren geweest. Nieuwjaar wensen, extra speciaal dit jaar, daar draaien we niet om heen. Verder hebben we heel veel Kruidvathotelbonnen opgemaakt. Voor wie ze niet kent hou het volgend jaar in de gaten, of koop ze op Marktplaats. Voor €20 breng je samen een nacht door in 1 van de hotels van de Fletchergroep. En dat kun je heel leuk combineren met allerlei activiteiten.

Zo heb ik een workshop dynamische massage gevolgd, een zeer ontspannende en lekkere ervaring. Fred Straver geeft deze workshop samen met zijn partner Ricky Hoek. Die naam zijn jullie al eerder tegengekomen omdat Ricky ook behandelt volgens de theorie van Dr.Hamer. Ik heb Ricky de Reconnection mogen geven, en inmiddels heeft zij ook de seminars van Dr.Eric Pearl gevolgd en geeft nu net als Marco en ik ook Reconnective Healing en The Reconnection. Ook heeft Ricky in haar omgeving al een aantal cliënten die zich in heel korte tijd een stuk prettiger voelen door het gebruik van “ons” mangosteensap. Het weekend van de workshop hebben we in Lochem en Hellendoorn geslapen.

Samen met mijn dochters hebben we in het viersterrenhotel van Paterswolde gelogeerd, om Moniques (mijn zus) verjaardag te vieren en om met z’n allen Elmers huis in te wijden. Elmer is onze neef van 18, met het syndroom van Down, die een geweldig mooi appartement heeft gekregen in Borgheerd in Haren. Hij woont nu weer in het dorp waar wij allemaal opgegroeid zijn, dicht bij beide oma’s. Tegenover Albert Heijn in het centrum van het dorp! Hij heeft er heel erg naar toegeleefd en vindt het heerlijk om met alle andere bewoners in de gezamenlijke huiskamer te zitten. Het is een uniek project. Voor wie het interesseert: http://www.wooninitiatiefborgheerd.nl
Alle dagbesteding doet Elmer met zijn moeder en zus, maar voortaan woont hij, net als zijn zus en broer, buitenshuis. Het is zo heerlijk ontwapenend als hij belt met de opmerking waar wij al eerder om gelachen hebben. De definitieve dag van de intrek in zijn appartement belt Elmer me vanuit de auto:”Inge, ik heb nu echt afscheid genomen van mijn ouders!”

Dan hebben we natuurlijk de nieuwjaarsreceptie van Humanitas gehad. Ik vind het altijd leuk om daar naar toe te gaan en natuurlijk is dat nu ook speciaal. Een aantal mensen die mij eerder dit jaar amper durven aan te kijken, komen me nu toch een goed nieuw jaar wensen. Waarschijnlijk omdat ik er al het hele jaar gewoon super uitzie zoals ik altijd ben geweest…..
Tja en hoe kun je nou in de ziektewet blijven als het zo goed gaat…

Ik spreek met de bedrijfsarts over hoe nu verder…. ik draai er geen doekjes om heen, ik geniet van het thuis zijn. Maar ik heb er ook al 37 jaar werken in de gezondheidszorg opzitten. Heb ik niet een paar jaar geleden geroepen dat ik wel eens een jaartje sabbatical zou willen? Ik realiseer het me nu pas!

Afijn, ik bespreek dat ik wel wil re-integreren na een hele maand vakantie in maart. Ik heb al eerder als arbo-verpleegkundige ( arbo-adviseur) leidinggevenden gecoacht hoe om te gaan met het verzuim. En dat lijkt me wel leuk om een aantal maanden te doen. Maar er hangt nog wel iets boven mijn hoofd dat mij verhindert om er vrij naar te kijken.
Ik zal hier ook nog een stukje over schrijven: de prognose…

Maar dan ineens belt mijn directeur dat hij een heel leuk project voor mij heeft, dat eind maart klaar moet zijn….
Slik, maar ik heb een maand vakantie geregeld… Ach de soep wordt meestal niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Het is een heel leuk project en als eind April ook goed is dan kan ik in April ervoor zorgen dat het in de lucht is.
Het is ook niet zo netjes dat ik mijn vakantie nog niet eerder overlegd heb, maar soms vallen dingen zo samen. Ik heb nog veel vakantiedagen over uit de tijd dat ik als manager te hard heb gewerkt! Niemand rekent op je omdat men toch weet dat de prognose is dat je doodgaat, dus als je dan ineens uitgenodigd wordt voor een vakantie, dan aarzel je toch geen moment? In het stukje over de prognose kom ik er op terug.

Via de Vruchtenburg heb ik haptotherapie en volg ik Mindfulness. Ik had gehoord dat dat leuk is en het is erg in, dus denk ik: ‘Laat ik dat ook eens ervaren.” De haptotherapie is denk ik wel goed voor mij. Mijn body-mind connection zou beter kunnen. Met de kennis van nu lijkt het erop dat ik dat gedurende mijn langdurige ziekenhuisopnames als baby/peuter wat losgekoppeld heb. daar ga ik dus voorlopig nog mee door.

