Maar nu pak ik die boeken dan toch weer even uit de kast, want ik heb zo duidelijk het gevoel dat ik in de flow zit. Ik ervaar het als een net dat om alles heen spant, maar dan op een positieve manier. Vaak is dit een negatieve ervaring, maar bij mij juist niet.

Zo werd ik vorige week wakker met een boodschap. Dat is mij nooit eerder gebeurd. Maar de opdracht was dat ik de websitenaam www.DoeDeGezondheidsTest.nl moest registreren. Met het 18 uur journaal hoor ik dat door het Bronovoziekenhuis de gezondheidstest is gelanceerd.

De nacht erop werd ik wakker met de opdracht een brief aan de directie van mijn ziektekostenverzekering te sturen. Ik zal hem ook mijn site publiceren.

Je pakt het pas op als je er aan te bent…Een jaar geleden hoor ik iets over een bepaalde manier van voeding, de persoon die het mij vertelde had er veel baat bij. Ik vond het te ingewikkeld, niets voor mij. Nu werd ik er opnieuw naar toegetrokken, het boek is al niet meer in de boekhandel, moest besteld worden. Gelukkig heeft de Slegte het staan. Het is van invloed op je genen! De activiteit van je genen beïnvloeden door voeding, huhh. ” Wat een onzin” zullen ze zeggen op het het genetisch lab van de universiteit. “Kunnen wij op een of andere manier voorkomen dat ik met het bij mij aangetoonde BRCA1 gen geen borstkanker krijg? Het risicopercentage is volgens de genetica-experts 60-85% op borstkanker en niet in 1 maar in 2 borsten….Het antwoord dat wij hier vorig jaar juni bij het Genetisch Instituut, horende bij de Erasmusuniversiteit, op kregen was: “Absoluut onmogelijk.  Niets aan te doen”

En dat past dan weer precies bij het verhaal van een geleerde vorig jaar op de Mastery Conference.
Genen kun je “aan en uitzetten.” Ik zeg regelmatig dat ik voel dat mijn opdracht bij deze kanker is om deze “familievloek” te doorbreken en mijn dochters te bewijzen dat er veel meer belangrijk is dan dat “foute gen”, dat dat maar een heel klein stukje is van het het grote verhaal hoe bijvoorbeeld kanker ontstaat! Dit past helemaal in mijn gedachten en de manier waarop ik met kanker omga, sinds bij mij de diagnose eierstokkanker in het vierde stadium is geconstateerd. Bruce Lipton noemt dit van slachtoffer tot baas over je eigen gezondheid!

Uit het onderzoek van Dr. Bruce Lipton bleek dat het niet de genen zijn die ons gedrag bepalen, maar dat de genen worden aan- en uitgezet door externe factoren.
Ze worden getriggerd door onze waarnemingen en onze gedachten en overtuigingen. Professor Lipton toont aan dat overtuigingen, of ze nu waar zijn of niet, positief of negatief, de activiteit op genetisch niveau beïnvloeden en zelfs onze genetische code kunnen veranderen. Ook voeding is hierop uiteraard van invloed. Dr. Liptons uiterst hoopvolle bevindingen worden beschouwd als een van de grote doorbraken in de nieuwe wetenschap.  In deze video legt hij het uit in slechts 7 minuten!(uitgebreide video deel 1 en deel 2)  Helaas voor velen is het allemaal in het Engels.

Gedachten zijn krachten! Is het niet allang bekend? “Niets nieuws onder de zon” hoorden wij ieder Engelse les op de Middelbare school van onze lerares Mevr.Prins.  “The Secret”  is ook niets nieuws, maar oude wijn in nieuwe zakken.
Er zit zoveel waarheid in oude gezegden en spreekwoorden!

Toen ik als arboverpleegkundige werkte probeerde ik de zieke medewerkers uit de slachtofferrol te halen, om ze zo actief te laten deelnemen aan hun herstel, dat was nieuw, en eng. Hoe haalde ik het in mijn hoofd dat ze zelf een aandeel in hun ziekte zouden kunnen hebben. En natuurlijk zijn dat geen bewuste processen.
Denken jullie dat ik er bewust voor gekozen heb om door het proces van kanker heen te gaan? No way! Maar Christiane Beerlandt haar boek was een grote hulp voor mij, om onbewuste processen waardoor iemand ziektes doormaakt naar boven te halen. Het boek heet “De Sleutel tot zelfbevrijding” Christiane Beerlandt heeft informatie over meer dan 1200 ziekten en aandoeningen gechanneld doorgekregen. Prima als je denkt dat dit niets is of onzin, maar ik heb het veelvuldig gebruikt als leidinggevende. ” Ik noemde het mijn gezondheids-bijbel, en velen hebben, na hun aanvankelijke weerstand overwonnen te hebben,  herkend in hun ziek zijn wat er speelde en konden er zo wat mee doen. Pas als je je ergens van bewust bent kun je er iets mee doen….

Wil je meer weten over dit boek of het bestellen?   Haha, zie net dat het niet meer te bestellen is, zeker weer een nieuwe druk op komst. Klik dan op het plaatje

Ik heb zoveel informatie verzameld deze twee jaar, ik moet wel een eigen boek gaan schrijven…maar alles op zijn tijd.
Ik heb het er maar druk mee!

En afgelopen vrijdag waren we gewoon uitgeput van het vroege naar bed gaan, sporten etc. Het was even te veel om weer om zes uur op te staan, dus hebben we lekker uitgeslapen. Maar verder gaat het goed, sporten en voeding zitten weer in een redelijk strakke discipline. By the way het is onvoorstelbaar zo makkelijk als ik de kilo’s er weer aan eet. Daar moet ik echt wat aan doen!

Maar dat het belangrijk is om vroeger naar bed te gaan  om melatonine te vormen. Onvoldoende van dit hormoon heeft ook  invloed op het ontstaan van o.a. kanker.  Zie dit filmpje van een paar minuten  klik hier

Dus al gaat het af en toe een dag mis, het blijft ons streven.

Suzanna van der Hunnen heeft een prijs gewonnen met het stuk dat onder dit krantenartikel staat afgedrukt. Zij beleeft het “kankergebeuren” op een heel andere manier dan ik. En lijkt ook helemaal niet op zoek naar andere mogelijkheden. Apart om te zien, ik kan me er niets bij voorstellen, maar zo kiest ieder zijn eigen pad. http://www.doodgewoonbespreekbaar.nl

Suzanna van de Hunnen,

Overleven, doorleven, door leven Het zwaard

“Er zijn uitzaaiingen geconstateerd in uw lymfeklieren. U bent uitbehandeld. Genezing is niet meer mogelijk.” Onmiddellijk na deze woorden heb ik ervaren hoe het is om een voltreffer van het zwaard van Damocles te incasseren. Het gevolg is zoals te verwachten, maar dat was vooraf onmogelijk voor te stellen: meedogenloos en instant effectief. Het hing al dagen boven mijn hoofd. Onder invloed van de spanning die dat opleverde heb ik wel eens gedacht: “Ja, laat nou maar vallen”. Een wens die ik niet meer heb.

