Zoveel leuke reacties…..

Ik plaats deze reactie omdat zij het over een film heeft waar ik nog nooit van gehoord heb: Wit. Ik zal eronder meer info plakken en een paar recensies. Voor wie het wil zien. Misschien is het wel erg confronterend. Ik denk wel dat ik hem ga zien, al is het maar om nog meer [Klik op de titel]

Ik plaats deze reactie omdat zij het over een film heeft waar ik nog nooit van gehoord heb: Wit. Ik zal eronder meer info plakken en een paar recensies. Voor wie het wil zien. Misschien is het wel erg confronterend. Ik denk wel dat ik hem ga zien, al is het maar om nog meer overtuigd te zijn dat ik mijn geval voor de chemovrije weg gekozen heb.  Ik raad niemand chemo af, maar je moet wel je eigen keuze maken. In mijn geval was de prognose een half jaar langer met chemo dan zonder chemo, en dan vind ik de keus niet zo moeilijk. Ik heb een geweldig jaar gehad, heel veel gedaan, heel veel wijsheid opgedaan. Zoals ik geleefd heb dit jaar, had ik zeker niet met chemo kunnen doen. Alleen al alle reisjes…..

Heel veel nachtjes in hotels met de Kruidvat hotelbonnen. Eeen heerlijke manier om heel goedkoop weg te zijn in Nederland.Vaak gecombineerd met allerlei cursussen of lezingen.

Met Marco en Humanitas een weekend  naar Engeland, met  mijn moeder en zus naar Portugal, met mijn vriendinnen naar New York, met Marco naar een training in Londen, met moeder, vriendin en haar moeder naar Zuid-Afrika, met Marco naar Amerika……

Ik besef het. Anderen doen dit hun hele leven niet!  Ik prijs me gelukkig dat ik dit allemaal kan doen. Ik weet net zo min als jullie wat de toekomst brengt, maar ik leef alsof ik nog een heel leven voor mij heb. Daarom ben ik nu ook weer gaan werken.

Hier onder meer over de film.

Beste Inge,
Ik ben studente verpleegkunde, 2e jaar. (België)
In de les krijgen we de film “Wit” te zien, waar we een reflectieverslag moeten over schrijven.

Ik weet niet of je die film kent, maar ik vind hem prachtig. Het gaat over een vrouw die ook eierstokkanker heeft, fase 4. Als kijker kunnen we haar laatste dagen in het ziekenhuis volgen.

Nu, ik was wat verder aan het zoeken op internet en kwam op uw site.
Hij staat nu al in mijn Favorieten. Ik wil uw verhaal zeker nooit vergeten…
Ik wens je veel moed en genot toe, want blijkbaar heb je jezelf op een heel andere manier kunnen ontdekken. Naar mensen zoals u (wilskracht) kijk ik op.
Dat wilde ik u even zeggen.

Mvg,
Marja

Vivian Bearing, een professor in de literatuur, wordt geconfronteerd met eierstokkanker in een laat stadium. Ze kiest voor een radicale therapie maar de ziekte is al te ver gevorderd.

Het maken van een televisiefilm schiep voor cinemagrootheid Nichols de mogelijkheid om ongestoord (zonder de druk van Hollywoodstudio’s) creatief te zijn. Doorgaans zijn er niet veel mensen geïnteresseerd in een verhaal over de ontluisterende aftakeling van een stervend persoon. Wit, naar een Pulitzer Prijs-winnend toneelstuk van Margaret Edson en aangepast door regisseur Nichols en Thompson zelf, zou daar verandering in kunnen brengen. Niet dat het drama populaire knievallen doet, nee Wit is gewoon dwingend goed gemaakt. Met ongelooflijke flexibiliteit speelt Thompson de doodzieke literatuurdocent Vivian Bearing. Wij zien haar dapper chemotherapie en vernederingen doorstaan, onderwijl peinzend over de zorgsector, dichter John Donne, haar carrière en menselijkheid. Wit is pijnlijk boeiend, net als het leven en de dood.

Recensies:

Zeer indrukwekkende film, waar je je emoties niet kan onderdrukken. Zeer goed gespeeld door Emma Thompson.

He bah, het FT-cijfer ligt een volle punt onder dat van de IMDb. Deze film verdient echt veel meer. Niet alleen aangrijpend en goed spel, maar ook sterk hoe het heden in het verleden overloopt, in een zekere zin heel speels, maar des te ontroerender.
Toevallig langszappend kwam ik, schat zo een maand geleden, Wit tegen op ned 3. Hoewel ik het eerste kwartier gemist had, heeft het mij tot het einde kunnen boeien. Een gedurfde tv-film van Mike Nichols (o.a. The Graduate en, recenter, Closer en Angels in America) waarin de kijker samen met een patient, die je recht in de ogen aankijkt, in een kamer zit opgsloten, wachtend op een einde. Genadeloos en verbitterd, niet zonder humor overigens, laat de vrouw haar leven de revue passeren. Dit is zo’n tv-film die het lukt om te ontsnappen aan de platheid van televisie.

Een tv-film (van Mike Nichols) maar dat zou je, afgezien van de eenvoudige setting (en vooruit, de foute belichting), niet zeggen. De intelligente manier waarop een gewichtig thema als leven/dood wordt behandeld zou je eerder verwachten in de betere art-housefilms. Een fenomenale Emma Thompson helpt ook. Zij speelt een docent letterkunde die leven en dood enkel kent als begrippen zoals die worden behandeld in de poëzie waar zij van houdt. Wanneer er kanker bij haar wordt geconstateerd wordt het allemaal een stuk minder abstract. We volgen haar bij haar behandelingen. Omdat ze een nieuw soort behandeling ondergaat verwordt ze tot een object voor ambitieuze artsen. Als tegenwicht fungeert een vriendelijke verpleegster.

Het klinkt wat klef, maar zo komt het in de film niet over. De patiënte denkt na over haar ervaringen met haar ziekte en haar leven en vertelt de kijker daar middels directe onderonsjes over. Af en toe lopen vroegere herinneringen en realiteit door elkaar heen. Dit zorgt voor surrealistisch aandoende beelden van de hoofdpersoon die in ziekenhuiskledij voor een volle collegezaal les staat te geven terwijl er een verpleegster met rolstoel binnenkomt om haar te halen voor een behandeling.

De rustiek van het verhaal wordt versterkt door de montage. Of beter gezegd: het gebrek daaraan. Minutenlange shots zijn eerder regel dan uitzondering. Het indrukwekkende spel van Emma Thompson (met kaal hoofd) komt nog beter tot zijn recht. Het had overal fout kunnen gaan, maar dat doet het niet; wat overblijft is een indrukwekkende film.

Laat een reactie achter!

* Name, Email, en Reactie zijn verplicht.