De mindfulness wil ik mee gaan stoppen. veel van de principes pas ik al toe, ben ik achtergekomen, en ik pas niet in een groep van andere kankerpatiënten. Ik zie me zelf al een jaar niet als patiënt, maar hier krijg ik dat gevoel heel sterk. Alle cursussen en trainingen waar ik voor kies zijn met mensen die heel veel uit het leven willen halen. Dat zijn trainingen waar ik naar uitkijk, waar ik energie van krijg. Hier ga ik met tegenzin naar toe en dus stop ik ermee.
Ik voel me meer aan de andere kant staan: aan de coachingskant: Hieronder een reactie van iemand die ik een gratis Reconnective Healing heb gegeven afgelopen week en dat dinsdag weer doe …(ps is ook heel goed voor mijzelf om het te geven)

O ja en nog een lachyoga congresdag gehad, beetje zwaar woord, maar goed, een bijeenkomst voor degene die met lachyoga werken of dat misschien ooit gaan doen. Tot nu toe heb ik de training gevolgd maar nog niets mee gedaan, maar ben wel aan het nadenken om er mee aan de slag te gaan. Tja er is zoveel…..jammer dat er maar 24 uur in een dag zitten.

We gaan zien wat de toekomst brengt, vooralsnog komt er zoveel op mijn pad wat ik allemaal interessant vind, en leef ik zoals Lynne McTaggart het zo mooi noemt: ” Pick and mix”.

Als ik met mijn moeder in Noordwijk een nachtje heb doorgebracht heb ik daar deze mooie bijpassende foto voor gemaakt. Zo zie ik de uitspraak van Lynn. Van alles wat je tegenkomt behoud je wat voor jou goed voelt en de rest laat je weer los.

Een droeve dag

Inge — Fri, 03 Apr 2009 15:01:35 +0000

Deze ochtend een X-thorax laten maken, ze houden je bezig. Gelukkig wonen we op loopafstand van het ziekenhuis. Daarna komt mijn nicht op de koffie en zij is zo lief om ons even naar Berkel te brengen, waar om 14 uur de begrafenis plaatsvindt van collega Ina uit Humanitas.
Heel, heel erg geschokt ben ik geweest dat haar is overkomen, waar ik een paar weken geleden zelf zo bang voor ben geweest. De 13e maart ziek worden. Na een paar dagen horen dat je kanker hebt met een redelijk goede prognose en dan binnen een paar dagen je laatste adem uitblazen!
Wat een intens verdriet voor de familie, en zeer zeker ook voor Ina’s naaste collega’s!

“ Stoer dat je er bent” fluisteren een aantal mij toe. Ik vind dat ik dat hoor te doen en ik wil dat ook.
Bij de plechtigheid en de toespraken merk ik wel dat het me meer raakt dan in een andere situatie. Er flitsen andere beelden door mijn hoofd. Daar kan ik niets aan doen.
Cor spreekt goed zoals hij dat altijd doet. Hij zegt dat hij het niet voor mij gaat doen, en ik wil tegelijk iets soortgelijks zeggen tegen Cor.

Lieve lezers: Ik ga voor het leven!

Vanmiddag nog even bij Sanne op balkon in de zon gezeten. Morgen gaan we naar de bibliotheek in Rotterdam, daar is van alles te doen. Zondag komen mijn broer en schoonzus op bezoek.
Maandag gaat Marco weer werken en ga ik wat dieper in op mijn blog wat mijn plannen zijn voor de komende maanden.

De allereerste verandering die wij vanaf vandaag aanbrengen is dat wij voortaan om 22 uur naar bed gaan.
Gelieve dus niet meer te laat te bellen.
Ik zal maandag uitleggen waarom wij dit doen.
Wij, vooral ik, nachtbrakers….doen dit niet zomaar!

Opname Vlietland ziekenhuis

Inge — Wed, 18 Mar 2009 14:09:23 +0000

De uren tot aan de operatie……

Vandaag opname in het Vlietland Ziekenhuis. Eerst even ter info: ik word hier opgenomen als Inge Kruijshaar-Odijk.
Voor het gemak heb ik dat in Humanitas nooit veranderd.
Vanmiddag 14 uur word ik opgenomen. We hebben prima geslapen. De behandeling van Henk Fransen gisteravond en een paar melatoninetabletjes lijken daar zeker ook aan bij te dragen.

Ik zit met mijn pink in de aceton, er moet 1 nagel af voor de anaethesist. Geen eenvoudig klusje.

Het is gelukt, over twee uur word ik opgenomen.
Tot hier voorlopig mijn verslag, overpeinzingen etc.

Tiger Woods affirmaties:
Ik lach hindernissen toe
Mijn wilskracht verzet bergen
Ik doe hét met hart en ziel
Ik blijf gefocust
Ik houd vast en ga door

Liefs Inge