Dat zwaard doorkliefde mij in twee ongelijke delen. Het allergrootste deel van mij zakte onmiddellijk zwaargewond in elkaar. De zon ging uit. Buitenaards donker en ijskoud. Verder helemaal niets. Te veel om te voelen. Dat ben ik nu. Bevatten en verwoorden gaan hand in hand in één proces en beide behoren tot de onmogelijkheden. Vooralsnog kan ik de wereld niets meer van mij laten horen of zien. Ik ben weg. Er is niets, want er is te veel en te veel wordt vanzelf niets. Ingeboren overlevingsmechanisme, kenmerkend voor ons soort zoogdieren.

Een klein deeltje van mij bleef overeind. Dat ging door met leven. Dat ben ik nu. Ik laat de wereld van mij horen en zien. Ik heb de functie van ‘interim-ik’. Ik heb het gesprek bij de dokter verder gevoerd. Ik heb bij het afscheid de omhelzing van mijn aangedane specialiste beantwoord. Ik heb mijn vriendin bezorgd in de gaten gehouden. Ik heb in het ziekenhuisrestaurant koffie gedronken. Ik heb in het ziekenhuistoilet vol overgave koffie overgegeven. Aan de telefoon stelde ik mijn familie in Hongarenland gerust door de prognose wat bij te stellen. Adaptief liegen. Ik heb met mijn directeur een fijn gesprek gevoerd. Ik ben met mijn vriendin naar de dierentuin gegaan. Vraag me niet waarom ik naar de dierentuin wilde. Al sla je me dood, ik zou het niet weten. Ik heb tegen een olifant aan staan kletsen. Hij keek mij aandachtig luisterend in de ogen. Ik vond het een prettig gesprek. Ik heb akelig morbide grapjes gespuid: mijn bliksemafleiders. De slappe lachbui die daarop volgde ging naadloos over in slappe huilbui. Zonder gevoel. Mechanisch. Bevroren.

Sinds de dag na mijn ‘Infauste prognose’ loop ik op mijn werk rond. Ik doe boodschappen. Opstandig koop ik sigaretten. Na ruim een jaar moest ik even doorzetten, maar het is me wéér gelukt: ik rook! Ik doe de was, ontvang mensen, ga zelf op bezoek. Ik praat over studenten, opvoedkunde, voer discussies over pedagogiek en pedagogische visies. Ik erger me aan politici die in mijn ogen domme uitspraken doen over mijn vak. Grapjes vind ik erg leuk.

1Ik klamp mij vast aan het feit dat vertrouwde mensen er nog zijn en aan alledaagse dingen die gewoon doorgaan. Ik grijp mij vast aan het alledaagse leven dat, na de voltreffer van het zwaard, gewoon doorgaat. Vastklampen is overleven. Het leven van alledag biedt mij een gevoel van geborgenheid en veiligheid. Het biedt mij de gelegenheid om mee te doen met het gewone leven. Dat is mijn aangrijpingspunt om weer één te worden in plaats van de doorkliefde delen. Helen.

De alledaagse, bekende wereld biedt mij de veilige basis waarin ik kan schuilen. Van waaruit ik mijn gewonde ik voorzichtig durf te benaderen. Wonderlijk. Woensdag leek het nooit meer mogelijk. Zaterdag, in intiem gezelschap in een intieme omgeving, buiten het ‘openbare leven’, sluip ik voor het eerst weg van de alledaagse veiligheid, naar mij met mijn verwondingen. Eerste contact. Heel even maar. Voorzichtig raak ik mij aan. Waar ik door de ijskoude heen prik, werkt het meteen als vuur. Pijn. Au. Gauw terug naar de veiligheid. Dan volgen tranen. Ik durf niet naar mijn pijn. Te veel. Te eng. Te pijn. Toch heb ik een gaatje geprikt. Het gevoel begint heel gedoseerd door te sijpelen. Langzaam.

Te langzaam. Ik ga snel dood. Ik verkeer in ernstige tijdnood en heb dus haast. Op mijn sluiproute liggen te veel blokkades. Maandag heb ik paaltjes geslagen voor een eerste bruggetje van mij naar mij. Een overbrugging tussen veiligheid en angst, tussen het vertrouwde en het onbekende, tussen interim en gevoel. Hele praktische paaltjes: een bezoek aan de huisarts met een boodschappenlijstje. Zorgverklaring, pijnbestrijding, wijkverpleging, legale drugs op recept zonder angst voor verslaving, stervensbegeleiding, nauwkeurige prognoses, onderzoeken die nog komen, bijwerkingen van palliatieve behandelingen, (niet) te nemen beslissingen. Hij vindt het knap dat ik alles duidelijk durf te benoemen. Goeie huisarts: ”Maar hoe gaat het nou met jou?” Drupjes gevoel beginnen weer te sijpelen. Tranen. Te veel. Te vroeg. Te snel.

Nog meer paaltjes: mijn lidmaatschap van diverse verenigingen en bonden opgezegd. Het lijstje lag al een jaar in mijn la. Hoeven mijn nabestaanden dat niet te doen en van de contributie kunnen we leuke dingen doen. Een klein plensje gevoel ontsnapt: onthechten voor beginners…ai…au. Tranendal.

”Wat kan ik voor je doen?” vragen bezorgde mensen om mij heen. Ik kan alleen bij mij komen en weer één worden, als ik in mijn veilige, vertrouwde omgeving mee kan doen met het dagelijkse leven. Praat gerust over koetjes, Balkenende, kalfjes, het werk, de dood, de Hongaarse opstand, je ingegroeide teennagel, het weer. Voel je gerust opgelaten. Help me maar niet als je ziet dat ik me opgelaten voel. Dat werkt averechts. Negeer me gerust als ik binnenkom en je bent in gesprek. Onderbreek gerust een gesprek met mij als je nodig een plasje moet, de telefoon gaat, of geen zin meer hebt in het gesprek. Als ik wazig voor mij uit zit te staren: laat me maar in mijn sop gaar koken. Knik maar een beetje instemmend als ik wartaal uitsla. Corrigeer me gerust als ik er een botte uitspraak of een morbide grap uitflap. Daar ga ik echt niet doo…daar krijg ik niks va…ik ben niet van suiker! Zeg gerust ‘gezondheid’ als ik nies. Verkoudheden gaan gewoon door en gezondheid wens ik mijzelf nog dagelijks toe. Wees niet bang mijn wonden te raken. In het ‘openbare leven’ heb ik ze stevig vergrendeld. Mijn vermogen tot zelfreflectie functioneert momenteel op het niveau van een krop sla. Ik heb een ijzersterk excuus, maar ik wil geen aso worden. Houd mij dus gerust een spiegel voor. Schrik niet als er water uit mijn ogen komt: huilen. Daar ben ik tegenwoordig erg bedreven in. Een directe aanleiding, laat staan ‘schuld’, is niet nodig. Ik kan het ook heel goed zonder. Ontwijk me gerust als je het eng of ongemakkelijk vindt. Zeg gerust ‘nee’ tegen mij. Kortom: jullie doen het helemaal goed. Ga zo door. de ravage, de verwondingen, die de voltreffer van het zwaard van Damocles heeft aangericht, kan niemand meer ongedaan maken. (Beginnen met) helen kan wel. Met al dan niet professionele hulp. Buiten de professionele zorgverlening betekent dat vooral bedrijvigheid om mij heen. Meedoen met redderen, verbazen, mopperen, plagen, vergeten, kletsen, haasten, zuchten, keuvelen, heleboel koffies scoren, (mis-)communiceren, wandelen, discussiëren, lachen, opwinden, werken. Oh ja: huilen.

Mijn vertrouwde omgeving. De veiligheid waar ik moed en kracht uit kan putten. De brandstof die ik nodig heb om te kunnen bouwen aan die brug. Aan twee kanten tegelijk. Aan de ene kant ik en aan de andere kant ook. Om overheen te lopen. Om mij in het midden tegemoet te gaan komen. Om van mij, de gewonde ik en de interim-ik, weer één mens te maken Wat voor mij ligt is zwaar. Als één ben ik sterker…denk ik. Hoop ik? Wil ik!

Culturele oncologie

In een comfortabele stoel zit ik intraveneus mijn driewekelijkse cocktail te consumeren, als een man van een jaar of dertig binnenkomt. Onwennig neemt hij plaats in de stoel naast mij en een half uur later hangt hij ook aan de cocktail. Tien minuten later zitten we in gesprek. Hij vuurt de vragen af, ik tracht antwoord te geven. Hij beëindigt het gesprek met een zucht en de constatering: ”Wij kankerlijers hebben het niet makkelijk.”

Het dringt tot mij door dat ik een overstap heb gemaakt. Zonder daar al te bewust van te zijn, behoorde ik voorheen tot de subcultuur ‘wij die geen kanker hebben’ en niet tot de subcultuur ‘zij die kanker hebben’. Nu, na mijn onvrijwillige inlijving, behoor ik tot ‘wij die kanker hebben’ en niet meer tot ‘zij die geen kanker hebben’. Het dringt in volle omvang tot mij door, dankzij het verschil tussen de man naast mij en mijzelf: de nieuwkomer en de ingeburgerde. Zijn onwetendheid laat me beseffen hoeveel ik weet. Kennis die ik heb opgedaan door ervaring binnen de subcultuur van ‘wij die kanker hebben’.

Kanker, de behandelingen, de emoties en de batterij aan zorg- en hulpverleners die wij om ons heen hebben, vormen de bindende factoren die ons tot een herkenbare subcultuur maken. We hebben een band met elkaar. We kennen elkaar veelal van de afdeling oncologie. Hangen samen aan de chemo. Zitten samen in de wachtkamer te wachten tot we ons radioactief mogen laten bestralen. We herkennen elkaar op de poli in het ziekenhuis. We herkennen elkaar op straat. We herkennen elkaar in de hoofddekselwinkel of bij de pruikenmaker. We bewegen ons in een oncologische subcultuur. We nemen ieder een eigen plaats in. De ‘nog te genezen’ patiënt. De nieuwkomer. De geroutineerde patiënt. De blij vertrekkende patiënt in remissie. De teleurgesteld terugkerende patiënt met recidive. De palliatieve patiënt met lange, middellange, korte levensverwachting. We zijn een groep tegen wil en dank.

Zoals binnen elke subcultuur zijn ook hier de verschillen duidelijk. Elke participant heeft zijn eigen identiteit, bepaald door de unieke combinatie van andere subculturen waar hij wel en geen deel van uitmaakt. Kanker discrimineert niet. Mannen en vrouwen, hoog en laag opgeleiden, rijk en arm, jong en oud, dik en dun, autochtoon en allochtoon, groot en klein, broeders en zusters, vaders en moeders, collega’s en kroegmaatjes, golfers en skaters, buren en vrienden: iedereen kan een vorm van kanker krijgen. Dit maakt dat binnen de subcultuur een grote diversiteit bestaat in mensbeeld, levensvisie en ziektebeleving. Eenieder ervaart zijn lot op geheel eigen wijze. De één zag het leven toch al niet zitten en ervaart de ziekte als een niet vrijwillige, maar toch zeer welkome vorm van euthanasie. Met de dood in het vooruitzicht wordt het leven weer leefbaar. De ander weigert het woord kanker, of zelfs K, uit te spreken. Deze persoon is slachtoffer van een medische misser: foute diagnose. Hij heeft niet ‘wat jullie hebben’. Behandelingen ondergaat hij, tegen beter weten in, om de artsen een plezier te doen, maar zijn onsterfelijkheid blijft een feit. Ontkenning is het enige verteerbare waar hij mee kan leven. Weer een ander ziet de feiten onder ogen en gaat vol in de tegenaanval. Vechten tegen die rotziekte tot hij erbij neervalt. Pas als hij zijn laatste adem uitblaast, geeft hij zich gewonnen. Elke mogelijke medische behandeling biedt hoop en hoop doet leven. Sterven aan een infuus met cytostatica is sterven in het harnas. Sommige mensen worden gek. Die bereiden zich voor op een genadige dood. Ze treden uit en in hun lichaam, praten met eekhoorns en schrijven brieven aan Magere Hein. Ook een manier van overleven. Dan is er nog de groep mensen die een rotsvast geloof heeft in God of Goden en een leven na de dood, in welke vorm dan ook. Het is dit vertrouwen dat hen de kracht geeft de strijd tegen de ziekte aan te gaan, maar, wanneer deze verloren is, de dood te aanvaarden. Wanneer dit lukt, worden dood en leven heel wel dragelijk. Mijn grootmoeder had geen kanker. Ze was vijfentachtig jaar toen ze haar heup brak. Ze voelde zich uit de grond van haar hart bevoorrecht en was intens gelukkig dat God de Vader haar bij zich riep. Haar leven eindigde ze met een glimlach op haar gezicht. Geen twee mensen zijn hetzelfde. Geen twee geboortes, geen twee levens en geen twee doden zijn hetzelfde. Bovendien houden geboortes, levens en doden zich zelden aan een planning. Ze zijn maar beperkt bestuurbaar.

Dit maakt het beroep in de zorg zo moeilijk. Grote bewondering heb ik voor de oncologisch verpleegkundigen, de bestralingsassistenten, de artsen en alle anderen die erin slagen om zorg op maat te geven. Om recht te doen aan de verschillen tussen patiënten en aan hun behoeften tegemoet te komen, moeten ze uit hun eigen belevingswereld, hun eigen subcultuur, kunnen stappen. Ze moeten in de, voor hen soms vreemde, belevingswereld van de patiënt kunnen stappen. Ze moeten beschikken over de competentie ‘crossculturele communicatie’. Ze moeten sensitief zijn: aanvoelen wat de behoeftes van de patiënt zijn. Ze moeten responsief zijn: hun professionele handelen kunnen afstemmen op de behoeftes van de patiënt. Ze moeten communicatief zijn: bij twijfel altijd vragen naar de behoeftes van de patiënt. Een goede zorgverlener kan dit. Een goede arts kan dit. Knap. Lukt dat altijd?

Een voorbeeld. Patiënt Afhankelijk gaat na de diagnose verdoofd van angst door het leven. Opgelucht legt hij de verantwoordelijkheid en zijn lot in handen van de arts. ‘Doe wat je kunt.’ ‘Zeg maar wat ik moet doen.’ Dokter Alwetend doet dat. Hij ziet het als zijn roeping om zijn persoonlijke machtsstrijd tegen kankercellen te voeren. Vol overgave zet hij alle beschikbare medische en technische wapens in. Bloedwaardes en andere labuitslagen zijn de indicatoren van de grenzen van het welzijn van de patiënt. Prima. Een mogelijkheid. Andere variant. Patiënt Bijdehand is zich ook rot geschrokken. Hij is gebaat bij een gevoel van autonomie. Hij wil zijn eigen beslissingen nemen. Minimaal de illusie dat hij zelf op beperkte schaal nog invloed kan uitoefenen op zijn noodlot. Dokter Begrensd ziet het als zijn taak met patiënten in dialoog te gaan. Hij deelt zijn kennis, komt met opties, gaat in discussie en helpt de patiënt om keuzes te maken. Hij beslist niet voor de patiënt. Ook prima.

Dokter Alwetend en dokter Begrensd, zijn ze goede zorgverleners? Geen idee. Het kan. Het kan ook zijn dat de combinatie van het beroepsbeeld van de arts enerzijds en de behoeftes van de patiënt anderzijds een goed uitgepakte toevalstreffer is. Om de vraag te beantwoorden moet ik een kleine kruisbestuiving uitvoeren. Ik stuur patiënt Afhankelijk naar dokter Begrensd. Patiënt Afhankelijk ergert zich aan de arts. ‘Hij is de deskundige, toch? Hij heeft ervoor geleerd. En dan moet ik de beslissingen nemen? Lekker makkelijk.’ Dokter Begrensd ergert zich aan de patiënt. ‘Het is toch zijn lichaam? Zijn leven? Ik kan toch niet beslissen wat hij wil? Onmondige, hulpeloze houding voor een volwassene.’ Patiënt Bijdehand stuur ik naar dokter Alwetend. Patiënt Bijdehand ergert zich aan de dokter. ‘Ik ben toch zeker geen onmondig kind? Het is toch mijn leven? Hij kan me toch voor vol aanzien? Ik heb toch recht op inspraak?’ Dokter Alwetend ergert zich aan de patiënt. ‘Eigenwijs. Onverantwoord. Als hij niet wil, dan weet ik ook niet meer wat ik voor hem kan betekenen.’ Conclusie: de artsen zijn medisch=technisch gezien waarschijnlijk prima, maar voor crossculturele communicatie scoren ze onvoldoende. In grote lijnen val ik binnen de categorie Bijdehand. Ik heb alle typen artsen gehad. Met dokter Begrensd kon ik lezen en schrijven, lachen en huilen. Dokter Alwetend was niet geschikt voor mij als patiënt Bijdehand. Gelukkig heb ik nu dokter Competent. Mijn dokter Competent kan het met patiënten A tot en met Z. Zij vat bij mijn eerste bezoek mijn ziektegeschiedenis samen: ze laat mij weten wat ze weet. Ze geeft ruimte voor aanvullingen van mijn kant: misschien vind ik dat ze meer moet weten. Ze neemt het zekere voor het onzekere. Hoewel sensitief en responsief, controleert ze of ze op de goede weg zit en vraagt: ‘Wat verwacht je van mij? Hoe kan ik jou het beste helpen?’ Ze stelt zich terughoudend op, luistert naar wat ik wel en niet durf te benoemen en naar mijn taalgebruik. Vervolgens is ze responsief door mijn taal over te nemen in onze communicatie.

Taal. Een andere culturele uitingsvorm. Binnen de subcultuur van kanker hebben woorden vaak een andere lading. Wanneer wij het over een cocktail hebben, gaat het niet over Bloody Mary of Marguérita. Dan gaat het over een mengsel van cytostatica. Chemo. Een combinatie van chemicaliën die dodelijk en tegelijkertijd levensreddend dan wel levensverlengend kunnen zijn. Een ‘curatieve’ kan nog genezen, een ‘palliatieve’ is ten dode opgeschreven. Alle woorden met ‘dood’ krijgen een andere lading. Doodleuk, doodmoe, als de dood, doodeng, ik schrik me dood. Afhankelijk van de individuele ziektebeleving van de persoon is dit heel erg grappig, of juist heel erg niet grappig. Het feit dat ‘tumor’ en ‘humor’ op elkaar rijmen, biedt vele mogelijkheden voor hilarische woordspelingen. Teksten die bedoeld zijn als waarschuwing krijgen een geheel nieuwe betekenis. Sigarettendoosje: ‘Roken kan u en uw ongeboren vrucht ernstige schade toebrengen.’ Kanker vernietigt mijn lichaam langzaam maar zeker: hartstikke palliatief. Al mijn inwendige geslachtsorganen zijn vakkundig en rigoureus weggesneden. Voor ‘mij en mijn ongeboren vrucht ‘ heeft deze waarschuwingstekst de uitwerking van een reclametekst. ‘Roken? Ga gerust uw gang’. Echte reclame krijgt ook een geheel nieuw effect. Mijn lichaam waarschuwde mij dat ik kanker had, toen het veel te laat was. Heeft het stilletjes laten woekeren. Reclame voor een drankje mét bacteriën. ‘Wie waarschuwt je voor gevaar? Wie zorgt ervoor dat je altijd door blijft ademen? Je leven lang zorgt er niemand beter voor je dan je eigen lichaam. Doe ook eens wat terug.’ Dát is dus een rijkelijk met bacteriën gevuld drankje dat ik weiger te consumeren.

Taallesje. Er zijn vele soorten kanker. De meeste kwalificaties zijn geschikt om duidelijk te maken hoe erg deze ziekte is. Klote, vreselijk, rot, afschuwelijk, lullig, zwaar, ellendig, alles vernietigend, ontwrichtend, eng, verdrietig, ontzettend. Wanneer iemand meelevend zegt: ‘Meid, wat lullig voor je’, moet ik erg lachen. Voor de ander is dit een onbegrijpelijke reactie. Cultureel bepaalde humor: ik heb eierstokkanker en ‘lullig’ is niet de meest geschikte kwalificatie voor deze vorm van gynaecologische kanker. Teelbalkanker is zwaar klote. Prostaatkanker is ontzettend lullig. Bij eierstokkanker heb ik persoonlijk een sterke voorkeur ontwikkeld voor één kwalificatie: vet kut.

Reïncarnatie

Scheiding van lichaam en ziel. Doorkliefd in de gewonde en de interim-mens. Prognoses een half jaar, één jaar, twee jaar, niemand kan het zeggen. Waarneembaar en dus aantoonbaar hopeloos uitgezaaide kanker in mijn lijf. Niet waarneembaar en dus niet aantoonbaar, maar voor mij keiharde werkelijkheid: kanker in mijn kop. Tumor tussen mijn oren. In mijn gedachten: vierentwintig uur per dag kankerlijen. Dit overleef ik niet.

Waar vind ik hulp? Zijn er mensen die dit kunnen? Durven? Ik stap naar een instelling die hulp biedt aan mensen met een levensbedreigende ziekte en hun naasten. Dankbaar grijp ik de helpende handen van wijze en vaardige mensen. Bij de ene therapeute peuteren we aan mijn psyche. De interim-ik probeert te verwoorden wat ons overkomen is en wat er met ons gebeurt. Ik vertel waar de gewonde ik is. Mij aan haar vastklampend luister ik naar haar vragen. Vragen die mij helpen het onuitspreekbare te verwoorden. Vragen die mij helpen om het onbegrijpelijke te begrijpen. Vragen die mij helpen na te denken over het ondenkbare. Na verwoorden komt begrip en na begrip begin ik langzaam te bevatten. Wanneer ik bevat, durf ik langzaam te voelen; te ondergaan. De gewonde ik komt uit de buitenaards koude, donkere spelonken gekropen. Langzaam, angstig, maar ik beweeg. Ik beweeg in de richting van licht en warmte. We bekijken mijn wonden. We raken de wonden aan. We verzorgen de wonden. Ik onderga de pijn. Mijn pijn. Angst voor de pijn maakt plaats voor het doorleven van pijn. Tussen de hevige pijn door, laat de interim-ik af en toe een flits van vertrouwen, van geloof, van hoop door. Naarmate mijn wonden helen, neemt de pijn af. De flitsen laten zich vaker voelen en veranderen in duidelijk waarneembare lichtbundels. Warmte. Ik ontdooi. Langzaam maar gestaag vergroeien mijn gewonde ik en mijn interim-ik weer tot één mens. Na maanden van wanhoop en doodsangst, leef ik weer tussen hoop en vrees. Wanneer ik vervuld ben van een ‘ik-ga-heel-goed-en-moedig-mijn-best- doen-want-ik-kan-dit-gevoel’ brengt hoop mij naar een staat van euforie. Ik zweef. Ik barst van geluk. Ik ben blij. Wanneer ik vervuld ben van een ‘Jezus-ik-wou-dat-ik-de-moed-had- om-zonder-gordel-en-in-volle-vaart-mijn-auto-om-een-boom-te-vouwen-gevoel’ brengt vrees mij naar een staat van diepe depressie. Ik zak ineen. Ik kan dit niet. Dit is veel te moeilijk voor mij. Ik leef tussen hoop en vrees, maar ik leef weer. Als één. Elke dag word ik sterker. De haptotherapeute benadert het ongenaakbare lichaam. Met haar probeer ik mijn ziel en mijn lichaam met elkaar te verzoenen. Ze raakt het onaanraakbare aan. Haar aanraking maakt het onvoelbare weer voelbaar. Dit lijf: de bron van alle kwaad. Angstaanjagend. Een wespennest. Beter om niet aan te raken en beter om niet aan te denken. Het veiligst is het om het bestaan van dit lichaam compleet te ontkennen. Met haar aanraking begin ik te voelen…met mijn eigen lichaam. En te huilen…met mijn eigen traanvliezen. Er komt verdriet uit mijn buik omhoog. Het verdriet verdringt en verdrinkt mijn angst. Constructief verdriet. Terwijl ze mij aanraakt en de tranen uit mijn ogen stromen, maakt zich, voor het eerst sinds ik ziek ben, een gevoel van diepe innerlijke rust van mij meester. Ik ontspan. Niet denken, niet vooruitkijken, niet terugblikken, geen vragen stellen, geen antwoorden zoeken. Alleen maar voelen. Alleen maar zijn.

Mijn lichaam ontspant. Ik leer mijn veranderde lichaam te accepteren. Ik durf op ontdekkingstocht te gaan. Mijn nieuwe slaappatroon: gatenkaas. Mijn nieuwe eetpatroon: volvette kaas. Mijn nieuwe energievoorraad: smeltkaas. Mijn nieuwe uiterlijk: ouwe kaas. Mijn nieuwe hormonale huishouding: overjarige kaas. Na maanden kom ik plotseling in een duizelingwekkende ontwikkelingsspurt terecht. Terwijl de haptotherapeute mij helpt, met aanraking en woorden, om mij op mijn verminkte, geamputeerde binnenkant te richten, voel ik een sensatie. Oud en vertrouwd, uit mijn vorige leven. Pijn. Kramp. Mijn anderhalf jaar geleden operatief verwijderde baarmoeder trekt zich fanatiek samen in een felle kramp. Onmiskenbaar een menstruatiekramp. Onmiskenbaar fantoompijn. Onmiskenbaar mijn eigen lijf. Ik heb een hekel aan puzzelen, maar door de stukjes die nu voor mij liggen, kan ik de verleiding niet weerstaan. Deze fase in mijn helingsproces bestaat uit de meest aardse opdracht tot nu toe: turven. Turven op de kalender. En jawel, hoor. Na drie maanden heb ik de stukjes in elkaar gezet en weet ik het zeker: onmiskenbaar mijn oude cyclus. Het is onomstotelijk statistisch bewezen, dat er een significante correlatie is tussen mijn stemmingswisselingen en mijn vroegere cyclus. O, ovulatieve euforie, ik heb een fantoomcyclus!

Langzaam maar zeker nestelt mijn ontlichaamde ziel zich weer in mijn lichaam. Langzaam maar zeker wordt mijn ontzielde lichaam weer door mij bezield. Gereïncarneerd bij leven. Vlak na de val van het zwaard van Damocles schreef ik: ‘Als één ben ik sterker…denk ik? Wil ik.’ Als één ben ik sterker, weet ik nu zeker en ga verder. Ik worstel een jaar lang om in het reine te komen met mijn nieuwe gevoelens, mijn onzekere, ingekorte toekomstperspectief, mijn lichaam, mijn echte en mijn denkbeeldige tumoren, mijn beperkingen, mijn mogelijkheden, mijn dood, mijn leven. Ik leer al het onacceptabele te accepteren. Ik leer al het onverdraaglijke te dragen. Ik groei. Ik heel. Ik kom tot nieuw leven. Een moeizaam, pijnlijk, maar hoopgevend proces van heling.

Een lange en spannende tocht die ik niet alleen kan en durf te ondernemen. Alleen met mijn twee hulpverleensters kan ik dit doen. Vrij van emoties die bij relaties met dierbaren horen, maar die strijd tegen doodsangst in de weg staan. Vertrouwend op hun ervaring. Zonder angst zitten zij naast mij, wanneer ik mij op gevaarlijk hoge euforische pieken bevind. ‘Ik ga nog minstens een jaar gelukkig leven.’ Vol vertrouwen zitten ze naast mij in de diepe dalen van donkere depressies. ‘Volgende maand ben ik dood.’ Zij behoeden mij voor een doodsmak wanneer ik, uitgeput van het klimmen en dalen, een uitglijer dreig te maken. Zij lopen met mij mee wanneer ik een doodlopende weg insla. Onvermoeibaar vergezellen ze mij wanneer ik, teleurgesteld, de tocht terug onderneem, op zoek naar de goede weg. Zij leren mij om terug te blikken en de zin van de doodlopende weg te zien. Teleurstelling maakt plaats voor zelfvertrouwen. Zij rapen onvermoeibaar op als ik het bijltje erbij neergooi. Zij graven koppig op wanneer ik mijn strijdbijl voorgoed begraven denk te hebben. Als ik een uitglijder maak, houden ze geduldig de wacht bij mij, tot ik overeind krabbel en klaar ben om mijn weg te vervolgen. Zij helpen bij het bouwen van mijn brug.

Toch nog onverwacht komt het moment dat ik zelf verder kan met alleen de dierbare mensen om mij heen. Ik neem afscheid van mijn twee hulpverleensters. Ik durf mijn dood aan. Ik durf mijn leven aan. Hoewel ik afscheid heb genomen, neem ik mijn twee trouwe reisgenotes met mij mee op de weg die nog voor mij ligt. Ze zitten in mij. Ik kijk terug op de lange weg die we hebben afgelegd. Mijn agenda beweert glashard dat het maar een kalenderjaar was. Ik weet wel beter. Het was een sterk jaar. Het was een zwaar jaar.

Het was een lichtjaar.

In het midden staat Believe (vertrouwen, geloof) vandaag vervang ik dat voor Gratitude of DANKBAARHEID

Thanksgiving       De dag van de dankbaarheid

Vandaag is het Thanksgiving. Ik weet het, het is echt Amerikaans. Maar het is toch niet verkeerd om eens een dag stil te staan bij alles waar je dankbaar voor mag zijn? Wij hebben veel Amerikaanse vrienden en dus doe ik gewoon mee vandaag, zonder kalkoen, zonder cadeautjes, maar met de goede intenties!

Ik ben dankbaar voor mijn lieve echtgenoot, dochters, moeder, zussen, broer, zwager, schoonzus, nichten en neven.

Ik ben dankbaar voor iedereen die er toe bijgedragen heeft dat ik er nu nog ben, onder andere door mij te laten weten dat ik iets voor hen beteken, en op welke manier dan ook, door zorg voor mij op zich te nemen, door bezoeken, door kaartjes, telefoontjes, cadeautjes, door mij mee op vakantie te nemen zoals mijn lieve vriendinnen hebben gedaan: Zuid-Afrika, Zeeland, Dubai. Heel, heel bijzonder allemaal. Hartelijk dank aan en voor alle lieve gezins-en familieleden, vrienden en bekenden. Ik ben dankbaar dat ik jullie ken.

Ik ben dankbaar voor de lessen die ik krijg op mijn levenspad. Dankbaar dat ik bereid ben om ervan te leren en om te kijken naar wat meegespeeld heeft in het krijgen van kanker.

Ik ben dankbaar voor het vertrouwen dat ik zelf heb.

Ik ben er dankbaar voor dat ik in mijn verleden lessen heb gehad, waardoor ik nu niet in de slachtofferrol schiet, waardoor ik sterk ben en nu zo’n heel goede tijd heb.

Ik ben dankbaar dat ik geen piekeraar ben.

Ik ben dankbaar dat ik geen woede voel dat ik kanker heb, en dat ik kan zien dat het ook veel positiefs brengt.

Ik ben dankbaar dat ik niet bang ben om dood te gaan.

Ik ben dankbaar voor de goede zorg in het Vlietlandziekenhuis toen het echt nodig was.

Ik ben dankbaar dat de artsen en verpleegkundigen mijn mening respecteren, ook al begrijpen zij niet dat ik zo tegen chemotherapie ben. Wij respecteren elkaars mening en hebben een open discussie.

Ik ben dankbaar dat ik het oordeel (prognose) van de arts naast mij neer kan leggen zodat ik er niet onder gebukt ga. (training Anthony Robbins 5 jaar geleden)

Ik ben dankbaar voor alle trainingen en seminars die ik gevolgd heb en nog ga volgen.

Ik ben dankbaar dat ik met mijn website anderen kan inspireren.

Ik ben dankbaar dat het heel goed met mij gaat, het alweer bijna Kerstmis is en ik er gewoon nog ben!

Ik ben dankbaar voor kleine dingen, vogeltjes in de lucht, de herfstkleuren, een lekker zonnetje enzovoort

Ik ben dankbaar voor alle goede voedingssupplementen die mij zo geweldig door de chemotherapie hebben heen geholpen zonder al teveel bijwerkingen,  voor de inspirerende boeken en de meditaties.

Ik ben dankbaar dat ik door de kanker geleerd heb na te denken over dankbaarheid!

Ik ben dankbaar voor mijn vertrouwen in het universum, of God of er is meer tussen hemel en aardeof  hoe men het ook wil noemen.

En voor alles, wie of wat ik vergeten ben te benoemen, ben ik dankbaar dat dat mag, want ik ben niet perfect, en ik ben dankbaar dat ik dat ook niet hoef te zijn van mezelf!

THANKS,THANKS,THANKS. ( ik blijf Engels een fijnere taal vinden om je in uit te drukken)  maar

DANK, DANK, DANK.

En wat heb ik nu weer in Cambridge te zoeken?  Op al die seminars en trainingen die wij doen ontmoeten we een heleboel leuke en interessante mensen. Allemaal met persoonlijke ontwikkeling en groei bezig, en velen met leuke ideeen en contacten. Zo ook Hélène, of Helen zoals ze hier heet.

Hélène kent hier een heel goede healer, haar zoont woont hier, maar is op vakantie in de USA en zo zitten wij ineens in Cambridge.

Aangezien ik nog steeds geloof dat healen met vele dingen samen te maken heeft, bekijk ik wat goed voor mij voelt en doe het. En zo zit ik dan ineens weer een weekje in Engeland. heb al een behandeling ondergaan en krijg er vrijdag nog een.

Men denkt dat het gaat sneeuwen, lastig op de weg, maar het zal ook wel heel erg mooi zijn. Al die snoezige Engelse huisjes onder een laagje sneeuw. We wachten af…

Heerlijk flexibel allemaal in het Vlietlandziekenhuis. The Heavy Hitter, de dubbele dosis. Niet meer iedere week, maar eens in de drie weken. Dit zou mij meer kwaliteit van leven moeten geven omdat ik dan minder in het Vlietland vertoef. Er is niets bekend of een kuur iedere week meer of minder effect resulteert dan een kuur iedere drie weken! Dit zou ik nou echt graag uitgezocht hebben. Ik vind het heel vreemd dat dat nooit gedaan is.

Dit is de eerste in een serie van drie. Over een week of negen hoor ik dan weer een “poosje” klaar te zijn. En niemand weet voor hoe lang. Voorlopig doe ik het heel goed, hoe lastig het ook voor mij is om aan de chemotherapie te zijn. Ik ben een sterk mens en heb een lichaam dat zich steeds geweldig herstelt! Daar ben ik dankbaar voor. En ik ben ook blij met dat ik niet een typje ben dat snel bij de pakken neerzit!  “Ben je dan niet regelmatig chagrijnig?” vroegen andere kankerpatiënten mij.  Nee dat ben ik niet, echt niet. Ik draag redelijk makkelijk wat mij is overkomen en maak er van daaruit het beste van. Ik ben mij ervan bewust geworden door gesprekken met familie en vrienden dat het voor de naasten om mij heen lastiger blijkt te zijn dan voor mijzelf.

Mama kwam dinsdag een poosje chemo zitten op de dagbehandeling. Als zij weer helemaal vanuit Groningen aankomt, zit het grootste gedeelte er al op en vertrekken wij om 14.30 uur naar huis. Ik krijg geen ijzerinfuzen meer. Het HB wordt in de gaten gehouden. De volgende dag voel ik warm aan, heb een lichte verhoging en keer mijn maag om.

Toch ga ik op pad, want ik was al weken van plan om eens te gaan kijken bij de creatieve therapie op de Vruchtenburg. En dat ging goed. Donderdag en vrijdag waren duidelijk mindere dagen. We wilden eigenlijk naar de film gaan, maar zijn na boodschappen doen naar huis gegaan en ben ik mijn bed ingedoken. Daar ben ik gebleven tot zaterdag. Ik vergeet mijn klachten altijd weer gauw, maar ik ga ze hier toch neerzetten omdat het ook anderen kan helpen. Dit keer heb ik veel meer last van mijn voeten, tot aan de enkels. Doof gevoel, maar ook kou, ook alsof je op kussentjes loopt. Het zijn gewoon mijn voeten niet meer. En dan komt de pijn. Pijn in mijn voeten maar ook in mijn hele benen. En pijn in mijn buik, onderin bij mijn blaas, bij mijn navel en op andere plekken. Het lijkt alsof je voelt dat het tumorweefsel aangevallen wordt! Dus hoe naar het ook voelt, het is ook een soort van welkom. Kom maar op, pak het aan.

Vandaag is het zondag en voelt alles eindelijk weer een stuk beter. Mijn voeten zijn nog niet oké, vanaf de bal van de voet tot en met de tenen is alles doof. Vandaag  ga ik weer spitten op internet. Taxol echt nodig? Er zijn inmiddels weer een aantal nieuwe onderzoeken die uitwijzen dat het toch betere resultaten in de combinatie geeft dan alleen Carboplatin. En dus hoop ik dat mijn voeten zich snel herstellen.

Persoonlijk vind ik de wekelijkse kuur tot nu toe wat beter om te doen. We wachten even af hoe snel ik verder herstel van deze klapper. waar dan mijn voorkeur naar uitgaat, want ik mag het wijzigen als dat beter voelt.

Maandag hebben we Tanja, mijn zus die zich in Zuid-Afrika inzet voor aidsprojecten, even gezien. ’s Ochtends aangekomen uit Zuid-Afrika en ’s avonds alweer in het vliegtuig naar Portugal. Aangezien ze uit Rotterdam vloog was dat even leuk! Ook zij heeft er erg veel last van gehad op zo’n afstand te zitten terwijl ik zo ziek was, dus ze kon even zien hoe goed ik eruit zag. Eind van de week is ze voor een paar weken in Nederland en zit bij mijn volgende chemobehandeling op 1 oktober.

Zo jullie zijn weer even bij hoe het met mij gaat. Ik heb mijn volgende chemo een paar dagen uitgesteld vanwege het grote feest ter afscheid van Prof. Becker op 30 september. Humanitassers die dit lezen: we gaan elkaar zien!

Ondergaande zon boven het ziekenhuis gezien vanuit onze flat! Hoe dicht kun je er op zitten….
Vandaag bij de oncoloog geweest. ik heb wonderbaarlijk weinig klachten van de chemotherapiebehandeling, maar sinds gisteren heb ik wel last van mijn tenen en de bal van mijn voeten. Dat valt onder neuropathie en is een bijwerking van de Taxol.

Morgen wordt er een scan gemaakt en volgende week dinsdag wordt het vervolg afgesproken. De arts laat zich er over uit dat hij denkt dat het verstandig is er 3 tot 6 kuren van 1 keer per maand op te laten volgen. Zodat ik ook minder met het ziekenhuis te maken heb.

Kwaliteit van leven… Uiteraard sputter ik tegen en we besluiten te wachten tot de uitslag de volgende week met het trekken van conclusies.  En duidelijk wordt er weer gezegd dat ik uiteindelijk zelf ten alle tijden kan beslissen het anders te doen. Ook het laten vallen van taxol is bespreekbaar. Ik bof heel erg met dit ziekenhuis en deze arts. Eigenlijk ben ik vol lof over het Vlietlandziekenhuis.
Afspraken zoals deze (spoed)scan zijn supersnel te plannen. Vanmiddag zou ik naar de uroloog moeten, maar hij gaat toch de catheters in mijn nieren niet verwijderen als er geen scanuitslag is, dus die afspraak is verzet naar volgende week.

Ik stop met de Eprex injecties. De arts is er toch minder happig op, omdat het ook bijwerkingen heeft en een thrombose kan veroorzaken. Daar zitten we zeker niet op te wachten

Er wordt goed meegedacht op alle gebieden en ik voel me zeer gerespecteerd in het hebben van een duidelijke eigen mening. Kijk, je kunt er beter niets te zoeken hebben, maar als je dan toch iets te doen hebt in een ziekenhuis dan is het wel erg prettig dat je het gevoel hebt dat je met kennis en kunde behandeld wordt, dat je niet als een onmondig mens behandeld wordt, en dat je niet geweigerd wordt als je uiteindelijk besluit je eigen pad te kiezen. Ik zou denken dat dat juridisch helemaal niet kan, maar het schijnt te gebeuren.

De therapievrijheid waar Trentelman zo naar streefde in zijn leven. Persoonlijk vind ik het onvoorstelbaar dat die er niet is. Het recht hebben op de controle in het ziekenhuis ook bij het volgen van een alternatieve therapie.

.

Hier lees je meer over stevia: zeker ook een aanrader voor kankerpatiënten.  De artsen vertellen het je niet, maar als je kanker hebt kun je suiker beter vermijden! Suiker voedt kankercellen. Daarvan is al zoveel bewijs, maar artsen blijven roepen: not evidence based…
Voor evidence beased heeft alleen de farmaceutische industrie geld genoeg!

De stevia plant

Stevia Rebaudiana Bertoni, zoals de kruidachtige plant voluit heet, komt oorspronkelijk uit Paraguay. De Guarani-indianen gebruiken stevia al 1500 jaar om hun kruidenthee en voedsel te zoeten. In de zestiende eeuw maakten de Spaanse veroveraars als eerste Europeanen kennis met het zoete kruid. Pas aan het eind van de negentiende eeuw raakte de westerse wereld serieus geïnteresseerd en begon de wereldwijde opmars van stevia.

Stevia plantages

Wilde stevia is nog steeds te vinden in het grensgebied tussen Brazilië en Paraguay. Daar wordt de plant tot zestig centimeter hoog. Op de stevia-plantages in delen van Brazilië, Paraguay, Uruguay, Centraal Amerika, Israël, Thailand en China komen de planten tot maximaal negentig centimeter. Steviaplantjes zijn te kweken op vrij arme bodem en zijn vijf jaar of langer geschikt voor economische productie. Het bovengrondse deel wordt twee-maal per jaar geoogst. De wortels blijven zitten en geven weer nieuwe scheuten.

Bijwerkingen van stevia

Er zijn geen bijwerkingen bekend van stevia. Ook niet via de Guarani-indianen, die het al vele eeuwen toepassen.” Sterker nog: er bestaan tal van onderzoeken die juist de gezondheidsbevorderende eigenschappen van stevia benadrukken. Dit leverde stevia al de status op van ‘voedingsmedicijn van de toekomst’.

Stevia als medicijn

Stevia lijkt onder meer te helpen bij diabetes en hypoglykemie. Stevia stimuleert de alvleesklier tot productie van insuline en verlaagt de bloedsuikerspiegel naar normale waarden. Brazilianen gebruiken stevia zelfs officieel bij de behandeling van diabetes. “Ook schijnt stevia de bloeddruk te verlagen en de uitscheiding van urine en natrium te verhogen.

Stevia als zoetstof

Omdat het caloriearm is, lijkt het geschikt voor mensen met overgewicht. En het kan een rol spelen bij de preventie van tandbederf, zo leert onderzoek in Hirosjima. Stevia blijkt namelijk, in tegenstelling tot suiker, geen voedingsbodem te zijn voor mondbacteriën die tandplaque veroorzaken. Stevia is nog vrij onbekend onder diëtisten. Maar het lijkt een voedingsmiddel met veelbelovende therapeutische mogelijkheden.”

14 april 2010: NATUURLIJKE ZOETSTOF STEVIA GOEDGEKEURD!!

EINDELIJK IS STEVIA GOEDGEKEURD VOOR GEBRUIK IN VOEDING EN DRANKEN!
Stevia is een natuurlijke zoetstof die 200 keer zoeter is dan suiker. Kan eindelijk de vermelding “voor uitwendig gebruik” van de verpakking.
De Europese voedselautoriteit EFSA heeft een positief wetenschappelijk advies gegeven over het gebruik van stevioglycosiden, het zoete deel van de steviaplant. Dat betekent dat EFSA stevia-onderdelen veilig acht voor het gebruik in voeding en dranken.

Nu nog een verbod op aspartaam en andere kunstmatige zoetstoffen…

De maximale dagelijkse inname, nodig voor een veilige consumptie, werd bepaald op 4 mg per kilo per dag. Eerder werd stevia en de afgeleide zoetstof Truvia al goedgekeurd in de Verenigde Staten en in Frankrijk, waar het al in tal van voedingsmiddelen en lightdranken wordt gebruikt, zo meldt producent Cargill in een persbericht..
Behalve in de VS en Frankrijk, worden zoetstoffen op basis van stevia ook toegelaten in Argentinië, Australië, Brazilië, China, Colombia Japan, Korea, Maleisië, Mexico, Nieuw-Zeeland, Paraguay, Peru, Rusland, Zwitserland, Taiwan, Turkije, Oekraïne en Uruguay. (edp)

Ik twijfel er niet aan dat je het prima in de reformzaak kunt kopen of bij diverse webshops bijv. hier: http://www.steviazoetstof.nl/stevia-kopen.html

Wij hebben al sinds vorig jaar een flesje thuis ipv zoetjes voor in de koffie.

Leuvense prof zweert bij stevia als zoetmiddel

Professor Jan Geuns van de KU Leuven is al meer dan twintig jaar bezig met onderzoek naar de zoete steviaplant. Eindelijk kan hij zijn boek Stevia and steviol glycosides voorstellen. ‘Vroeger werd ik vaak voor gek verklaard door mijn omgeving. Nu moeten de meesten daarop terugkomen. Ik kan er toch ook niet aan doen dat dit plantje zoveel goede eigenschappen heeft?’, stelt Geuns.

De goede eigenschappen zijn veelbelovend: ‘Steviablaadjes zijn 300keer zoeter dan suiker, maar bevatten heel weinig calorieën. Bovendien verlaagt het de bloeddruk zonder negatieve bijwerkingen, en kan het de bloedsuikerspiegel terugdringen bij personen met diabetes. Bij onderzoek op muizen bleek het ook aderverkalking tegen te gaan.’

‘De suikerindustrie zou concurrentie kunnen vrezen. Ze weten ook dat het zo niet kan blijven duren. We eten ons gewoon dood aan suiker. Het zit overal in, en dat is nergens voor nodig. Heel veel ziektes zijn te wijten aan slechte voeding, zoals een teveel aan suiker’, zegt Geuns. In de suikerfabriek van Tienen zijn ze bij deze gewaarschuwd. Maar eerst moet stevia nog worden goedgekeurd door de Europese Commissie. Daar wringt het schoentje.

Tegenwerking

Ondanks de nadelen van suiker en de voordelen van stevia, weigerde Europa in 2000 stevia toe te laten. ‘De wetgeving over nieuwe voedingsmiddelen baseert zich op negatieve bewijsvoering. Dat is wetenschappelijk gezien onmogelijk. Vergelijk het met Irak. Zij konden ook niet bewijzen dat ze geen kernwapens hadden. Je kan alleen maar iets bewijzen als het er wel is.’

‘In landen als Amerika gebruiken ze andere principes. Daar wordt iets verboden als er negatieve effecten kunnen worden verwacht Stevia mag er dus als voedselsupplement worden gebruikt. Ook in landen als Brazilië, Paraguay en Japan is stevia al jaren ingeburgerd.’

Bovendien denkt Geuns dat de grote voedsellobby’s de invoer van het plantje tegenhouden: ‘Het onderzoek zit geblokkeerd omdat de voedsellobby’s niet willen zeggen wat ze onderzocht willen zien. ‘ Normaal gezien had er eind vorige maand een nieuwe beslissing moeten vallen over de invoer van stevia. Geuns wacht er vol spanning op: ‘Als het plantje nu weer niet wordt goedgekeurd, trek ik de straat op en begin ik een steviarevolutie in Europa.’

gepubliceerd in de Standaard vrijdag 09 april 2010

Deze foto is gemaakt de dag na de eerste behandeling. Lieve trouwe vriendinnen! Nadat ze bij mij geweest zijn die avond zijn ze met elkaar gaan eten, dat was even teveel voor mij dit keer. Ze hebben toen besloten dat ze mij een midweek meenemen! Even een korte break met ons vijven voordat Hetty voorlopig weer naar Dubai vertrekt, waar zij de komende jaren zal wonen! En we hebben als doel ons jaarlijkse tripje naar Dubai te gaan om bij haar op het palmeiland te logeren! Doelen zijn goed, laten ons over deze chemotherapiebehandelingen heenkijken. Wel even sparen….

In het ziekenhuis wilde  de dokter in mijn buik prikken omdat er op de foto wat ascitisvocht te zien is. Ik ben daar niet voor. Ik weet wat er in MetaMedicine over gezegd wordt, dus geef ik aan eerst af te willen wachten. En dat respecteert de arts, hij dringt niet verder aan.
Die hele dikke buik van mij is geen vocht maar niet goed functionerende darmen. Ongetwijfeld afgedrukt door de tumor!

Het is een raar verhaal, maar ik schrijf het toch hier neer. Ik heb het nog maar eens even opgezocht op internet, want de exacte getallen vergeet je soms. Ons darmstelsel is 8 en halve meter lang…. Mijn buik is sinds vandaag ongelofelijk veel platter. Ik ben sinds gisteren 2,2 kg kwijtgeraakt!
14 kg vanaf vorige week woensdag. Ik breek vast records! Mijn lichaam werkt hard om een beetje de balans te hervinden. Ik ben snel bezweet als ik wat doe. Maar ik ben ook erg blij met de verminderde ballast en geloof me, ik had erg veel over wat ik graag kwijt wilde. Dus ik ben nog steeds Hollands welvaren!

Goed weekend.